Virgin Steele - The Marriage of Heaven and Hell I (1994)

Under tortured skies from a land with no sun
I will come for you
From Seven points of Darkness
Beyond the mountains and the ruins
I will come for you
Across the Fields of Rage and Yearning
With power in my hand
I will return, I will return

Ja, dit hele intro moet geciteerd worden, want het is de beste ode aan onsterfelijke liefde die een metalartiest ooit heeft neergepend. Het zet de toon voor een tweetal semi-conceptalbums waarbij de menselijke geest, zijn relatie tot het goddelijke en de dood centraal staan. De persoon waarin in dit nummer wordt gezongen, Emalaith, zien we later terug op de gelijknamige track van deel 2 en als een van de hoofdpersonen van het daadwerkelijke conceptalbum Invictus. Later daarover meer.

De hair/glam metal was klaar en in 1994, een tijd waarin traditionele metal praktisch dood was, bracht Virgin Steele ons de eerste van een reeks sublieme epische heavy metalalbums die zichzelf kenmerken door een grote dosis romantiek en heroiek waar een band als Manowar nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Virgin Steele gaat hier door waar bands als Queen en Rainbow ooit begonnen en zet de poorten verder open voor neoklassiek powermetalbands als Rhapsody, of meer Manowariaanse stoerheid als Domine. Dit alles zonder te vervallen in domme anthems over metal en zuipen, want zelfs als het over 'aardse zaken' gaat (Blood & Gasoline heeft een duidelijke seks-drive overgenomen van het oude werk), klinkt het esotherisch en goddelijk.

Het valt op dat de hardrock esthetiek van Life Among The Ruins qua sound nog enigszins overeind is gebleven. Het album is intens, maar niet heel stevig qua sound. Op ballads als House Of Dust en Forever Will I Roam is dit geluid helemaal nog terug te horen, al gaan deze nummers tekstueel een flink stuk verder. The Raven Song, I Wake Up Screaming en Blood Of The Saints zijn dan weer wat meer up-tempo rockers, terwijl Weeping Of The Spirits met 'Kill me or die where you stand!' een van de stoerste refreinen ooit heeft.

Het album is niet mijn favoriet in de reeks van winnende VS-albums, maar nog steeds kan ik iedere seconde als pure poëzie quoten en vallen alle heerlijke details (die subtiele drumversnelling aan het einde van Blood Of The Saints bijvoorbeeld) nog steeds op. Ik kan nog steeds met open ogen en oren zonder drugs trippen op deze muziek.

Tussenstand:
1. The Marriage Of Heaven And Hell I
2. Noble Savage
3. Guardians Of The Flame
4. Life Among The Ruins
5. Virgin Steele
6. Age of Consent

Hmm, hier had ik toch duidelijk meer van verwacht. Na de ultra-commerciële vorige twee platen, hoopte ik hier op een terugkeer naar de stoere metal van de tweede en derde plaat. De opening is nochtans goed. I Will Come For you is een ijzersterke anthem en ook de eerste nummers die volgen zijn lekker stoer. Toch kakt het album op een of andere manier flink in. De ballads stellen (inderdaad) niks voor en op den duur gaat dan ook nog de speelduur tegenstaan. Dit soort platen moeten eigenlijk gewoon 45 minuten duren. De laatste songs zijn vooral het ene oor in en de ander uitgegaan. De titeltrack is dan nog wel een aardige afsluiter


Tussenstand:
1. Guardians of the Flame
2. Noble Savage
3. Virgin Steele
4. The Marriage of Heaven and Hell I
5. Life Among The Ruins
6. Age of Consent