Sahg - Delusions of Grandeur (2013)

Klinkt op het eerste gehoor toch weer erg goed hoor!

Dit is de eerste plaat van Sahg die me helemaal ligt. Dit had de richting van Mastodon moeten zijn wat mij betreft na Crack The Skye. Niet dat Sahg een Mastodon-kloon is, maar deze plaat is lekker spacy met een zanger die als een jonge Ozzy Osbourne klinkt. Sowieso heeft deze plaat ook genoeg heerlijke jaren '70 rockriffs en het laatste nummer gaat zelfs meer richting prog rock.

Op dit vierde album tapt deze noorse band uit een iets ander vaatje. De retro metal van de eerste drie platen is nog steeds volop aanwezig, maar men introduceert hier en daar moderne elementen. Dit pakt prima uit, vooral in een geweldige song als Firechild, met zijn heerlijke voortbeukende groove en meer aggressieve zang. Als geheel weet dit album helaas de eerdere werkstukken niet te overtreffen, omdat ook ditmaal niet alle songs de moeite waard zijn.