Triumph - Edge of Excess (1992)

Toch echt niet zo'n ramp dit. Die symfo-invloeden van Emmett waren toch al enkele albums praktisch non-existent en wat we nu overhouden is gewoon een lekker stevig hardrock album met een goede productie en een paar lekkere songs. Niets om te vaak te luisteren, maar ook niets wat heel erg stoort. Wel jammer dat de band voor de laatste paar albums toch beduidend minder interessant is dan het ooit was.

Eindstand:
1. Allied Forces 4.5*
2. Triumph 4*
3. Never Surrender 4*
4. Progressions Of Power 4*
5. Rock & Roll Machine 4*
6. Just A Game 3.5*
7. The Sport Of Kings 3.5*
8. Edge Of Excess 3.5*
8. Surveillance 3*
9. Thunder Seven 3*
Gemiddelde: 3,70*

Ook zonder Emmett is bij Triumph degelijkheid troef. Het is allemaal prima hardrock dat op een vrij directe manier gespeeld wordt. Er wordt nog steeds goed gezongen, maar het beklijft verder niet. Anno 1992 waren ze op dit genre al aardig uitgekeken en snap ik eigenlijk wel waarom het hierna afgelopen was. Ik denk dat een stijlwijziging niets opgeleverd had. Edge Of Excess is een dappere poging om de band door te zetten nadat met Emmett toch wel de beste muzikant de band verlaten heeft. Een laatste plaats oogt weliswaar heel negatief, maar ik vind het eigenlijk wel knap dat zelfs de minste plaats nog een mooie voldoende krijgt. Op echt slecht werk heb ik deze Canadezen niet kunnen betrappen.

Eindstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Surveillance
5. Just A Game
6. Never Surrender
7. Thunder Seven
8. The Sport Of Kings
9. Progressions Of Power
10. Edge Of Excess