Triumph - Triumph (1976)

Triumph is een Canadese bluesrockachtige hardrockband met een transparant helder geluid en dito zang.
Het debuut is alleen in Canada enigzins bekend en laat al meteen horen waar Triumph voor staat, strakke compacte songs alhoewel ze vooral op de eerste platen er een lang uitgesponnen track bij hebben zitten.
Het waren toen al 3 ervaren muzikanten in de Canadese rockscene (en dat hoor je) die gedurende 12 jaar 9 studio albums uitbrachten in dezelfde bezetting en in 1993 hun laatste plaatwerk afleverden met een andere gitarist.
De zang wordt afwisselend verzorgd door drummer Gil Moore en gitarist Rik Emmett die vooral een hoge heldere zangstem heeft.
Ook hoor je regelmatig akoustische gitaarstukken al dan niet als intro en spaarzaam wordt er ook gebruik gemaakt van keyboards.
Bij Triumph geen improvisaties (misschien alleen in de gitaarsolos), over elke noot is nagedacht aldus een minimalistische benadering van de songs is het gevolg.

En daardoor vallen ze op, waren ze gewoon een band met een wat lossere benadering dan had ik het waarschijnlijk niets gevonden.
O.K, dit debuut bevat niet alleen maar goede songs, de tracks 6,7 en 8 zijn nogal gewoontjes (hier laten ze vooral het bluesrockgedeelte gelden) maar de rest is echt bovengemmideld goed.
Uitschieters zijn "Street Fighter" en "Street Fighter (Reprise)" die in elkaar overgaan waarbij "Reprise" een mooi akoustische song is.
De afsluiter "Blinding Light Show / Moonchild" kent verschillende gedeeltes, zowaar een kleine mini-opera maar wel in de al eerder beschreven Triumph stijl.
De eerste 3 songs staan ook als een huis, mocht je dit op CD willen hebben dit debuut is heruitgebracht onder de titel "In the Beginning"

Heb me voorgenomen om mijn 3 ontbrekende titels van Triumph dit jaar nog in huis te halen, wat een geweldige band !

Streetfighter (prts 1 en 2), Blinding Light Show en Don't Take My Life zijn ijzersterk.

Lekkere Led Zeppelin achtige (licht symfonische) hardrock, met lekker riffwerk en gillende solo's.

Het mist een eigen smoel, soms. Maar het klinkt enthousiast en het is een sterk debuut. Vooral de productie is erg goed.

Vooral de Street Fighter tracks klinken inderdaad erg lekker. Het hoogtepunt van een verder ook erg sterk album. Dit debuut is erg ondergewaardeerd op musicmeter, kijkend naar de stemmen en de berichten bij dit album.

Lekker debuut album van Triumph

Mee eens, eigenlijk blijft de hele band wat onderbelicht. Nou moet ikzelf ook eerlijk bekennen dat ik van de albums van dit Canadese trio vroeger geen genoeg kon krijgen maar heden ten dage deze muziekstijl wat minder aandacht krijgt, net zoals Montrose en early Whitesnake. Ik zal snel mijn stem ook eens toevoegen.
Laatst zag ik op TV Rick Emmet nog opduiken bij Storage Was: Canada (op Fox). Is daar nog een rockheld van weleer. Grappig.

11 stemmen.

Triumph is zo'n band waar ik ooit een paar lp's van heb aangeschaft op basis van de voorkanten van de lp's, deze best nog wel wat beluisterd heb, maar uiteindelijk nooit heel veel meer mee heb gedaan. Tijd voor een marathon zodoende, want ik ben wel weer toe aan wat jaren '70/'80 hardrock. Van dit album was Blinding Light Show in ieder geval absoluut wel bekend en nog steeds vind ik dit nummer een fantastisch symfo/hardrockpareltje.

Het fijne aan deze band is dat de proto-heavymetaltracks nog steeds lekker energiek en weldoordacht klinken. Tracks als Don't Take My Life en Street Fighter klinken als soundtracks van bikerfilms, terwijl de overgang naar Street Fighter [Reprise] dan ineens weer zo magistraal en melodieus klinkt, dat heb bijna een andere band lijkt.

Emmett's aan Geddy Lee doen denkende zang heeft mijn voorkeur boven Moore, maar Moore kwijt zich ook prima van zijn taak op een track als Don't Take My Life. Ik vind de meer melodieuze sound wel toffer dan de hardrocktracks en kan niet zoveel met een lied als What's Another Day of Rock 'n' Roll, maar ben alsnog erg blij verrast met de hoge kwaliteit van het debuut. Zou, afhankelijk van de andere albums, in de toekomst best nog een hogere score kunnen krijgen.

Komt vanaf deze week verandering in

De vergelijking met Rush was me na een seconde of vijf al duidelijk. Lekker sfeertje en een zanger die inderdaad erg lijkt op Geddy Lee. Een goed begin, ook al neemt een andere zanger het al vrij snel over. Qua sound (en thematiek) heeft Triumph ook weg van Kiss. Ik ben me zelfs gaan afvragen of de Kiss/Rush tour van '74 ook Toronto aangedaan heeft.

Waar ik Kiss vaak te makkelijk en inhoudsloos vind, balanceert Triumph eenvoudig tussen de stijlen van beide bands. Ik denk dat liefhebbers van het vroege werk van Iron Maiden en Manilla Road sowieso eens deze band moeten checken. Deze Canadezen zetten in op melodie en een goede balans van aggressie en melancholiek. De lat wordt nu al vrij hoog gelegd. Ik mis eigenlijk nog een enkele uitschieter om voor 4,5* te gaan. In elk geval vind ik de stijl van Triumph heel fijn. Mijn voorkeur gaat uit naar de Geddy Lee-zanger, maar de ander is ook zeker niet slecht. Er wordt heel leuk gespeeld met psychedelica (wat je op antieke metal wel meer hoort) en het is vrij hard voor die tijd.

Het hele catalogus van Triumph overziend is deze band een echt groeibriljantje.
Alhoewel dit schijfje zn sterke momenten kent (StreetFighter) is het nog niet bepaald constant. Easy Life bijvoorbeeld is irritant slecht. De (hard) rock nummers zijn redelijk standaard. Daarentegen eindigt de plaat wel sterk met Blinding Light Show. Waarin ook later zal blijken dat progressieve rock Triumph zeer goed ligt.

Wat zijn er toch een hoop fijne rockplaten afgeleverd in de jaren 70, niet dat dit in latere tijden minder het geval was maar de typische warme productie, de ontwikkeling van een ruigere Rhythm & blues variant, de variëteit en mengelmoes van southern rock, funk, blues en folk wordt in dit decennium tot kunst verheven. Triumph is ook weer zo'n relatief onbekend bandje waar mee het goed toeven is. Niet eens zo origineel maar de energie die uitgaat van dit schijfje werkt aanstekelijk. Vlotte songs met lekkere tempowisselingen in een fijne mix van hardrock, rhythm & blues en wat symfonische elementen. Don't Take My Life en Streetfighter zijn toppers. Hoewel vergelijken soms flauw is, kun je de link leggen met Rush, Montrose en soms ook wat Zeppelin. Een fraaie nieuwe ontdekking en wederom op het spoor gekomen via deze site.