Destruction - Release from Agony (1987)

Ik heb deze schijf nu al meerdere malen beluisterd in het afgelopen weekend en vorige week maar ik kwam er nog niet echt aan toe om mijn mening op de schijf te geven omdat ik even moest wennen. Het is inderdaad wat technischer, en daar houd ik echt van alleen komt 'Destruction' daarmee niet echt tot mij door. Het klinkt allemaal hard, knetter hard en door het technischer geluid komt het ook wat harder over het is alleen wel zo dat ik 'Destruction' voor te genieten vond om de eerste twee platen die ze hebben uit gebracht. De derde plaat doet ietsjes ten onder van de eerste twee, maar echt slecht kan ik hem niet bestempelen. Het is misschien even wennen voor mij persoonlijk, om de 'Destruction' op deze toon te horen. De eerste twee nummers deden mij niet heel veel, en vanaf 'Dissatisfied Existence' kon ik er persoonlijk wat meer mee. De band komt wat grauwer uit de bus vallen en de gitaar solo's zijn heerlijk. De riffs zijn goed hard, en de zang is wederom prima maar dat heb ik van 'Destruction' nooit het sterkste punt gevonden.

Het technischer geluid klinkt voor 'Destruction' positiever, de band komt wat anders over en daarom niet meer zo erg eentonig dan als ze de route hadden gevolgd van de eerste twee albums, die sounds kenden we wel. Maar het album heeft zijn uitblinkers, zo vond ik 'Sign of Fear' echt heerlijk klinken en ook 'Unconscious Ruins' klinkt vet. Maar het is toch moeilijk beoordelen deze 'Destruction' plaat. Ik kan er soms mijn vinger niet op leggen, soms vind ik ze héél vet en knetter hard en soms zakt het wat weg. De komiek word er nog wel ingehouden tijdens het eerste en de laatste song van het album. Leuk klinkend album maar wel een beetje lastig te beoordelen naar mijn mening!

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill