Jon Oliva's Pain - 'Tage Mahal (2004)
mijn stem
31 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Zomba
-
The Dark (5:11)
-
People Say - Gimme Some Hell (4:08)
-
Guardian of Forever (7:44)
-
Slipping Away (4:28)
-
Walk Alone (4:31)
-
The Nonsensible Ravings of the Lunatic Mind (5:11)
-
No Escape (3:23)
-
Father, Son, Holy Ghost (5:54)
-
All the Time (4:57)
-
Nowhere to Run (5:23)
-
Pain (3:13)
-
Outside the Door (4:00)
-
Fly Away (4:13)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 30 september 2013, 18:12 uur
Hoewel ik een voorkeur heb voor de wat hardere Savatagealbums (Sirens, Dungeons, Hall of the Mountain King), gaan sommige wat meer melodieuze en grootser opgezette platen als Gutter Ballet en Streets er ook goed in bij mij.
Hoewel dit album een beetje in dezelfde lijn ligt als die twee laatstgenoemde albums, weet Jon Oliva op dit album hetzelfde niveau helaas nergens te benaderen. ‘Tage Mahal is een mengsel van sterke nummers (het zware No Escape, Pain) met wat zwakke broeders. Guardian of Forever bijvoorbeeld heeft zo z’n momenten, maar is me toch wat te bombastisch. Het doet me wat denken aan de sfeer van Dead Winter Dead. Teveel orkestratie, teveel opgelegde emotie. The Nonsensible Ravings of the Lunatic Mind wordt op het einde verpest door gelach dat ongetwijfeld het product van ‘lunatic minds’ voor moet stellen. Het dieptepunt van dit album is voor mij People Say - Gimme me some hell. De tekst vind ik wat kinderachtig...Savatageteksten achter elkaar zetten. Jon Oliva mag uiteraard terugkijken, maar zo nadrukkelijk kopiëren uit eigen werk vind ik een zwaktebod.
Maniacal Renderings is een stap voorwaarts na dit album, dus als ik een Jon Oliva’s Pain album wil horen, luister ik die wel. Toch houd ik het het meest bij Savatagealbums, die over de hele linie toch wat sterker zijn.
3.0*
Hoewel dit album een beetje in dezelfde lijn ligt als die twee laatstgenoemde albums, weet Jon Oliva op dit album hetzelfde niveau helaas nergens te benaderen. ‘Tage Mahal is een mengsel van sterke nummers (het zware No Escape, Pain) met wat zwakke broeders. Guardian of Forever bijvoorbeeld heeft zo z’n momenten, maar is me toch wat te bombastisch. Het doet me wat denken aan de sfeer van Dead Winter Dead. Teveel orkestratie, teveel opgelegde emotie. The Nonsensible Ravings of the Lunatic Mind wordt op het einde verpest door gelach dat ongetwijfeld het product van ‘lunatic minds’ voor moet stellen. Het dieptepunt van dit album is voor mij People Say - Gimme me some hell. De tekst vind ik wat kinderachtig...Savatageteksten achter elkaar zetten. Jon Oliva mag uiteraard terugkijken, maar zo nadrukkelijk kopiëren uit eigen werk vind ik een zwaktebod.
Maniacal Renderings is een stap voorwaarts na dit album, dus als ik een Jon Oliva’s Pain album wil horen, luister ik die wel. Toch houd ik het het meest bij Savatagealbums, die over de hele linie toch wat sterker zijn.
3.0*
* denotes required fields.
* denotes required fields.