UFO - Making Contact (1983)
mijn stem
35 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Chrysalis
-
Blinded by a Lie (3:58)
-
Diesel in the Dust (4:29)
-
A Fool for Love (3:57)
-
You and Me (3:20)
-
When It's Time to Rock (5:27)
-
The Way the Wild Wind Blows (4:14)
-
Call My Name (3:12)
-
All Over You (4:24)
-
No Getaway (3:32)
-
Push, It's Love (3:16)
-
Everybody Knows * (3:36)
-
When It's Time to Rock [Live Birmingham 26 March 1983] * (5:49)
-
Blinded by a Lie [Live Oxford 25 Marc 1983] * (3:48)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
39:49
(53:02)
0
geplaatst: 6 januari, 21:21 uur
Kwam 'm vorige week tegen op tweedehands vinyl bij WWRecords in Wageningen. Meegenomen. Zoals vaker doe ik er na enkele draaibeurten een halfje bij vanwege de beleving van de elpee en de hoes. Vier sterren dus.
Wel snap ik de teleurstelling die menigeen begin jaren '80 had bij UFO, omdat "we" een luid, hard, gemeen en passioneel vervolg van livealbum Strangers in the Night wilden.
Frontman Phil Mogg echter ging voor een melodieuzere aanpak, die weliswaar stevig kan zijn maar er is ook een koers richting adult oriented rock. Inclusief de typisch jaren '80-toetsen. Grote inbreng hierin had Neil Carter.
Het sterkst merk ik dat bij de ballade You and Me. Daarin een sfeer die aan het Marillion in diezelfde tijd doet denken. Maar via When It's Time to Rock dat daarna komt, is echter een stevig UFO te horen, zij het met een groot stadionrefrein. En toch, hoor de gitaarsolo van Paul Chapman in het slot: die mag er zijn.
Het landt dus beter nu ik een paar decennia ouder ben. Daarbij vind ik het zó leuk dat Carter en Mogg in 2024 de samenwerking hebben hervat bij Moggs Motel!
Wel snap ik de teleurstelling die menigeen begin jaren '80 had bij UFO, omdat "we" een luid, hard, gemeen en passioneel vervolg van livealbum Strangers in the Night wilden.
Frontman Phil Mogg echter ging voor een melodieuzere aanpak, die weliswaar stevig kan zijn maar er is ook een koers richting adult oriented rock. Inclusief de typisch jaren '80-toetsen. Grote inbreng hierin had Neil Carter.
Het sterkst merk ik dat bij de ballade You and Me. Daarin een sfeer die aan het Marillion in diezelfde tijd doet denken. Maar via When It's Time to Rock dat daarna komt, is echter een stevig UFO te horen, zij het met een groot stadionrefrein. En toch, hoor de gitaarsolo van Paul Chapman in het slot: die mag er zijn.
Het landt dus beter nu ik een paar decennia ouder ben. Daarbij vind ik het zó leuk dat Carter en Mogg in 2024 de samenwerking hebben hervat bij Moggs Motel!
* denotes required fields.
* denotes required fields.