Ton Scherpenzeel - The Lion's Dream (2013)

Inmiddels heb ik dit soloalbum van Ton Scherpenzeel een groot aantal keren gedraaid. In het begin was ik een beetje twijfelachtig. Het is voor mij een compleet nieuw genre waar ik nog nooit eerder iets van had gehoord. Maar na meerdere luisterbeurten kan ik eerlijk zeggen dat ik dit fantastisch vind! Ik word er helemaal kalm van.

Meneer Scherpenzeel laat zich sterk beïnvloeden door muziek uit de Middeleeuwen en de Renaissance en hij lijkt hier zijn hele leven lang al een sterke affiniteit mee te hebben gehad (zie linkje hierboven). Om het zo persoonlijk mogelijk te maken heeft hij besloten alles zelf in te zingen en dat was helemaal geen verkeerde beslissing. Zijn stem is de kalmte zelve. Hij zingt redelijk klassiek geschoold, wat juist past bij deze muziek uit een andere tijd. En zo voelt het ook. Alsof een minstreel zijn ballade zingt over slagvelden, koningen uit vergeten tijden en levenswijsheden. Er zijn talloze volksinstrumenten naar voren gehaald die ik niet allemaal kan onderscheiden, maar ik hoor in ieder geval fiddle, viola en tin whistle, maar er is nog veel meer waaronder een verscheidenheid aan fluiten. Het resultaat is een rijkelijk belegd klankenpalet dat heel authentiek klinkt, ook al duikt er op Under Siege een elektrische gitaar op en horen we echt wel wanneer meneer een keyboard gebruikt, maar daar gaat het niet om.

Dit klinkt misschien niet allemaal even duidelijk, maar ga het zelf beluisteren zou ik zeggen. Het is een prachtige ervaring die innerlijke rust teweegbrengt. Ook leuk te vermelden, het nummer 'Pase El Agoa' en een deel van 'The Cycle' genaamd 'L'Homme Armé' zijn échte composities uit de 15de eeuw (niet van de hand van Scherpenzeel dus ). Favorieten opnoemen heeft voor mij geen zin, want het is allemaal om verschillende redenen de moeite meer dan waard.

Heerlijk ontspannend, tuurlijk hoor je Kayak maar dat is toch niet vreemd.