Virgin Steele - The Marriage of Heaven and Hell I (1994)

Top plaat, geen slecht nummer op te bekennen. I Will Come For You, Weeping Of The Spirits en Life Among The Ruins zijn de absolute toppers op een plaat die verder geen kwaad kan doen. *****

Inderdaad, wat een prachtplaat. Virgin Steele anno 2010 is toch echt minstens een klasse minder.

Zanger David DeFeis doet mij hier vaak denken aan collega-ninja Eizo Sakamoto van Anthem.

Het MAvdW van Edwynn leek mij niet direct iets voor mij. Ik ben niet direct een grote liefhebber van heavy metal en openstaande hemden, met opvallend gekamd borsthaar waarin een opvallende ketting ligt. Enfin, clichés natuurlijk.
Goed, de plaat: ik betrapte mezelf er regelmatig op dat ik deftig aan het meestampen of schudden was. Het riffwerk mag er dan ook dikwijls zijn!. Goed melodieën, goede groove. Ook de zang past in het plaatje. Enkel die stinkerds van balladachtige dingen mochten ze van mij rechtstreeks naar de prullenbak verwijzen.
Aangename kleine verrassing.

Virgin Steele is een naam die ik al best lang ken. Via een nominatie in het Metal album van de week kan ik er dit keer niet aan ontkomen ze te beluisteren.

Ik hoor degelijke heavy metal door de melodieën, zang en solo's. Uitschieters zijn Weeping of the Spirits, Blood and Gasoline, Blood of the Saints en de prachtige powerballad-hymne Forever Will I Roam.
Het is een lang album wat ik op zich niet erg vind, maar niet alles is even memorabel wat mij betreft. Naast mijn genoemde uitschieters zijn er iets teveel nummers die me wat gewoontjes aandoen. Met clichés op zich vind ik niets mis, maar het moet wel als omhulsel voor een sterke compositie fungeren.

Dikke zeven voor mijn eerste kennismaking met deze mannen. Ik zal zeker nog eens een album uit de jaren '80 proberen en misschien ook nog wel wat recenter werk.

Ik zou zeggen probeer ook deeltje 2

En The House of Atreus, Act I.

Dit is voor mij een wat 'vergeten album'. Ik zag laatst dat Edwynn 'm op het forum in één of ander topic aanhaalde en toen dacht ik; verrek die heb ik ook nog liggen. En dus gaan luisteren. Heerlijk album! Alleen die opener al (I will come for you), hakt er heerlijk in. De stem van Defeis ligt me wel. Dan weer ruig, dan weer subtiel. Ik lees hierboven iets over de ballads. Van mij geen kwaad woord! Echt ballads zou ik het niet eens willen noemen eigenlijk. Enfin, ik vind hier eigenlijk geen slecht nummer opstaan.

Ik had er ook niet echt een woord voor.

Nee inderdaad, ik zie nu ook pas dat je het hebt over 'balladachtige dingen'
Neem me niet kwalijk!

Voor de volledigheid de tekst die ik al in het MavdW topic postte nu ook hier bij het album:

Het Amerikaanse Virgin Steele draait alweer een decennium of drie mee. Hoewel de band mondiale bekendheid geniet, is dat maar bekendheid bij een marginaal publiek. Opperhoofd David DeFeis begon als een onvervalste partyrocker, maar al vanaf het allereerste album kon men ook al genieten van de meer epische en serieuze kant van Virgin Steele. Hoewel ik een zwak heb voor alles wat de man ooit de markt opslingerde, zou ik The Marriage Of Heaven And Hell part I uit 1995 als eerste echte meesterwerk willen aanstippen. Daarom (en ook omdat ik nogal schrok van de slechts 4 stemmen) is dat mijn metalalbum van de week.

Liefhebbers van experimentele death/grind/whatevercore en metaldingesen (ook gaaf) hoeven niet verder te lezen. Virgin Steele is op en top heavy metal in optima forma met veel ruimte voor episch getinte nummers. Een beetje een serieuzer broertje van Manowar. Met interessante tekstuele concepten over veelal mythologische en andere oude dingen. The Marriage Of Heaven And Hell is een zekere zin het eerste deel van een concept dat uitgesmeerd is over drie albums. Geen verhaal met een kop en staart maar meer een rode draad idee. Geen adaptatie van het werk van William Blake, maar een blik in DeFeis’ geest over de positie van de mens ten opzichte van de goddelijkheid.

Hoewel Virgin Steele veel registers aanboort, beheerst de band ook de kunst van het weg laten. Het toetsenwerk is altijd subtiel en functioneel. En ook is er geen overdreven gitaarporno te bespeuren. Wat is er dan wel? Nou, I Will Come For You bijvoorbeeld. Die trapt even heerlijk opzwepend het album af. Met veel pathos schreeuwt DeFeis zijn vertwijfeling en frustratie van zich af. En dan is de rit begonnen. Een rit van 70 minuten lang met alleen maar sterke metaltracks vol interessante melodieën en sterk vocaal werk.

The Marriage Of Heaven And Hell part I verscheen misschien in het verkeerde decennium. Met de stoere Blood & Gasoline of de gedragen ballade Forever Will I Roam lijken zo uit de jaren 80 te zijn weggelopen. Wat dat betreft vond ik het destijds een zeer verfrissende douche tussen al die ‘eerlijk’ en naturel klinkende bands. Het heeft gewoon het metalen hart op de juiste plaats. Dus haren los en zwiepen maar.

Ik merk op deze plaat best wat leuke momentjes op, maar ook heel wat stukken die minder mijn ding zijn. De speelduur vind ik wel een heel stuk te lang, en uiteindelijk komt het er toch op neer dat mijn aandacht wat vervliegt na een aantal songs.

Wederom een geweldige plaat van Virgin Steele. Ik vind het niet de beste, maar alsnog is er genoeg te genieten. Heerlijke heavy metal die afgewisseld wordt met prachtige ballads. De epische kant die Virgin Steele altijd bezit, maakt het alleen maar mooier. De productie is wat matjes, maar dat mag de pret niet drukken.

Van Virgin Steele ken ik bitter weinig, een hele tijd geleden heb ik eens de EP A Cry For the Night uit 1983 beluisterd en ik denk dat het daar bij gebleven is. Er is zoveel nog te beluisteren. Het zou een stijl moeten zijn die mij aanspreekt.
En het spreekt mij aan: toffe old school songs, soms een beetje te retro voor de huidige generatie hoofdschudders misschien, maar ach, waarom niet. Overwegend uptempo met toffe riffs, solo’s en bevlogen zangwerk. Hier en daar ietsje te soft (Forever Will I Roam, House of Dust) maar heel genietbaar. Kleine kanttekening – zoals dikwijls bij mij – bij de lange speelduur…

Kennelijk is er in het jaar 1984 ergens misinformatie bij mij binnengeslopen: ik had altijd het idee dat Virgin Steele het geesteskind van Jack Starr was.
Na Jack Starr - Out of the Darkness (1984) hebben de wegen van DeFeis en Starr zich dus gescheiden.
Mijn probleem met Virgin Steele is heel simpel: een enkele uitschieter, een paar prima rockers en de rest is behang tijdens een gezellig avondje uit in een hardrockkroeg.
De stuwende epische nummers liggen me vaak het best (The Raven Song) en de rustige nummers vind ik het overslaan waard.
De zang van DeFeis is goed, maar doet me ook weer niet opveren.

Na het horen van deze plaat heb ik niet het idee dat ik na Noble Savage bijzonder veel gemist heb.

Ik vind die power ballades een welkome aanvulling op het overige krachtige materiaal. Vind deze "Marriage" platen eigenlijk niet te vergelijken met "Noble Savage" en deze jaren 90 albums hebben bij mij zelfs een streepje voor. Het is alleen soms te langdradig, maar Virgin Steele is nooit kort van stof. Ben het wel eens met de kritiek op de productie, hoewel het wel stevig genoeg is naar mijn smaak, maar inderdaad, matjes..

Het probleem van DeFeis is dat hij alles zelf doet. Dat is weliswaar een kwestie van budget maar iemand eromheen die even kritisch luistert naar hoe dingen opgenomen zijn. Dat zou helpen. Anderszijds wordt het vanaf deze Marriage platen wel allemaal beter en beter qua songmateriaal.

De wat steviger nummers bevallen (aanvankelijk) goed, de ballads minder. Ook een pianointermezzo als Warrior's Lament had van mij niet heel nodig gehoeven. Daarnaast vind ik de stem van David DeFeis erg overtuigend en krachtig klinken.
Helaas is dit album me ongeveer een half uur te lang. Slechts 3 sterren derhalve.

Under tortured skies from a land with no sun
I will come for you
From Seven points of Darkness
Beyond the mountains and the ruins
I will come for you
Across the Fields of Rage and Yearning
With power in my hand
I will return, I will return

Ja, dit hele intro moet geciteerd worden, want het is de beste ode aan onsterfelijke liefde die een metalartiest ooit heeft neergepend. Het zet de toon voor een tweetal semi-conceptalbums waarbij de menselijke geest, zijn relatie tot het goddelijke en de dood centraal staan. De persoon waarin in dit nummer wordt gezongen, Emalaith, zien we later terug op de gelijknamige track van deel 2 en als een van de hoofdpersonen van het daadwerkelijke conceptalbum Invictus. Later daarover meer.

De hair/glam metal was klaar en in 1994, een tijd waarin traditionele metal praktisch dood was, bracht Virgin Steele ons de eerste van een reeks sublieme epische heavy metalalbums die zichzelf kenmerken door een grote dosis romantiek en heroiek waar een band als Manowar nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Virgin Steele gaat hier door waar bands als Queen en Rainbow ooit begonnen en zet de poorten verder open voor neoklassiek powermetalbands als Rhapsody, of meer Manowariaanse stoerheid als Domine. Dit alles zonder te vervallen in domme anthems over metal en zuipen, want zelfs als het over 'aardse zaken' gaat (Blood & Gasoline heeft een duidelijke seks-drive overgenomen van het oude werk), klinkt het esotherisch en goddelijk.

Het valt op dat de hardrock esthetiek van Life Among The Ruins qua sound nog enigszins overeind is gebleven. Het album is intens, maar niet heel stevig qua sound. Op ballads als House Of Dust en Forever Will I Roam is dit geluid helemaal nog terug te horen, al gaan deze nummers tekstueel een flink stuk verder. The Raven Song, I Wake Up Screaming en Blood Of The Saints zijn dan weer wat meer up-tempo rockers, terwijl Weeping Of The Spirits met 'Kill me or die where you stand!' een van de stoerste refreinen ooit heeft.

Het album is niet mijn favoriet in de reeks van winnende VS-albums, maar nog steeds kan ik iedere seconde als pure poëzie quoten en vallen alle heerlijke details (die subtiele drumversnelling aan het einde van Blood Of The Saints bijvoorbeeld) nog steeds op. Ik kan nog steeds met open ogen en oren zonder drugs trippen op deze muziek.

Tussenstand:
1. The Marriage Of Heaven And Hell I
2. Noble Savage
3. Guardians Of The Flame
4. Life Among The Ruins
5. Virgin Steele
6. Age of Consent

Hmm, hier had ik toch duidelijk meer van verwacht. Na de ultra-commerciële vorige twee platen, hoopte ik hier op een terugkeer naar de stoere metal van de tweede en derde plaat. De opening is nochtans goed. I Will Come For you is een ijzersterke anthem en ook de eerste nummers die volgen zijn lekker stoer. Toch kakt het album op een of andere manier flink in. De ballads stellen (inderdaad) niks voor en op den duur gaat dan ook nog de speelduur tegenstaan. Dit soort platen moeten eigenlijk gewoon 45 minuten duren. De laatste songs zijn vooral het ene oor in en de ander uitgegaan. De titeltrack is dan nog wel een aardige afsluiter


Tussenstand:
1. Guardians of the Flame
2. Noble Savage
3. Virgin Steele
4. The Marriage of Heaven and Hell I
5. Life Among The Ruins
6. Age of Consent

Dit album is naar mijn idee ook iets te lang, maar naast al het vette metal geweld, vind ik de twee ballads prachtig.