Forbidden - Distortion (1994)

Vaak vraag ik me af waarom Forbidden niet bekender is geworden. Goed, ze zijn wat later begonnen - ze behoren tot 'the second of wave of bay area thrash metal' (vanaf 1985) - maar daaruit zijn ook enkele redelijk bekende bands gekomen: Testament, Death Angel en (niet echt tot de bay area wave horend, maar wel uit die tijd) Annihilator.
De eerste twee platen van Forbidden (en met name de magistrale debuutplaat) horen echt tot de beste thrashalbums uit die periode: lekker straightforward en erg toegankelijk. Zonde. De band heeft trouwens twee erg bekende thrash-muzikanten voortgebracht: gitarist Robb Flynn van Machine Head en drummer Paul Bostaph (Slayer, Testament, Exodus). Die twee zijn tijdens dit album al lang uitgevlogen en het is ook wel deels te horen. Van de uitmuntende kwaliteit van Forbidden Evil is weinig terug te horen, maar Twisted Into Form is een vergelijkbare plaat: toffe thrashers zonder veel poespas. Een plaat dus waar weinig mis mee is, maar toch 'iets' mist. Wake Up! is trouwens wel een fantastisch nummer, net als de schitterende King Crimson-cover '21st Century Schizoid Man'.

Kortom, een aardig plaatje om zo nu en dan eens op te zetten en je laat denken aan vergane 'glorie'. 3,5*

Sterke plaat met de nodige portie groove afgewisseld met enkele thrashmomenten. Over het algemeen ademt de plaat een zeer duistere sfeer, die op bepaalde momenten wel iets weg heeft van het werk van Nevermore. Niet zo sterk als het debuut, maar zeker niet verkeerd!

De productie is erg droog en daardoor mist het diepgang.
Vooral de drums zijn erg vlak geproduceerd.
Het spel op deze plaat is erg goed. Minder Speedmetal zoals op de eerste 2 platen, maar wel met een progressievere inslag.
Ook de nodige Groovemetal invloeden, maar zonder al te erg geforceerd over te komen.

Russel Anderson is wederom de grote ster van deze band.
Er staan ook veel memorabele solo's op.

Een heel teleurstellende plaat. Jaren geleden had ik de cd nog in mijn kast staan en vond ik dat ik van alle bands die ik goed vond ook alles moest hebben. Die insteek heb ik op den duur laten varen. Het zou zomaar kunnen dat Lennert mijn oude exemplaar nu heeft.

Forbidden heeft het vuur hier nog wel, maar wil teveel meegaan met de tijd. Distorion heeft duidelijke groovemetalinvloeden en de titel verraadt ook veel over de sound. Zelfs de zangpartijen van Russ Anderson zijn wat vervormd. Russ is trouwens vaak nauwelijks herkenbaar en is hier een stuk lager gaan zingen. Zingen gaat hem hier nog wel goed af in tegenstelling tot de reünie van 2008. Een andere rol die flink aangepast is, is die van de gitaristen. Locicero/Calvert was een prima tandem op Twisted Into Form, maar hier soleren de heren maar weinig. Ook de riffs zijn niet heel goed. Het eentonige geratel verveelt al snel. Waar Distortion het dan van moet hebben, is de donkere sfeer die ergens wel aan Nevermore doet denken, ware het niet dat Nevermore ten tijde van Distortion nog geen album uitgebracht had. Ik kan me niet voorstellen dat Nevermore door Forbidden is geïnspireerd.

Het is ook heel lastig om een favoriet nummer te vinden. Ook de cover van 21st Century Schizoid Man doet me niks, maar dat is ook omdat ik het origineel van King Crimson altijd oversla. Het beste stuk is de hidden track na de cover. Het is zo zonde, want Forbidden wil hier echt heel graag, maar het werkt gewoon niet. Ze proberen het spannend te maken en komen vervolgens met een ronduit saai album.


Tussenstand:
1. Forbidden Evil
2. Twisted Into Form
3. Distortion