Triumph - Just a Game (1979)

doorsnee amerkaanse rock, maar wel erg lekker

lay it on the line, classic

In de goeie jaren 70 (om precies te zijn 1979) gekocht
in Amsterdam bij Boudisque de dag dat ik naar het concert van Van Halen met David Lee Roth ging in de jaap Edenhal !!! (beste concert ooit)
Als ik deze opzet moet ik daar altijd aan denken
Verder is het een goeie hardrock lp zoals ze tegenwoordig helaas niet meer gemaakt worden
4 sterren

Beregoed album, dit derde van Triumph. Het was mijn eerste kennismaking met deze Canadese band. Dat kwam door het nummer "American girls", dat door Alfred Lagarde in zijn Betonuur werd gedraaid. Dat haalde me over om het album aan te schaffen. Daarna behoorlijk fan van deze band geworden, en dus heb ik ook al hun albums. Op vinyl.

Wat toegankelijker allemaal, en waarom ook niet ?
Hogere verkoopcijfers, hitparadenoteringen en erkenning door een grotere mainstream publiek.
Ze hadden zichzelf artistiek al bewezen met hun prima eerste 2 langspelers en je hoort hierop dat ze proberen een groter publiek aan te boren.
Wel jammer dat ze hun wat langere progressievere nummers overboord hebben gegooid maar dat past natuurlijk niet in hun jacht naar eeuwige roem.
Nou ja, eeuwige roem....
Vooralsnog bereikte ze met de single "Hold On" de 38ste plaats van de Amerikaanse hitparade en de 86ste plek met "Lay It on the Line ".

Maar goed, de eerste aanzet is er en achteraf bevat dit album de eerste Triumph klassieker voor een wat breder publiek nml "Lay It on the Line", een pakkend nummer met die kenmerkende hoge zang van gitarist Rik Emmet.
Neem de tijd voor de opener, ondanks het ingemixde live neppubliek toch wel een aardig nummer ook al lijkt het wat tam.
Het lange "Young Enough to Cry", een slowblues-achtige ballad waar je zin in moet hebben had beter als afsluiter kunnen dienen.

"American Girls" is te commercieel en simpel voor een band als Triumph, om het goed te maken daarna meteen het titelnummer.
Het prijsnummer van de plaat en misschien 1 van de beste Triumph songs ooit geschreven, lang slepend en afwisselend zonder progressief te zijn.

"Fantasy Serenade" is een kort gitaristisch klassiek instrumentaaltje en op een opmaat naar het mainstream "Hold On".
Luistert lekker weg, met akoustische stukken erin al met al een prima song.
Teleurstellende afsluiter, het rustige jazzy "Suitcase Blues" alhoewel veel mensen dit zullen waarderen kan ik er niets mee.

Al met al een goed album, ondanks 2 missers maar hun eerste 2 albums vond ik toch wat beter.

Deze vind ik persoonlijk wat minder. Waarom kan ik moeilijk aangeven eerlijk gezegd. Echt slechte nummers staan er niet op namelijk. Toch vind ik albums als Alied forces en Never surrender completer op de één of andere manier.

Dit Triumph album had ik nog niet besproken op Music Meter maar was wel de eerste die ik van deze canadese band heb aangeschaft. Een uitstekend hardrock album maar ook met ook de voor Triumph bekende blues invloeden ( het prachtige Young Enough to Cry). Lekkere nummers zijn Lay It on the Line, Just a Game en Hold On. Zanger Rick Emett heeft een prachtige stem overigens!

Een degelijk album, maar hij eindigt zo mager naar mijn mening. Afsluiter Suitcase Blues hadden ze naar mijn mening weg mogen laten, want de rest van het album is gewoon prima.

Op elpee was de impact anders, omdat kant a= Gil Moore en kant b=Rik Emmett met als enige verschil dat Lay It on the Line door Emmett is gezongen.

...en een groot label dat betekent vinger in de pap. Met het deuntje Lay it on the Line werd er een dikke hit gescoord en ook Hold on ligt gemakkelijk in het gehoor. De wilde en progressieve rockescapades blijven grotendeels achterwege. Alles is wat vetter geproduceerd dus je hebt ook niet meer in de gaten dat het om een trio gaat eigenlijk. Gelukkig blijven de solo's van Emmet nog wel aanspreken.
Het zal wel op Boston moeten lijken denk ik, maar dat niveau wordt hier niet gehaald.
Hold on zit nog het beste in elkaar.

Oef, op dit album komt het verschil in schrijfkunsten tussen Moore en Emmett ineens heel sterk naar voren, want American Girls is toch echt wel een verschrikkelijke track en Young Enough To Cry is met alle bluesheid ook niet mijn ding. Hoe anders is titeltrack Just A Game dan. Net zoals Blinding Light Show een melancholische epic waarbij Emmett's vocalen de juiste snaar helemaal raken. Wonderschoon gitaarwerk ook weer. Het daaropvolgende Fantasy Serenade doet denken aan de kasteelromantiek van iemand als Ritchie Blackmore. Hold On doet daarnaast weer helemaal denken aan de meer folkloristische kant van van Rush. Mierzoet in dit geval wel, maar Emmett's vocalen zorgen er toch voor dat het mooi te behappen blijft. Suitcase Blues is daarnaast wel echt compleet overbodig.

Vanwege de titeltrack had ik gehoopt dat dit hele album zo sterk zou zijn, maar het start gewoon te traag daarvoor om echt 4 sterren goed genoemd te mogen worden. Door de goede nummers nog steeds een ruime voldoende, maar ik had toch echt meer gehoopt.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine
3. Just A Game

Hier volg ik Lennert qua score. Als geheel vind ik het derde album beduidend minder indrukwekkend. Beetje ingedut bij vlagen. Toch heeft het met Lay It On The Line en Just A Game. Hold On wil ik wel mooi vinden, maar het lukt niet helemaal. Geldt ook wel voor Young Enough To Cry en American Girls. Het is echt niet slecht hoor. Het mist gewoon wat peper. Een paar lekkere rockers en dan liever ook dat het geluid niet zo commercieel is, want die verandering voel je hier wel komen. Jammer van dit album. Het heeft z'n momenten, maar is ook vrij inconsistent.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine
3. Just A Game

Allereerst mn complimenten voor de fantastische hoes. Dit heeft alles te maken met het feit dat Triumph een deal kon sluiten met het grote RCA label. Hiermee konden de Canadezen de Amerikaanse markt verder veroveren.
Toeval of niet, met deze plaat kwam de kwaliteit van composities, sound en stijl wat de band zo kenmerkt op z'n plek. Of het nou blues is, rock of (licht) progressief, je hoort direct dat het Triumph is. Wellicht komt dat ook doordat ze "maar" met zn drieën zijn.
Absolute hoogtepunten zijn Lay It On the Line, Just A Game en Hold On. De overige nummers zijn ook niet te versmaden met als enigszins buitebeentje suitcase blues.
Tenslotte wil ik nog zeggen dat de songteksten van Hold On werkelijk subliem zijn. Het thema muziek komt overigens regelmatig terug in hun oeuvre. En dat kan ik alleen maar waarderen.

Lange tijd was 'Just a Game' voor mij de tweede plaat van Triumph. Dat heeft er alles mee te maken dat in RCA (en later MCA) het debuut en 'Rock 'n Roll Machine' hadden gevangen in één plaat die voor het gemak ook maar 'Rock 'n Roll Machine' heette.

Deze verzamelaar en 'Just a Game' had ik beide op lp voor heel weinig kunnen kopen toen ik alweer een jaar of 16 was. Als fan van Saga, kwam ik erachter dat deze uit Canada kwamen, en richtte ik me aldoende op het kopen van meer muziek uit Canada, dat van de weeromstuit was omgedoopt tot mijn lievelingsland. In korte tijd kocht ik Bachman-Turner Overdive, Triumph, Rush en Heart (want van die laatste meende ik ook dat ze Canadees waren).

Het in bezit hebben van twee Triumph-platen betekende ook gelijk dat ik kennismaakte met hardrock. Op Queen na had ik niet zoveel met hardrock. Ja, ik had 'The Headless Cross' van Black Sabbath, maar daar hield het wel mee op. Ik merkte wel dat ik meer neigde naar de Rik Emmett-songs, want die hadden allemaal een wat meer mystiek en epsich karakter.

Op deze plaat zijn de nummer van Gil Moore, toch de partyrocker van de band, ook van hoogstaand niveau. Beide schrijvers krijgen een kant met nummers; zo is kant A van Gil Moore en kant B van Rik Emmett. Rik mag dan wel 'Lay It On the Line' op kant A ertussen frommelen. De plaat heeft een veel minder duidelijk hardrock-karakter is meer gericht op blues en melodieuze rock, wat mij als erg jonge "fan" wel aansprak.

Ik kan nog steeds alle songs uit volle borst meezingen en kan elke drumslag nog mee air-drummen. Van alle platen van de band is deze mij het dierbaarst, maar ik vind 'Never Surrender' een betere plaat.