0
geplaatst: 7 september 2010, 10:58 uur
Wat toegankelijker allemaal, en waarom ook niet ?
Hogere verkoopcijfers, hitparadenoteringen en erkenning door een grotere mainstream publiek.
Ze hadden zichzelf artistiek al bewezen met hun prima eerste 2 langspelers en je hoort hierop dat ze proberen een groter publiek aan te boren.
Wel jammer dat ze hun wat langere progressievere nummers overboord hebben gegooid maar dat past natuurlijk niet in hun jacht naar eeuwige roem.
Nou ja, eeuwige roem....
Vooralsnog bereikte ze met de single "Hold On" de 38ste plaats van de Amerikaanse hitparade en de 86ste plek met "Lay It on the Line ".
Maar goed, de eerste aanzet is er en achteraf bevat dit album de eerste Triumph klassieker voor een wat breder publiek nml "Lay It on the Line", een pakkend nummer met die kenmerkende hoge zang van gitarist Rik Emmet.
Neem de tijd voor de opener, ondanks het ingemixde live neppubliek toch wel een aardig nummer ook al lijkt het wat tam.
Het lange "Young Enough to Cry", een slowblues-achtige ballad waar je zin in moet hebben had beter als afsluiter kunnen dienen.
"American Girls" is te commercieel en simpel voor een band als Triumph, om het goed te maken daarna meteen het titelnummer.
Het prijsnummer van de plaat en misschien 1 van de beste Triumph songs ooit geschreven, lang slepend en afwisselend zonder progressief te zijn.
"Fantasy Serenade" is een kort gitaristisch klassiek instrumentaaltje en op een opmaat naar het mainstream "Hold On".
Luistert lekker weg, met akoustische stukken erin al met al een prima song.
Teleurstellende afsluiter, het rustige jazzy "Suitcase Blues" alhoewel veel mensen dit zullen waarderen kan ik er niets mee.
Al met al een goed album, ondanks 2 missers maar hun eerste 2 albums vond ik toch wat beter.
Hogere verkoopcijfers, hitparadenoteringen en erkenning door een grotere mainstream publiek.
Ze hadden zichzelf artistiek al bewezen met hun prima eerste 2 langspelers en je hoort hierop dat ze proberen een groter publiek aan te boren.
Wel jammer dat ze hun wat langere progressievere nummers overboord hebben gegooid maar dat past natuurlijk niet in hun jacht naar eeuwige roem.
Nou ja, eeuwige roem....
Vooralsnog bereikte ze met de single "Hold On" de 38ste plaats van de Amerikaanse hitparade en de 86ste plek met "Lay It on the Line ".
Maar goed, de eerste aanzet is er en achteraf bevat dit album de eerste Triumph klassieker voor een wat breder publiek nml "Lay It on the Line", een pakkend nummer met die kenmerkende hoge zang van gitarist Rik Emmet.
Neem de tijd voor de opener, ondanks het ingemixde live neppubliek toch wel een aardig nummer ook al lijkt het wat tam.
Het lange "Young Enough to Cry", een slowblues-achtige ballad waar je zin in moet hebben had beter als afsluiter kunnen dienen.
"American Girls" is te commercieel en simpel voor een band als Triumph, om het goed te maken daarna meteen het titelnummer.
Het prijsnummer van de plaat en misschien 1 van de beste Triumph songs ooit geschreven, lang slepend en afwisselend zonder progressief te zijn.
"Fantasy Serenade" is een kort gitaristisch klassiek instrumentaaltje en op een opmaat naar het mainstream "Hold On".
Luistert lekker weg, met akoustische stukken erin al met al een prima song.
Teleurstellende afsluiter, het rustige jazzy "Suitcase Blues" alhoewel veel mensen dit zullen waarderen kan ik er niets mee.
Al met al een goed album, ondanks 2 missers maar hun eerste 2 albums vond ik toch wat beter.
0
geplaatst: 22 februari 2019, 15:50 uur
Oef, op dit album komt het verschil in schrijfkunsten tussen Moore en Emmett ineens heel sterk naar voren, want American Girls is toch echt wel een verschrikkelijke track en Young Enough To Cry is met alle bluesheid ook niet mijn ding. Hoe anders is titeltrack Just A Game dan. Net zoals Blinding Light Show een melancholische epic waarbij Emmett's vocalen de juiste snaar helemaal raken. Wonderschoon gitaarwerk ook weer. Het daaropvolgende Fantasy Serenade doet denken aan de kasteelromantiek van iemand als Ritchie Blackmore. Hold On doet daarnaast weer helemaal denken aan de meer folkloristische kant van van Rush. Mierzoet in dit geval wel, maar Emmett's vocalen zorgen er toch voor dat het mooi te behappen blijft. Suitcase Blues is daarnaast wel echt compleet overbodig.
Vanwege de titeltrack had ik gehoopt dat dit hele album zo sterk zou zijn, maar het start gewoon te traag daarvoor om echt 4 sterren goed genoemd te mogen worden. Door de goede nummers nog steeds een ruime voldoende, maar ik had toch echt meer gehoopt.
Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine
3. Just A Game
Vanwege de titeltrack had ik gehoopt dat dit hele album zo sterk zou zijn, maar het start gewoon te traag daarvoor om echt 4 sterren goed genoemd te mogen worden. Door de goede nummers nog steeds een ruime voldoende, maar ik had toch echt meer gehoopt.
Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine
3. Just A Game
0
geplaatst: 26 februari 2019, 12:58 uur
Hier volg ik Lennert qua score. Als geheel vind ik het derde album beduidend minder indrukwekkend. Beetje ingedut bij vlagen. Toch heeft het met Lay It On The Line en Just A Game. Hold On wil ik wel mooi vinden, maar het lukt niet helemaal. Geldt ook wel voor Young Enough To Cry en American Girls. Het is echt niet slecht hoor. Het mist gewoon wat peper. Een paar lekkere rockers en dan liever ook dat het geluid niet zo commercieel is, want die verandering voel je hier wel komen. Jammer van dit album. Het heeft z'n momenten, maar is ook vrij inconsistent.
Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine
3. Just A Game
Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine
3. Just A Game
1
geplaatst: 5 juni 2020, 14:37 uur
Allereerst mn complimenten voor de fantastische hoes. Dit heeft alles te maken met het feit dat Triumph een deal kon sluiten met het grote RCA label. Hiermee konden de Canadezen de Amerikaanse markt verder veroveren.
Toeval of niet, met deze plaat kwam de kwaliteit van composities, sound en stijl wat de band zo kenmerkt op z'n plek. Of het nou blues is, rock of (licht) progressief, je hoort direct dat het Triumph is. Wellicht komt dat ook doordat ze "maar" met zn drieën zijn.
Absolute hoogtepunten zijn Lay It On the Line, Just A Game en Hold On. De overige nummers zijn ook niet te versmaden met als enigszins buitebeentje suitcase blues.
Tenslotte wil ik nog zeggen dat de songteksten van Hold On werkelijk subliem zijn. Het thema muziek komt overigens regelmatig terug in hun oeuvre. En dat kan ik alleen maar waarderen.
Toeval of niet, met deze plaat kwam de kwaliteit van composities, sound en stijl wat de band zo kenmerkt op z'n plek. Of het nou blues is, rock of (licht) progressief, je hoort direct dat het Triumph is. Wellicht komt dat ook doordat ze "maar" met zn drieën zijn.
Absolute hoogtepunten zijn Lay It On the Line, Just A Game en Hold On. De overige nummers zijn ook niet te versmaden met als enigszins buitebeentje suitcase blues.
Tenslotte wil ik nog zeggen dat de songteksten van Hold On werkelijk subliem zijn. Het thema muziek komt overigens regelmatig terug in hun oeuvre. En dat kan ik alleen maar waarderen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.