Destruction - Release from Agony (1987)

Thrashbands/goden uit de heilige metal jaren tachtig die vooral uit Amerika kwamen krijgen hier op Musicmeter meestal heus wel verdiend door de bezoekers ruimschoots aandacht. De concurentie destijds uit Duitsland hobbelt mijn inziens qua aandacht er een beetje achteraan. Terwijl Duitsland toentertijd ook een vette Thrash scene had met o.a. Kreator, Sodom, Destruction, Holy Moses, Assassin, Tankard, Living Death, oude Helloween, Protector, Exumer, Vendetta en natuurlijk het geweldige en zelfs originele Deathrow...kortom, Duitsland kon er ook zeer zeker wat van, en verschillende bands hebben toch wel Thrash klassieker-(tjes) afgeleverd, ondanks dat velen van hen tijdens het uitbrengen van lp's steeds beter moesten leren musciseren, kwam er op een zeker moment bij menig Duitse Thrashband toch wel een Thrash klassieker bovendrijven. (Bijv. Sodom-Persecution Mania, Kreator- Terrible Certainty en Extreme Aggression, Holy Moses- Finished with the Dogs). Destruction ontwikkelde zich ook wel tot op zekere hoogte per volgende lp destijds, maar opmerkelijk bij Destruction was the constante factor in de vorm van consequent bijna doordrammende monotone drums ter ondersteing v/d tikkie-Evil Thrash met het typisch Destruction/eigen geluid! Denk daar Schmier's enge gilletjes bij, en het Destruction feestje is compleet! Alle Destruction lp's van toen zijn zeer herkenbaar! Toch is deze lp: Relaese from Agony toch weer een beetje anders dan de voorgangers; ze hadden een tweede gitarist erbij gekregen en een niewe drummer destijds én goed geluisterd naar de concurentie uit Amerika. Master of Puppets van Metallica diende zeker wat geluid betreft als voorbeeld (dat probeerde men), en Destruction koos dus op Release...voor een droog, helder en toch redelijk sterk Thrashy knallend geluid, waarbij het wat complexere gitaarwerk en de wat zwarte/sfeervolle en zelfs soms sombere sfeer redelijk goed als geheel uit de verf komt. Ondanks de wat zwaarmoedige sfeer op dit eigenzinnige Destruction album uit 1988, vind ik een aantal nummers toch echte krakers die de eeuwigheid verdienen. Release from agony..het nummer dus, is een absolute Thrash kraker die gelukkig 21 jaar nog steeds gespeeld wordt live. Ook Sign of Fear, Unconscious Ruins (Duister!), en Survive to Die zijn memorabel genoeg.

Hierboven noemde ik per abuis het nummer Unconscious Ruins Duister, maar ik doelde op het mooie nummer Sign of Fear!

Ik heb met belangstelling bovenstaande berichten gelezen. De plaat ken ik ook,dus dat wordt stemmen. Mijn favorieten zijn Beyond eternity/Release from agony,Unconscious ruins en vooral Sign of fear. Wat minder zijn Incriminated en Our oppression. Survive to die heeft als komisch einde een stukje In the mood. 3,5 sterren.

Release From Agony is mijn favoriete Destructionschijf. Sowieso loop ik wel warm voor de platen uit de tijd dat ze nog niet compleet dichtgesmeerd werden.

Release From Agony klinkt minder rechttoe rechtaan dan het voorgaande werk. Vooral het gitaarspel en sombere sfeer, waarover exodus spreekt, spreken me erg aan. Het album doet aan als een achtbaanrit.

Destruction gaat al vroeg de technische kant op met hun thrash. Dat maakt het minder toegankelijk, volgens eigen zeggen, maar het rechttoe rechtaan gebeuk van de eerste twee platen verveeld me al snel. High Roller records heeft deze schijf in 2017 een wat frissere sound meegegeven en in 2018 opnieuw uitgebracht. En maar goed ook Anders was ik waarschijnlijk niet eens meer aan begonnen. Op de website van die maatschappij een leuke uiteenzetting van de mislukte mix in 1987, volgens Olli dan. Het geweldige Sign of Fear klinkt nog steeds lekker duister. Zet je er grunts op dan is het death metal so to speak.
Toch blijft Duitse thrash het speciale broertje van de Amerikaanse die altijd een stapje achter je blijft om maar niet de weg kwijt te raken.

Ik heb deze schijf nu al meerdere malen beluisterd in het afgelopen weekend en vorige week maar ik kwam er nog niet echt aan toe om mijn mening op de schijf te geven omdat ik even moest wennen. Het is inderdaad wat technischer, en daar houd ik echt van alleen komt 'Destruction' daarmee niet echt tot mij door. Het klinkt allemaal hard, knetter hard en door het technischer geluid komt het ook wat harder over het is alleen wel zo dat ik 'Destruction' voor te genieten vond om de eerste twee platen die ze hebben uit gebracht. De derde plaat doet ietsjes ten onder van de eerste twee, maar echt slecht kan ik hem niet bestempelen. Het is misschien even wennen voor mij persoonlijk, om de 'Destruction' op deze toon te horen. De eerste twee nummers deden mij niet heel veel, en vanaf 'Dissatisfied Existence' kon ik er persoonlijk wat meer mee. De band komt wat grauwer uit de bus vallen en de gitaar solo's zijn heerlijk. De riffs zijn goed hard, en de zang is wederom prima maar dat heb ik van 'Destruction' nooit het sterkste punt gevonden.

Het technischer geluid klinkt voor 'Destruction' positiever, de band komt wat anders over en daarom niet meer zo erg eentonig dan als ze de route hadden gevolgd van de eerste twee albums, die sounds kenden we wel. Maar het album heeft zijn uitblinkers, zo vond ik 'Sign of Fear' echt heerlijk klinken en ook 'Unconscious Ruins' klinkt vet. Maar het is toch moeilijk beoordelen deze 'Destruction' plaat. Ik kan er soms mijn vinger niet op leggen, soms vind ik ze héél vet en knetter hard en soms zakt het wat weg. De komiek word er nog wel ingehouden tijdens het eerste en de laatste song van het album. Leuk klinkend album maar wel een beetje lastig te beoordelen naar mijn mening!

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill

Toch maar een halfje verhoogd, het drumwerk valt mij toch in erg positieve zin op vergeleken met die schmutzige, teutonic sound van de eerste 2 platen.
Titeltrack vind ik het lekkerst.

Release from Agony
Infernal Overkill
Eternal Devastation