Jon Oliva's Pain - 'Tage Mahal (2004)

Album van savatage boegbeeld jon oliva. Sterl album maar kan voor mij het niveau van savatage niet voortdurend halen(enigszin logisch aangezien de nummers voornamelijk uit jon oliva's liedjeslade kwamen die net niet goed genoeg/niet pastte op de savatage albums). Toch nog zeker 3,5 ster waard.

Erg sterk album en meteen ook een verademing om weer iets van Oliva te horen nadat Savatage een stille dood is gestorven (of nog steeds stervende is want het afscheids album moet er wel degelijk nog komen in 2007 of 2008).

Wat minder orkestraal en gelikt dan de latere Savatage albums en weer wat meer terug naar de periode Gutter Ballet en Streets, iets wat Oliva natuurlijk erg goed ligt. De songs zijn sterk en Oliva's zang stukken beter dan op Poets & Madmen (hoewel ik die cd toch ook erg goed vond). Beter nog - het is wel degelijk een project/band waar we meer van zullen horen, aangezien de volgende cd eind 2006 zal uitkomen. En maar goed ook, want de Mountain King verdient wel wat beter dan stilletjes op pensioen te gaan.

Heel aardig album van ene grote meneer: Jon Oliva. Begeleid door zijn "Pain" pakte ie in 2004 uit met een zeer verdienstelijk "debuut".... de geest van Savatage is nooit ver weg, maar dat ervaar ik als een voordeel...

Songs schrijven kan de man nog steeds! En hoe!!!
En zoals Sinner aangeeft.... het sluit misschien nog het beste aan bij de albums "Streets" en "Gutte Ballet"....

Dat Oliva Savatage nog niet vergeten is, bewijst ook het nummer "People Say - Gimme Some Hell" waarin hij op zeer ludieke wijze een hele opsomming doet van Savatage nummers en albumtitels....

Opener "The Dark" is al meteen een heel erg sterk nummer, zo-ook de eerder genoemde "People Say...". Nummers die ie live trouwens ook brengt - samen met een flinke greep uit de Savatage-catalogus...

Op 'Tage Mahal staat wel méér moois hoor... denken we maar aan "Guardian Of Forever", "Fatther, Son, Holy Ghost", "Nowhere To Run", "The Nonsensible Ravings Of The Lunatic Mind" (alleen die titel al!!)..

En.. goh.. er staat niet echt een zwak nummer op....

En voor de aandachtige luisteraar: luister nog eens naar "Nowhere to Run" en (her-)ontdekt de oude-Savatageballad "Target", ook te vinden op de "Silver Anniversary Collector's edition" van SIRENS...

Jon Oliva doet hier onder zijn eigen naam een album in de Savatage stijl. Het is dik in orde, maaar mist net de "final touch" om er een echte knaller van te maken. Er staan met name bij de eerste tracks nummers tussen die mij kunnen bekoren, maar het niveau van een goede Savatage CD wordt niet gehaald.

Prima debuut van mister Savatage!! Dit album kan mij persoonlijk meer bekoren dan Savatage albums als Dead winter dead en Wake of Magellan. De produktie is lekker vet en inderdaad ligt deze stijl Jon erg goed!

De eerste en de beste van Jon Oliva's Pain. Inderdaad erg in het verlengde van de vroegere cd's van Savatage.

Hm, ik vind Global warning hun beste tot nu toe Anne. Dat album varieert van begin tot eind en verveelt me daardoor geen moment!

Geen idee wat de exacte redenen zijn waarom het niet zo is. Maar elk weldenkend mens weet bewust of onbewust dat Jon Oliva's Pain gewoon Savatage is. Een nieuwe bandnaam zorgde er in mijn geval voor dat ik nogal verwachtingsloos was. En eerlijkgezegd vond ik er ook niet zoveel van toen deze uitkwam. Het nummer People Say - Gimme Some Hell alleen al zorgde er met zijn uit aan elkaar geknoopte Savatagetitels bestaande tekst dat ik kapot gedrukt werd door de obligaatheidspest.

Het veel betere Maniacal Renderings moest me ervan overtuigen dat dit album toch ook best wel wat goede momenten kent. De Savatage van Streets is qua stijl niet ver weg al mis ik de geniale uitspattingen van dat bewuste album. Dat kan ook niet want geen Criss.

Niettemin is het toch wel weer genieten van de typische stem van Oliva zijn net zo typische pianospel. Veel nummers hangen aan elkaar van ideeën uit de schoenendozen van Criss Oliva. Bij vlagen is dat ook hoorbaar. Daardoor voelt het toch ook wel heel erg als Savatage. Tage Mahal wint het wat dat betreft gewoon haar punten op sfeer.

Hoewel ik een voorkeur heb voor de wat hardere Savatagealbums (Sirens, Dungeons, Hall of the Mountain King), gaan sommige wat meer melodieuze en grootser opgezette platen als Gutter Ballet en Streets er ook goed in bij mij.
Hoewel dit album een beetje in dezelfde lijn ligt als die twee laatstgenoemde albums, weet Jon Oliva op dit album hetzelfde niveau helaas nergens te benaderen. ‘Tage Mahal is een mengsel van sterke nummers (het zware No Escape, Pain) met wat zwakke broeders. Guardian of Forever bijvoorbeeld heeft zo z’n momenten, maar is me toch wat te bombastisch. Het doet me wat denken aan de sfeer van Dead Winter Dead. Teveel orkestratie, teveel opgelegde emotie. The Nonsensible Ravings of the Lunatic Mind wordt op het einde verpest door gelach dat ongetwijfeld het product van ‘lunatic minds’ voor moet stellen. Het dieptepunt van dit album is voor mij People Say - Gimme me some hell. De tekst vind ik wat kinderachtig...Savatageteksten achter elkaar zetten. Jon Oliva mag uiteraard terugkijken, maar zo nadrukkelijk kopiëren uit eigen werk vind ik een zwaktebod.
Maniacal Renderings is een stap voorwaarts na dit album, dus als ik een Jon Oliva’s Pain album wil horen, luister ik die wel. Toch houd ik het het meest bij Savatagealbums, die over de hele linie toch wat sterker zijn.

3.0*

'Tage Mahal is een aardige plaat maar opvolger Maniacal Renderings vind ik een stuk sterker. Bij vlagen wordt je herinnerd aan Savatage en dat is geen straf om aan te horen.
Het songmateriaal haalt begrijpelijkerwijs nooit het niveau van het collectief dat platen als Hall of the Mountain King en Gutter Ballet op de wereld heeft losgelaten.
Op het moment dat Jon 'solo' ging heeft hij enkele verhuisdozen omgekieperd en heeft een dosis riffs, solo's, arrangementen van Savatage leftovers eruit gehaald en van een nieuw jasje voorzien.
Dat gevoel bekruipt mij als ik de plaat voorbij hoor trekken. Jon is verrassenderwijs redelijk bij stem en hier en daar hoor ik een aantal aardige ideeën.
Waar Oliva voorheen ook nog weleens songs kon uitsmeren lag de verveling nooit echt bij mij op de loer, want; spannend, afwisselend en de alom aanwezige riffs en solo's van Criss zorgde ervoor dat ik altijd geboeid bleef.
Dat is nu toch een pak minder, veel nummers duren voor mijn gevoel onnodig lang, en kennen simpelweg niet de finesse en afwisseling waar Jon voorheen patent op leek te hebben.
Een in de basis eenvoudige track als Pain heeft nog mijn meeste interesse, een kamerbrede dikriff en een gillende Jon; zo wil ik hem horen.
Het overige materiaal zwalkt heen en weer van goed naar redelijk, echte uitschieters naar boven vind ik lastig te benoemen maar er staan ook geen missers op. Een ruime voldoende derhalve.

Nodig weer eens luisteren (wat niet?? ) dus bedankt voor het naar boven halen