Virgin Steele - Invictus (1998)

Niet zo aanstekelijk als The Marriage reeks, maar door nummers als Invictus, Mind Body Spirit, Sword Of The Gods en A Shadow Of fear zeker een erg goed album. De stijl ligt hier wat meer richting Manowar, maar dan met betere composities en zang.

Voor mij net het hoogtepunt van de Marriage reeks. Ook al vond ik Marriage Part II al erg sterk, deze mag voor mij op één lijn staan met House Of Atreus part I. (overigens is het me wel wat met al die "parts"...benieuwd of Defeis er nog ooit in slaagd om een volledig op zichzelf staande cd op te nemen - Visions Of Eden was ook gepland als multi-parter). De vergelijking met Manowar (qua sfeer en af en toe ook muzikaal) gaat zeker op maar toch weet VS zich zeker een eigen sound toe te meten dankzij de erg vele keyboardparts. Invictus, Sword Of The Gods, Defiance en Veni Vidi Vici zijn wat mij betreft bij de beste tracks die ze tot nog toe hebben opgenomen.

Prachtig album van Virgin Steele en blijft voor de volle mep genieten. Dat is iets wat niet veel bands voor elkaar krijgen.
De stijl ligt inderdaad in de richting van Manowar. Dat past ze wel.

Een soort van vervolg op de Marriage Of Heaven And Hell cyclus. Virgin Steele kiest ervoor om alles wat naar 'hair' riekt subiet te laten vallen danwel aan stront te slaan met het enorme slagzwaard waarmee David DeFeis wel eens op het podium stond te zwaaien. Harder en ruiger dan ooit, is het motto waaronder Invictus op de mensheid is losgelaten.

Dat gaat niet ten koste van het gevoel voor drama en 'epicness'. Luister maar naar de climax van Mind, Body, Spirit of het verbeten Through Blood And Fire en je weet genoeg. Het oorlogzuchtige A Whisper Of Death en het kleine God Of Our Sorrows verdienen ook een eervolle vermelding.

Virgin Steele schraapte haar hardste momenten bij elkaar en smeedde daar een album van. Missie geslaagd wat mij betreft want Invictus is ondanks de iele productie een knaller van een klassiek heavy metalalbum.

Met de gedachte de hairperiode achter ons te hebben, was ik er wel een beetje van overtuigd het ergste achter ons gelaten te hebben. Invictus is ondanks alles toch het dieptepunt wat Virgin Steele ons te bieden heeft. Waar de 'slechte' albums toch nog wel wat goede dingen lieten horen, straalt dit werk van de gemakzucht. Geen enkel nummer is blijven hangen. Het materiaal blijft grotendeels in hetzelfde tempo hangen en echt spannende of uitdagende stukken heb ik niet gehoord. Soms zijn het de rustige, lieflijke passages die mooi zijn. De productie is vrij iel en kwalitatief zit dit echt op een lijn met de vele amateuristische epic metalbands die Zuid-Europa rijk is. Het laatste nummer is dan wel wat beter, maar daar zal ik nimmermeer een uur voor wachten. Het moge wel duidelijk zijn waarom ik platen van 76 minuten niet tof vind.

Tussenstand:
1. Guardians of the Flame
2. Noble Savage
3. The Marriage of Heaven and Hell II
4. Virgin Steele
5. The Marriage of Heaven and Hell I
6. Life Among The Ruins
7. Age of Consent
8. Invictus

Ondanks dat ik Invictus absoluut wel tel bij de klassiekers van Virgin Steele, valt het me wel iedere keer op dat het mijn minst favoriete van de echt goede albums is. Dit komt niet door het songmateriaal, maar meer door het feit dat de band hier meer richt op rechttoe rechtaan rosmateriaal en wat minder op de grootse melodieën die de vorige twee albums zo goed maakten. Dit wil niet zeggen dat er geen grootsheid te vinden is, want de zanglijnen op bijvoorbeeld 'Mind, Body, Spirit' aan het einde zijn hemels mooi.

In mijn recensies van de vorige twee albums omschreef ik al hoe de songs de levens van Endyamon en Emalaith weergeven. Beide hoofdpersonen worden geteisterd door de goden die hen laten lijden, sterven en herboren worden. Op dit album is het besef van hun situatie duidelijk geworden en trekken zij ten strijde tegen de kwaadaardige Godhead die verantwoordelijk is voor het lijden. De liederen zijn zodoende strijdvaardiger (het magistrale Defiance is voor mij als atheist een fantastische hymne) maar slagen er helaas net niet goed genoeg in om het mooie verhaal sterk weer te geven.

Het musiceerwerk is verder prima. Het drumwerk op Defiance of de gitaarsolo op A Whisper Of Death horen bij het beste wat ik de band heb horen produceren. DeFeis' zang is daarnaast altijd in orde. Zeker wel goed, maar gewoon niet het beste.

1. The Marriage Of Heaven And Hell II
2. The Marriage Of Heaven And Hell I
3. Noble Savage
4. Invictus
5. Guardians Of The Flame
6. Life Among The Ruins
7. Virgin Steele
8. Age of Consent

Dit album heeft niet per se een minder harde productie, maar wel een directere dan op de vorige twee platen, waar het nogal sloppy is allemaal. Dit album heeft voor mij minder goede stukken met een paar uitschieters naar boven. De zang is hier ruiger maar ik vind het te. Dat was goed in balans op de "Mariage..." albums. 1998 was wel het jaar van de power metal door Rhapsody en Hammerfall een jaar eerder met hun debuten. Ik heb ook bij deze "Invictus" het idee dat dit meegespeeld heeft. Een wat algemeen geluid dat de standaard werd in die tijd heeft een genre opgeleverd met veel van hetzelfde, ook bands die al jaren bezig waren deden mee: ik noem Stratovarius en Gamma Ray. Voordat de hype van power metal begon kraaide er nauwelijks een haan in de media naar deze muziek, maar de bands waren wel wat meer eigen qua geluid.