Triumph - Edge of Excess (1992)

Dit album was een doorstart van Triumph, nadat Rik Emmet de band verlaten had. Dit resulteert in een vrij heavy hardrock album, de meeste nummers geschreven en gezongen door Gil Moore, met kwalitatief best goede nummers. Alleen missen die net dat vleugje sfeer, dat Rik Emmet wel in de vorige albums inbracht. na dit album ging de band definitief uitelkaar.

Moore is een goede zanger en hij doet het op dit album dan ook prima, maar toch vind ik dit album net wat minder dan de andere Triumph platen.
Wat ik zo charmant vind aan Triumph is dat ze op sommige albums een grote mengeling van genres weten te verweven tot iets moois. Eerdere albums zaten soms vol met bluesrock/progrock, vermengt met stevige hard rock.
Dit album is meer puur (hard) rock. Dit zorgt ervoor dat ik dit album minder interessant vind dan het voorgaande Triumph werk en dat dit meer zo'n plaat is geworden die je wel vaker voorbij hoort komen door vergelijkbare rock bands.
Hij springt er dus zeker niet uit, daar waar sommige eerdere Triumph albums dat naar mijn mening wel doen. Dit betekent trouwens niet dat dit een slechte plaat is.

Erg sterk album. Duidelijk steviger dan zijn voorgangers met Rik Emmet. Gitarist op dit album is Phil X, die nu Richie Sambora vervangt in Bon Jovi.

Toch echt niet zo'n ramp dit. Die symfo-invloeden van Emmett waren toch al enkele albums praktisch non-existent en wat we nu overhouden is gewoon een lekker stevig hardrock album met een goede productie en een paar lekkere songs. Niets om te vaak te luisteren, maar ook niets wat heel erg stoort. Wel jammer dat de band voor de laatste paar albums toch beduidend minder interessant is dan het ooit was.

Eindstand:
1. Allied Forces 4.5*
2. Triumph 4*
3. Never Surrender 4*
4. Progressions Of Power 4*
5. Rock & Roll Machine 4*
6. Just A Game 3.5*
7. The Sport Of Kings 3.5*
8. Edge Of Excess 3.5*
8. Surveillance 3*
9. Thunder Seven 3*
Gemiddelde: 3,70*

Ook zonder Emmett is bij Triumph degelijkheid troef. Het is allemaal prima hardrock dat op een vrij directe manier gespeeld wordt. Er wordt nog steeds goed gezongen, maar het beklijft verder niet. Anno 1992 waren ze op dit genre al aardig uitgekeken en snap ik eigenlijk wel waarom het hierna afgelopen was. Ik denk dat een stijlwijziging niets opgeleverd had. Edge Of Excess is een dappere poging om de band door te zetten nadat met Emmett toch wel de beste muzikant de band verlaten heeft. Een laatste plaats oogt weliswaar heel negatief, maar ik vind het eigenlijk wel knap dat zelfs de minste plaats nog een mooie voldoende krijgt. Op echt slecht werk heb ik deze Canadezen niet kunnen betrappen.

Eindstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Surveillance
5. Just A Game
6. Never Surrender
7. Thunder Seven
8. The Sport Of Kings
9. Progressions Of Power
10. Edge Of Excess