Sepultura - The Mediator Between Head and Hands Must Be the Heart (2013)

Ben razend benieuwd naar deze plaat.
Met voorganger Kairos heeft Sepultura toch wel weer een goede weg ingeslagen en hopellijk kan dat met dit album voortgezet gaan worden.

Ook ik ben erg benieuwd naar deze plaat. De bandleden zeggen dat het album sinister en zwaar is. Ook zit Ross Robinson weer achter de knoppen, die heeft toch altijd wel een behoorlijke invloed op een plaat. Kleine stukjes die ik hoorde bij de making of waren veelbelovend, ik hoop dat er over een tijdje een complete track te beluisteren is.

De eerste track is inmiddels te beluisteren:

The Age Of The Atheist

Geweldige track en het klinkt ook zeer herkenbaar..
Op youtube waren sommigen wat negatief over de zang.
Zelf vind ik dit echter reuze meevallen.
Dit smaakt echt naar meer.

Zeer sterk album.
Opener Trauma of war heeft zelfs wat Slayer-achtige invloeden.
The Vatican is zeer origineel gedaan en uiteindelijk ook ijzersterk.
Eigenlijk valt geen enkele song uit de toon.

Sepultura; de bruutste!!!

Sepultura is één van de bands waardoor mijn liefde voor metal is ontstaan. Ik ben Sepultura dan ook altijd blijven volgen. Maar de eerste albums na het vertrek van Max Cavalera vond ik toch een stuk minder sterk, vooral op de lange termijn. Een album als Roorback vond ik in eerste instantie erg goed, maar ik luister er nu nooit meer naar. Alleen Dante XXI is een album dat mij nu nog steeds weet te bekoren. Dat komt waarschijnlijk omdat ze op dat album nieuwe wegen bewandelen en dat bevalt me wel. De twee platen die daarna kwamen heb ik wel gehoord (A-lex heb ik zelfs op vinyl) maar ik kan mij nauwelijks nog iets van die platen herinneren en draai ze dus ook nooit meer (toch maar weer eens doen binnenkort).
Dus ook van deze nieuwe had ik weinig verwachtingen. Maar wat een pletwals is deze plaat! Hard, snel, heftig, intens en duister zijn de woorden die mij te binnen schieten bij het horen van deze plaat. Nog nooit klonk Sepultura zo bruut en in-your-face. En mede door deze nieuwe aanpak heeft de band mijn interesse weer gewonnen. Natuurlijk staan er dingen op die bekend voorkomen, zoals het typische hoge gitaargeluid van Andreas Kisser in The Bliss Of Ignorants en ook de percussie in datzelfde nummer roept herinneringen aan lang vervlogen tijden op. Maar nergens klinkt het als een herhalingsoefening of een geforceerde terugkeer naar Roots of Chaos A.D. Zelfs de conga's in Manipulation of Tragedy klinken volstrekt natuurlijk.
Verder ook nog een compliment aan zanger Derrick Green die heftiger en intenser dan ooit de longen uit z'n lijf brult, schreeuwt en zelfs krijst (Obsessed). Dat zorgt mede voor de (voor Sepultura) ongekend duistere sfeer op dit album. En ook producer Ross Robinson verdient een compliment voor de productie. Niet de gepolijste en strakgetrokken eenheidsworst die je bij vele metalbands hoort tegenwoordig (en godzijdank ook niet zijn typerende nu-metal geluid), maar een rauw en rafelig geluid met veel lage tonen en zang die tussen de instrumenten staat, in plaats van ervoor, wat de heftigheid versterkt.
Of met name het songmateriaal op de lange termijn interessant blijft weet ik nog niet, maar vooralsnog geniet ik weer van een nieuwe plaat van een band die ik nog steeds tot één van mijn favorieten reken. En daar ben ik erg blij mee!

Wel jammer dat hier (tot dusver) zo weinig stemmen en reacties zijn.
Had ergens gehoopt dat er veel meer aandacht zou komen voor Sepultura en deze ijzersterke plaat.
In elk geval hebben ze mijn sympathie en waardering zeer zeker!

Ik vind het een goede beukplaat, meer niet. De nieuwe drummer (Eloy Casagrande) brengt de stampende thrashritmes van Igor Cavalera weer terug. Toch prefereer ik een album als A-lex met een zeer goed uitgewerkt concept en meer variatie.

Producent Ross Robinson zit net als bij Roots (1996) achter de knoppen, maar dit leidt helaas niet bepaald tot een gedenkwaardig album. Oké, productioneel klinkt dit beter dan men heeft geklonken sinds de doorstart, maar de songs zijn even rommelig en onsamenhangend als altijd. Jammer, want aan de inzet schort het niet. Zanger Derrick Green schreeuwt zich de longen uit het lijf en de band klinkt energiek en bevlogen. Maar ja, die songs... Het is allemaal aan de eentonige en wat saaie kant.