Triumph - Allied Forces (1981)

Allied Forces heb ik ooit zonder aarzelen aangeschaft als tweedehands lp. Mooi gestroomlijnd logo, epische flying V-gitaar en overduidelijk een hardrock-vibe op basis van de titels. Dat bleek een schot in de roos te zijn, want Allied Forces paste prima tussen mijn toen ontluikende liefde voor gitaarmuziek naast albums van Saxon, UFO en Iron Maiden. Sterker nog, ik zou zeggen dat Allied Forces, Fight The Good en vooral Ordinary Man echt vroege heavymetalklassiekers zijn die iedere zichzelf respecterende headbanger minstens vijf keer gehoord moet hebben. Vijf keer per uur.

Helemaal de schoonheid van Ordinary Man moet apart genoemd worden: een prachtige esoterische start, om vanaf 3 minuten ineens een heerlijke versnelling en snoeiharde riff er doorheen te gooien. Zo'n galopperende metalriff als waar Iron Maiden toen nog geen copyright op had. Ondersteund door magistraal drumwerk (en subtiele spacy effecten op de achtergrond) werkt het nummer toe naar een fenomenale, bluesy gitaarsolo. Als het thema van het begin aan de afsluiting weer terug komt, heb ik niets anders dan kippenvel. Magistrale muziek van een band die helemaal met betrekking tot zo'n album als dit te weinig aandacht heeft gekregen in Nederland.

Tussenstand:
1. Allied Forces
2. Triumph
3. Progressions Of Power
4. Rock & Roll Machine
5. Just A Game

Haha, die associatie kwam ook direct bij me op. In het meeneuriën kwam het "tonight" automatisch mee.

Verder vind ik dit dan weer een best leuk album. Het heeft weer de flair van de eerste platen, maar niet de avontuurlijkheid qua symfo en prog. Die elementen mis ik hier nog steeds wel. Toch staan er met Magic Power, Allied Forces, Fight The Good en Ordinary Man toch wel echt goede nummers op dit album. In de tussentijd vind ik wel dat Emmett minder sterk is gaan zingen. De hoge noten worden er behoorlijk uit geperst. De complimenten zijn verder (weer) voor het aangename geluid. Ik kan me niet voorstellen dat deze muziek snel verveelt, al kan ik me wel goed voorstellen waarom Triumph hier nooit echt doorgebroken is. Triumph is een fijne hardrockband, maar er wordt net teveel binnen de lijntjes gekleurd.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game
5. Progressions Of Power

En daar is ie dan, Allied Forces! Met recht 1 van Triumph's beste platen. De variatie is weer helemaal terug gecombineerd met ijzersterke nummers! Magic Power, Fight the Good Fight en Ordinary Man zijn typische Triumph nummers; groots,meeslepende progrock met weer geweldige teksten.
maar de overige tracks zijn ook van constante hoog niveau (Air Raid is een intro). Petit Etude is rustige intermezzo in al dat mooie geweld. En Say GoodBye is een waardige afsluiter met mooie meerstemmige vocalen, Prachtig!
Verder niet meer lullen maar luisteren en genieten!