Donny Hathaway - Extension of a Man (1973)

Vocale perfectie, legendarisch pianospel, tomeloze emoties en muzikale genialiteit samengebonden door één artiest en op een schijfje gezet. Donny Hathaway is zonder meer één van de aangrijpendste vocalisten die er ooit is geweest. Zoveel emotie in een stem is ongehoord, het raakt me gewoon. Helaas wordt deze man vaak niet in lijstjes genoemd, maar des te meer is het ietwat onbekende virtuoos. De man begeleidt je op deze cd door zijn emotionele toestand en elk nummer is prachtig.
Sterk instrumentaal begin, Someday We'll All be Free is één van de meest intense soulsongs die ik ooit gehoord heb en eigenlijk zijn er geen superlatieven genoeg om de genialiteit van dit album uit te leggen. Gewoon luisteren en laat je overdonderen en emotioneren.
5 sterren!!!

Misschien niet zo heel fijn voor sommigen onder ons, maar ik ben helemaal niet zó kapot van zijn stem, al is zijn inzet zeker ok.

Voor de rest is dit evenwel een sterk album, kan niet anders zeggen. Instrumentaal is het een echte topper ´Valdez in the Country´ is zeker geen vullertje, en de orchestratie is bijna overal subliem. Favoriet van mij is het ingetogen ´I Love You More Than You'll Ever Know´, dat mij wel emotioneel pakt. Overigens is dit (en misschien wel omdát het zo mooi is) juist een nummer waarbij ik weer wél wat kritiek heb op de begeleiding: waarom moet na élke zin van Donnie die sax nog even napruttelen. Nergens voor nodig.

Blij dat ik deze heb leren kennen, en dit ga ik wel kopen.

Extension of a man zou uiteindelijk het laatste album worden van Donny Hathaway. Net zoals zijn andere (solo-)albums, staat dit album wederom garant voor vakwerk. Het album opent met het instrumentale I love the Lord; He heard me cry, het was Donny’s grote wens om dit nummer te laten opnemen door een 45-koppig orkest, en die wens werd door Atlantic vervuld. Nadat het orkest het nummer had ingespeeld, stonden ze op en gaven minuten lang een staande ovatie aan Hathaway. Hathaway was overigens dolbij met het eindresultaat, hij had het gevoel dat hij een nummer had gecreëerd dat hem terug bracht naar zijn jeugd en zijn verleden als zanger van het lokale kerkkoor.

Someday we’ll all be free is ongetwijfeld één van de belangrijkste nummers uit zijn gehele oeuvre. Hathaway had enkel de melodie, en vroeg aan Edward Howard een tekst te schrijven voor die melodie. Howard keerde huiswaarts naar Chicago, maar had geen inspiratie voor het schrijven van een tekst, dus heeft hij het cassetjebandje waarop het instrumentale nummer stond, opgeborgen. Tot het moment dat Howard op een zekere dag besluit te gaan douchen. Hij viel over de gladde vloer, en op dat moment werd de eerste regel ”Hang on to the world” en later het hele liedje Someday we’ll all be free een feit. Howard schreef het nummer met Donny in z’n gedachte, als “moeilijk persoon”. Ondertussen worden het al jaren als klassieker door menig soul-liefhebber beschouwd, en het nummer is dan ook vrij veel gecoverd, onder andere door Alicia Keys. Flying easy is een wat minder nummer, met een jazzachtige sfeer, al heeft het wel een mooie tekst: ”We gather gold from the evening sun/ And it’s heavenly hues/ And we don’t have a thing to lose/ We’re flying easy and we do just what we choose”. Vervolgens is het weer tijd voor een instrumentaal nummer in de vorm van Valdex in the country, ook jazzy, maar het past prima tussen de andere nummers. Tijd voor wat blues ondertussen,
I love you more than you’ll ever know. Eén van mijn favoriete nummers op deze plaat, en een fantastische cover van Blood, Sweat & Tears. Come little children, het eerste swingende nummer bedoeld om de kinderen de straten op te nemen en ze een nieuwe dans te leren: ”The Donny Bag”! Dat Hathaway dol was op kinderen werd al duidelijk op de hoesfoto van zijn debuut.

Love love love doet erg denken aan het werk uit diezelfde tijd van Marvin Gaye. Wederom een cover. Ditmaal van J.R. Bailey, die te horen is als achtergrondvocalist op het tweede album van Hathway. Op deze versie is trouwens de bekende gospelzangeres Myrna Summers te horen op de achtergrond. The slums was het vervolg op zijn eerdere hit The ghetto. Ook één van mijn favorieten op dit album, en verreweg het meest funky nummer. Bassist Willie Weeks levert een mooie bijdrage op dit nummer! Meerwaarde had geleverd kunnen worden met een tekst, jammer dat we die niet krijgen. Magdalena is nog een persoonlijke favoriet, ademt de sfeer van de jaren ’20/'40 uit. Het had zo een nummer uit een kabaret voorstelling kunnen zijn, mede door de banjo die gebruik wordt in dit nummer. I know it’s you was het laatst opgenomen nummer voor dit album, en is de meest soulvolle track op dit album. Waarschijnlijk mijn favoriet! Stanley Clarke is ook op dit nummer te horen. Afsluiter Lord, help me verscheen ook al als b-kant op zijn debuut single, en werd o.a. geschreven door Billy Preston. Lekker gospelnummer en samen met het vorige nummer m’n favoriet. In het nummer zingt hij ”Help me to inspire those who need inspiration”, en dat is hem gelukt. Zelfs na zijn dood tot en met vandaag de dag.