Nina Hagen Band - Nina Hagen Band (1978)

Dit is zo'n album dat destijds (1979) week in week uit door mij werd gedraaid. De single Unbeschreiblich weiblich werd destijds door dj Alfred Lagarde (dat is een hele harde) flink gepromoot op radio 3.
Uit "Auf 'm friedhof": Jesus, hier ist Nina! en Ich will nicht sterben!

Klinkt na 27 jaar nog altijd prima !

strak album

nina hagen is gewoon gaaf!

4*

Wat is dat lang geleden zeg! Ik heb de picture disc nog ergens staan.
Na dit debuut ging het behoorlijk bergaf, maar dit was genieten.

Geweldig album van Nina. Idd is het hierna behoorlijk bergafwaarts gegaan. Maar haar begeleidingsgroep op dit album, heeft onder de naam Spliff, nog hele mooie albums gemaakt (met name de 'Spliff radio show').

Hier werd Nina's gekte noch in goede banen geleid door een strak en goed musicerende band.
Daarna was het door dope en de kosmos een en al grenzenloosheid.
En da's niet gezond !!

Dat klopt, en toen ze met Herman Brood aanpapte - ook al zo'n toonbeeld van evenwichtigheid - was ze helemaal richtingsloos.
Maar op dit klassieke rockalbum is ze gewoon puur en op haar best.
Die teksten! Die vibes, dat energieke, dit was eigenlijk pure punk denk ik dan. Maar dan melodieuzer en toch hoekiger.

4.5 sterren. Unbeschreiblich Weiblich !

die grenzeloosheid brengt menig geest tot creatieve hoogtepunten, juist het beperken van richting lijkt mij niet gezond

dit album is een ware classic:)

Een verrassend album zeker in die tijd.Inderdaad pure energie.Prima musicerende band spatte toen al van het vinyl af.Unbeschreiblich weiblich keihard meebrullen,daar hoef je geen vrouw voor te zijn om hierbij uit je dak te gaan.Komplete speelfilms zie je voor je als je luistert naar Naturtrane en aufm Friedhof.ook de teksten zijn lekker freaky.Prima hoor Nina!4.5 ster

Ik zit deze CD nu net te draaien en het valt me meteen weer op hoe hoog het niveau is van de muzikanten. En om de teksten lig ik nu nog steeds helemaal in een deuk. Deze plaat heeft nog niets ingeboet na al die jaren. Nu Unbehagen er ook meteen nog maar even in gooien.

Van Naturträne krijg ik nog altijd naturträne in mijn ogen. Ik herinner me nog goed hoe ik de plaat destijds grijs heb gedraaid op mijn studentenkamer in Groningen. Ach, studeerde ik nog maar

Der Spinner, das toch wel een briljant nummer. Je voelt je gewoon 600km naar het oosten, 30 jaar terug. Kortom, Berlin.
Ik ben blij dat ze deze plaat gemaakt heeft. Helaas heeft ze hierna niet meer dit niveau gehaald. Aan de andere kant; Zij heeft het in ieder geval 1x gehaald...

Mooie rockplaat van de intrigerende Nina Hagen. Unbeschreiblich Weiblich is natuurlijk het bekende nummer en is dan nog eens goed ook. Net als de rest van het album dat een bepaalde sfeer uitstraalt waar ik wel van hou. Nummers als Auf'm Friedhof, Der Spinner of Rangehn maken dit album meer dan de moeite waard.

Heerlijk, die snoeiharde Duitse taal met deze muzieksoort.
Een gouden combinatie.

raar is dat, ik heb dat ook zo, ik zit ook meteen in duitsland, berlijn, terwijl ik er nog nooit ben geweest, naja 1 half dagje dan, maar de sfeer doet blijkbaar die richting op gaan, uiteraard vanwege d etaal, maar er is meer, de teks welicht

Volgens mij gaat dat nummer nu juist over Hamburg

Wie een agressief rocknummer eindigt met "ogenblikkelijk voel ik mij onbeschrijflijk wijflijk" kan bij mij niet meer kapot. En Nina Hagen is de enige, jawel de enige, met een grotere strot dan Ian Gillan tussen 1970 en 1973. Nu ik er aan denk, ik zou er wel iets voor over hebben om Nina Child in Time te horen slachten, juist omdat ik dat één van de beste rocksongs ooit vind.
Het verbaast me, dat deze LP een beetje vergeten is. Nina Hagen was namelijk een onvervalste sensatie in Nederland. En inderdaad, ze had in Nederland en Duitsland moeten blijven in plaats van de Atlantische Oceaan over te steken.
Was ik een punker/new waver geweest, de volle 5 punten. Omdat ik een bevooroordeelde hardrocker ben slechts 4.

.... en gelijk heb je! Doet niets af aan het gevoel natuurlijk
Het blijft voor mij het Bahnhof Zoo-gevoel.

Der Spinner is een fantastisch nummer. Van de zin "bei Wertheim gab es Salamander" schiet ik vol.

Vind dit echt geweldig, een monument.

Prima plaat van Nina die eigenlijk een blauwdruk is voor de rest van haar werk. Vooral Unbeschreiblich Weiblich blijft een supernummer

Superorigineel rauw album, een mix van punk met opera, en alles daartussen. Deze hebben we destijds in ons jeugdhuis - Den Hert in Lokeren, al lan ter ziele trouwens - GRIJSGEDRAAID, en terecht, dit is schitterend van begin tot eind, duurt geen seconde te lang ook.
Tijdloos, dit kan nog eeuwen mee!

Tranen !

De teksten kenden we uit ons hoofd en zongen het keihard mee.
Wat een brok emotie en energie, in 1 woord GEWELDIG.
Samen met Kate Bush destijds mijn vrouwelijke favoriete muziek-artiesten.
Die stijl en klasse wordt helaas nimmer meer geevenaard, misschien komt Björk nog het dichtst in de buurt.
Het gaat tegenwoordig veel te veel om de poen, de emotionele basis die destijds in de muziek werd gebracht kunnen de watjes van tegenwoordig niet meer aan tippen.
Dit album hoort in m'n top 10, ik zal d'r een nachtje over slapen wie er dan uit moet.

Hoe lang duurt bij jou een nachtje?
Bij mij staat ie vanaf mijn begin in m'n top 10 en zal er nooit uit verdwijnen, wat een geweldige muziek!

Laatst tot mijn grote plezier een avond doorgezakt met de toetsenist van deze band, de opnames van het album waren een volstrekte hel, vertelde hij. Nina Hagen leed aan wat we tegenwoordig zo netjes Attention Deficit Hyperactivity Disorder noemen en de nummers moesten er in één take opstaan, anders was La Hagen haar interesse kwijt en weer de hort op, op zoek naar nieuwe kicks.

Je hoort het er niet aan af.

M'n top 10 verandert wel eens op een enkele plaats en is te klein om al m'n favo's er in te kunnen zetten, dan moeten ze er een top 25 van maken, dan staat ie er altijd in.

niks mis met adhd!

sterker, lovin it

Je vermaakt je wel daar in het oosten! Overigens helemaal eens met dat je het er niet aan af hoort. Verbazend bijna.

Zeker wel één van de beste Duitse-Cd's ooit gemaakt. Zo ontzettend jammer dat er maar twee albums van haar zijn. Maar ik vind hun tweede stukken minder.
TV-Glotzer (White Punks on Dope), Auf'm Friedhof en Unbeschreiblich Weiblich vind ik de allerbeste.