Mark Kozelek & Desertshore - Mark Kozelek & Desertshore (2013)

Productieve dagen voor Mark Kozelek: na vorig jaar het 17 tracks lange Among the Leaves uitgebracht te hebben volgde dit jaar reeds een samenwerking met Jimmy Lavalle (the Album Leaf) en een cover-album en intussen zou er reeds weer een nieuwe plaat opgenomen zijn die begin volgend jaar onder het Sun Kil Moon-label wordt uitgebracht. Waarom ik net hierover begin? Wel, de overdreven productiviteit begint toch een beetje de kwaliteit aan te tasten vind ik, zeker op de eerste helft van deze samenwerking met Desertshore (met onder andere Phil Carney wat het een semi-Red House Painters reünie maakt) beginnen de alledaagse, observatorische teksten over het touren, songschrijven of gewoon het feit dat hij met zijn lief in de zetel naar een willekeurige box-match zit te kijken mij een beetje tegen te steken, temeer omdat er nergens op deze plaat een geweldige tranche de vie als b.v. Gustavo op Perils te bespeuren is. Ook Marks vocale melodieeën beginnen er trouwens stilaan ronder te leiden en de eenvormigheid sluipt wel eens in de dichtende stijl (die hij sowieso de laatste platen nogal hard gebruikt). 't Is b.v. een beetje belachelijk hoe hij op Katowice en Cologne en Seal Rock Hotel nagenoeg dezelfde vocale melodie en frasering gebruikt, het lijkt wel alsof Desertshore (die instonden voor alle muziek) een ander nummer beginnen spelen is terwijl Mark nog vast zit in het vorige.

Waarom dan toch 3.5e ster? Omwille van de uitstekende arrangementen van Desertshore en het feit dat er met name op de 2e helft van dit album toch weer een aantal pareltjes staan. Tavoris Cloud en vooral hoogtepunt Sometimes I Can't Stop b.v. waarin Kozelek gevallen collega-muzikanten herdenkt of Brothers, een aandoenlijke vertelling over Kozeleks vader die intussen de enige nog levende broer is van een oorspronkelijk kwartet. Bottom line: degelijke maar weinig essentiële plaat voor wie per se nog eens Mark Kozelek met een volledige band achter hem wil horen maar elektronica-uitstap Perils of the Sea vond ik toch essentiëler al is het maar omdat dit niet het niveau haalt van pakweg Ocean Beach of Songs for a Blue Guitar terwijl het wel redelijk hard die stijl tracht te emuleren.

De romantiek van vroeger (Red House Painters) lijkt voorgoed verdwenen, maar ook de Kozelek van 2013 klinkt prachtig. Eigenlijk ligt deze plaat behoorlijk in het verlengde van Perils from the Sea, alleen de begeleiding is afwijkend. En een plaat met een eerbetoon aan Jason Molina (Sometimes I Can't Stop) verdient natuurlijk respect!

Zucht.. Niet het woord dat je van mij zou verwachten in een bericht bij een album van Mark Kozelek. Maar, ergens wel nodig, want dit is wéér een release meer die ik op mijn bordje moet leggen dit jaar, want 'Brothers' is ronduit schitterend. Prachtig pianomotiefje, prachtige, aandoenlijke tekst, in die verhalende stijl die Kozelek zo goed meester is.

Lees hier meer over de song.

Ik zucht met je mee hoor AOVV. En aangezien jij het nieuws op Caldo Verde etc ook zal bijhouden ben je al voorbereid op verder zuchten. De nieuwe Sun Kil Moon is onderweg.
Ik laat de teksten van Kozelek over me heenkomen en het is bekende kost. Toch weet hij mijn interesse vast te houden met zijn huidige manier van tekstschrijven. Het is kwetsbaar, want hij lijkt echt te zeggen wat er in hem omgaat, zonder filter. Dat filter zou soms passend of prettig zijn, maar ik respecteer dat hij dat niet doet. De muzikale begeleiding is prachtig !

En als ik dan op de website van het label lees dat die andere bezige bij ook meedoet, dan is het helemaal compleet..

Mark Kozelek is een echte werkmier. Met een unieke stijl, dan nog wel. Of hij nu een plaat maakt met Sun Kil Moon, een solo-album vol covers van AC/DC uitbrengt, een samenwerking op touw zet met Jimmy LaValle of dit album met Desertshore, waarvan Phil Carney (gitarist van Red House Painters) lid is; het maakt niet uit. Je hoort het aan alles, dat het Kozelek is.

De eerste plaat van Mark Kozelek & Desertshore is simpelweg een self-titled. Daarop staan tien songs, in kwaliteit variërend van goed tot fantastisch, met vooral een stevige isolering; buitenwanden ‘Mariette’ en ‘Brothers’ houden het huis namelijk met groot gemak overeind. ‘Mariette’ wordt vooral gekenmerkt door een geweldig gitaarriedeltje, dat, na de laatste seconden, nog – en dat durf ik beweren zonder te overdrijven – nog uren blijft nazinderen. Het heet iets hypnotisch; net als vele van de geduldig meanderende geluiden die dit album herbergt.

Op dit forum is zijn plaat met LaValle dit jaar veelvuldiger beluisterd dan dit album. Dat zal ook wel iets met LaValle te maken hebben, gok ik, maar hoewel die plaat echt erg sterk is, heeft ook dit kleinood zijn charmes. Het al eerder genoemde ‘Brothers’ bijvoorbeeld, dat instrumentaal een erg sobere inkleuring kent ten opzichte van de andere nummers, en in die optiek dus al een buitenbeentje is. In die afsluiter heeft Kozelek het over de lotgevallen van de drie broers van zijn vader, maar toch ook vooral over zijn vader zelf. In simpele, maar pakkende bewoordingen, schetst hij een beeld zoals wel meer singer-songwriters dat kunnen, maar niemand van de huidige generatie weet het zo treffend te brengen als Kozelek; levensecht. De teksten van Kozelek voelen vaak aan als een samenraapsel van mijmeringen, reminiscenties en anekdotes, maar vormen een coherent verhaal.

‘Brothers’ is niet de enige song waarin hij het over z’n vader heeft. In ‘Hey You Bastards I’m Still Here’ (ontleend aan een scène met Steve McQueen uit de film ‘Papillon’) vertelt Kozelek over het samenzijn met z’n vader, TV kijken en diens meer.

De door elektrische gitaar en drums gedreven muziek van Desertshore boetseert de ideale microkosmos voor de sound en filosofie van Kozelek, die vaak humor een wrang kleedje stopt, en vice versa. Zo doet hij in ‘Livingstone Bramble’ nogal pocherig over zijn eigen gitaarkunsten (“I can play like Malcolm and Neil Young; and I can play rings ‘round most everyone”), en tegelijkertijd zijn overdrijft in zijn afkeuring jegens andere “collegae”: “But I hate Eric Clapton and Nels Cline”. Het is zo overdreven, dat het hilarisch wordt.

Soms wordt de wrangheid ook bedreven zonder een snuifje humor in de buurt; het snijdende ‘Tavoris Cloud’ is daar een voorbeeld van, met zinsneden als “At the age of 46, I’m still one fucked up little kid”. Dat soort uitspraken heeft op mij altijd een dubbele uitwerking; aan de ene kant klinkt het alsof de verteller gefrustreerd is door zijn eigen onbeholpen onvolwassenheid; aan de andere kant lijkt het me dan weer geweldig om op 46-jarige leeftijd nog steeds niet tot de jaren des onderscheids te zijn gekomen. Eeuwig een kind van 6 blijven, ik zou er meteen voor tekenen.

Ook heeft Kozelek het – net als op eerdere releases – over de dood van collega’s. De dood is sowieso één van de kernthema’s in het werk van Kozelek, net als het leven. Hier reflecteert hij onder andere op de dood van zijn kat (“I miss my afternoon naps; my kitty cat sleeping on my lap; she died August 2011; just got back from Norway, she slipped off to kitty heaven”), oude kompaan Tim Mooney (“Sometimes I still cannot believe Tim Mooney died at 53; he seemed much stronger, he was too young to up and leave”) en college-getergde ziel Jason Molina (“Last night I got word Jason Molina died; why does the world take the good ones away?”, in ‘Sometimes I Can’t Stop’).

Uitbundige wrangheid kan ook voorkomen, en durf ik hier zelfs bij de naam te noemen: ‘Don’t Ask About My Husband’. Welkome luchtigheid in een modderpoel vol ellende. De speelse riff en frisse drums enthousiasmeren en charmeren; een glimlach tekent zich op mijn gezicht, zij het met een spatje vreemde tristesse. Met zinnen als “And if it’s late and my breath is stinking; don’t criticize my smoking and my drinking. And if it’s late and my mind is spacing; don’t ask about the pills I’ve been taking” in het achterhoofd, weet ik na afloop van het nummer toch nooit meer waarom ik nu moest grijnzen. Vreemd.

Daarna het reeds genoemde en bejubelde ‘Brothers’. Een vreemde eend, zoals gezegd. Omdat de piano een hoofdrol vervult, en met zijn sobere weemoed (oké, daar zit Kozelek – tekst, zang, het totaalpakket, eigenlijk – ook wel voor iets tussen) weet dit instrument meer los te maken dan de 9 voorgaande nummer bij mekaar. En daarmee wil ik niet gezegd hebben dat dit zwak spul is, integendeel. Dit is gewoon één van de beste songs die ik dit jaar heb gehoord, ik ben eraan verknocht. De klik is er, zelden kom ik zo intens in een verhaal als dit relaas van Kozelek.

Mark Kozelek, de werkmier. Begin 2014 zou er alweer een nieuwe release met Sun Kil Moon op ons afkomen. Intussen brengt de man ook nog eens met regelmaat live-albums uit. En een coveralbum, vol eigen interpretaties van punkrock nummers, en ander soort onguur materiaal. En dan toch steeds weer kwaliteit afleveren. Hoedje af.

4 sterren

Zou iemand mij kunnen zeggen waar ik dit album nog kan kopen op cd? Is helaas nergens meer te vinden blijkbaar...

Als ik het wist, dan zou ik het je niet zeggen, maar hem zelf kopen, popstranger! De cd is in een zeer beperkte oplage uitgekomen (vraag me niet waarom) en was heel snel uitverkocht. De download is nog wel verkrijgbaar via Caldo Verde.

Blijft toch wel een bizar gegeven als je het mij vraagt, zo'n goed album niet (of beperkt) uitgeven. De download heb ik al maar van de meeste goede albums heb ik toch ook graag een fysiek exemplaar. Zijn samenwerking met Jimmy Lavalle is dan weer wel vlotjes te verkrijgen (rond dezelfde periode verschenen) terwijl ik persoonlijk vind dat het materiaal op deze met Desertshore toch zeker niet moet onderdoen!

Klopt. Laten we hopen dat ze bij Caldo Verde inzien dat deze plaat een snelle heruitgave verdient. Van zo´n mooie plaat wil ik zelf ook graag een fysiek exemplaar hebben.

Ik sluit me aan bij bovenstaande. Bizar dat dit gelimiteerd uit is gegeven en dat eigenlijk alle andere reguliere platen van Kozelek tot in den treuren zijn uitgegeven (al vind je die ook niet overal even makkelijk) en dat hier maar een paar van zijn uit gegeven. Hier hoor je al wat terug wat in de releases uit 2014 en 2015 duidelijk naar voren zou gaan komen. De persoonlijke verhalen, getergde stem zoals we dat nog niet veel vaker van Kozelek hadden gehoord. Plus de instrumentatie is eens wat anders.
Mark Kozelek & Desertshore - Tavoris Cloud - YouTube

Brothers , hoeveel nostalgie past er in 1 nummer.

Bill Evans, graag wil ik je bedanken voor het wijzen op deze plaat. Zo mogelijk misschien zelfs nog beter dan die plaat van Mark met Jesu. Iets melodieuzer en iets organischer qua geluid. ‘Livingstone Bramble’ is momenteel mijn favoriete nummer van hem, ondanks de negatieve shout out naar Nels Cline. Die overigens met Sun Kil Moon heeft opgetreden vorig jaar in België, waar ze onder andere dat nummer speelde. Heerlijk, die teksten van Kozelek nodigen uit tot exegesen.

Geen dank! Ik vind dit ook een prachtig album.

Op deze van Desertshore trouwens, doet Kozelek ook mee op meer dan de helft van de nummers.

Je zou kunnen zeggen lang leve spotify. Het algoritme heeft me geleid naar Mariëtte. Je verzint het niet. Afijn het heeft dus alles wat Mark kozelek aangaat ontsloten. En daar heb ik nu alweer een paar jaar lol van. Ja zo kan het dus ook. AFijn dit album naar tig keer beluisterd te hebben is een (h)eerlijke 4 sterren waard. Wat een pret. Alles is al gezegd natuurlijk. Maar dat spotify en algoritme ook iets positiefs kan opleveren is bij deze aangetoond.dus…….