Testament - First Strike Still Deadly (2001)

Ik vind dit echt een walgelijke schijf, de originele versies zijn stuk voor stuk beter. Hier zit totaal geen pit in, de drums klinken getriggered, de inspiratieloze vocals van Chuck, er zit gewoon totaal geen pit in. De boel is echt compleet om zeep geholpen. Dieptepunt zijn echter de tenenkrommende vocale prestaties van origineel zanger Zetro op de laatste 2 nummers. Moeten we toch maar blij zijn dat hij er vroegtijdig uitgestapt is.

Ontzettend jammer allemaal, want hier had meer in gezeten. De songs zijn stuk voor stuk klassiekers en live werden ze altijd al veel vetter gespeeld, met lager gestemde gitaren. Ik kocht altijd alles van Testament en ik keek toendertijd ook erg uit naar deze schijf. Deze heb ik toen echter moeten laten liggen vanwege het bedroefend lage niveau dat de heren hier neerzetten. Een gemiste kans.

1* (en dit doet pijn als groot Testament liefhebber, maar ook je favoriete bands moet je een zware onvoldoende kunne geven vind ik)

In tegenstelling tot flebbie kan ik deze schijf wel apprecieëren.
De nummers missen misschien dat ruwe kantje van de vroegere versies, maar hier wordt toch iets leuks gedaan met die klassiekers (maar waar is Apocalyptic City??). Er wordt bewezen dat na al die jaren de songs er nog steeds staan als een huis! Maar dat hoefde niet echt bewezen te worden, dat wisten we eigenlijk zo ook al wel...

Zetro klinkt belange zo goed niet als Chuck Billy, maar zijn prestatie op Reign of Terror is zeker overtuigend te noemen. Ik kan het wel smaken!

Ook ik ben een groot Testament liefhebber, maar van mij krijgt First Strike Still Deadly een mooie 4!

Ik vind hem ook wel vet, ik draai hem regelmatig en draai het volume dan even vol open......hij klinkt heerlijk, Disciples of the watch...holy moly wat een nummer!

Nice plaat^^, de nummers komen toch weer goed tot hun recht, en klinken niet gedateerd *4,0

Over die 'inspiratieloze vocalen' van Chuck gesproken, waar Flebbie het over heeft. Die harde baas heeft ze vlak na zijn chemokuren ingezongen, naar verluidt was zijn arts er ook niet over te spreken.

Topplaat overigens. Nummers hebben niets aan kracht ingeboet. Alleen Alone In The Dark wordt een tandje te traag gespeeld, klinkt daardoor een beetje zeikerig.

Eén van de weinige albums met opnieuw opgenomen nummers die mij wel weet te overtuigen. De band had net het eigen label Burnt Offerings opgericht, maar kreeg de rechten niet van de albums die op Atlantic waren uitgebracht. De oorspronkelijke bedoeling was dan ook om het debuut en The New Order opnieuw uit te brengen. Toen moest besloten worden om de nummers opnieuw op te nemen. Dat werden dan de beste nummers van die twee albums. Ondertussen zat Chuck Billy inderdaad in een zwaar genezingsproces. Die frustraties hebben wel gewerkt. Allemaal komen de nummers aan als mokerslagen aan. Geen moment mis ik de melodieuze leads van Skolnick.
Alone In The Dark vind ik juist wel aardig, temeer omdat originele zanger Steve Souza deze heeft ingezongen. En hekkesluiter Reign Of Terror, ook door Souza gezongen, is natuurlijk helemaal een uitstekende geste voor de Testament liefhebber

Dit album met heropnames heeft voor mij twee gezichten.
Aan de ene kant is dit een erg strak en agressief album dat de nummers van Testament’s eerste twee albums laat horen zoals ze zouden klinken als ze rond 2000 waren geschreven en opgenomen. Zonder dat een matige productie het luistergenot beinvloedt dus. Op de fiets vind ik dit album prima werken om in tegenwind toch snel thuis te komen. Of om me gewoon af te reageren. In dat opzicht dus vier sterren.
Aan de andere kant vind ik dit album heel erg klinisch klinken. Alsof de heropnames, met moderne technieken en productie, alle ziel uit de muziek heeft getrokken. Daar komt bij dat ik niet echt een fan ben van de zang van Zetro, die met name op Alone in the Dark allesbehalve weet te overtuigen. Geef mij dan toch maar Chuck Billy. Als ik geconcentreerd naar First Strike Still Deadly luister, begin ik me op een gegeven moment toch te vervelen. Alleen nummers als First Strike, Disciples of the Watch of Over the Wall vind ik dan de moeite echt waard. Op dit soort momenten zou ik niet meer dan twee, twee en een halve ster geven.

Het hangt er dus vanaf in welke stemming/situatie ik ben hoe goed ik dit album kan waarderen. Afgerond naar boven maak ik er 3½ ster van.

3.5*