Crispy Ambulance - The Plateau Phase (1982)

een legendarisch new wave album van een band die altijd lekker underground is gebleven en daarom nog steeds zo'n heerlijke onbedorven sound hebben, te gek is dit. play it very loud!!!

Luister nu naar Are You Ready? Als van dat nummer geen adrenaline bij je vrij komt dan klopt er iets niet met je. Met recht een stuiternummer, mooi hoor! Heel hard draaien inderdaad

*gaat het voor 3e keer achter elkaar draaien*

Mijn nominaties bij de new wave KO vallen duidelijk in de smaak bij jou

Dit is nog zo'n schitterende plaat van het Factory label (gekend van vooral Unknown Pleasures en Closer van Joy Division)

Lekker wave geluid met een toefje experiment. Het kwartje viel niet in een keer, maar geduld en inspanning werpen zijn vruchten af.

Prachtige plaat !

Volledig onbekend bij het grote publiek.

De zanger heeft zelfs Ian Curtis weleens vervangen bij een optreden van Joy Division.

Heb de lp zelf ook; alleen hij staat alfabetisch gezien dan niet echt op een 'fijne' plek, naast Culture Club, met ook nog The Cure er vlakbij en Danse Society en Dead Can Dance.

Soms moet je een reminder krijgen - het is inderdaad opvallende en intrigerende muziek en opvallend de verwantschap met JD.

FBN heeft trouwens meer leuke releases en de heruitgave op cd bevat ook nog eens de hele single FBN4 en een deel van 12" FBN18; dat vond ik via:

http://home.dialix.com/~u3336/factory/index2.html

Heerlijk klinkt dit zeg, net even hun myspace gechekt en dit klinkt heerlijk. Eens kijken of ik hem ergens kan bemachtigen om de cd helemaal te kunnen beluisteren want het spreekt me wel aan.

@Mjuman

Haha, bij mij staat ie ook naast Culture Club ( schaamrood op mijn kaken ), en gelukkig staat even verderop ook DCD !

De CD heb ik ook hoor, en de door jou genoemde 12" staan ook in de kast. Bovendien in het bezit van een 10"-single, met als nummers Deaf en Not what I expected.
Op de live-CD "Fin"is dat laatste nummer toegevoegd, en Deaf heet live : Green Light/White Shirt.

Factory heeft/had sowieso bijzondere groepen, kijk eens bij Section 25 - The key of Dreams bijvoorbeeld.

Ook een prachtplaat/-CD !

Key of Dreams - ja ja, 2 maanden geleden gescoord bij een lokale platenzaak die ermee kapte, voor de prijs van pak 'em beet drie witbiertjes (in de kroeg dan wel). Zal 'em later op de dag draaien en waarderen. Nou even andere dingen en muziek - Bob Marley - AHH (aan het hoofd).

Voor As Now - wat een geweldige vormgeving en typografie - ging dat meer in de richting van een halve krat. Ook vormgeving en uitvoering van dit album is een plaatje.

Een van de twee mensen van Section 25 zat ook in die docu op de BBC over Factory van 3 februari dit jaar.

Soms komt er uit de doos met oude cassettes iets moois tevoorschijn. Vanochtend bijvoorbeeld deze gedraaid; typisch zo'n geval van "die heb ik veel te lang niet gehoord". De sfeer paste precies bij de dag : herfstig.
Ik zet in op 4 x *, met kans op meer.

@MK - cassettebandje? Heb je de afgelopen tijd ook geschaatst op doorlopers? En wat voor moois zat er nog meer in die doos? Het bekende boekje, deel II?

Herinner me een cassettebandje met het allereerste, unieke, concert -want voorprogramma van Eno - van Talking Heads - in Rasa: subliem, maar inmiddels net als het pand al lang gesloopt. Ja, d'r zit een deuk op mijn voorhoofd.

Ja, cassettes draai ik nog regelmatig. Ik heb ong. 180 stuks, en in Huize Mafketel is er niet genoeg financiële ruimte om dat allemaal op vinyl of CD te kopen. Ben geen geluids-freak; de muziek moet het zelf doen. Maar voor deze schijf van CA zou ik zomaar een uitzondering kunnen maken.
Ooit eens ergens gelezen dat de jaren 80 niet zoveel zouden hebben opgeleverd. Maar voor mij zijn die jaren erg waardevol, vooral de 1e helft grofweg. De zgn. "new-wave" heeft toch erg veel moois voortgebracht.

Dit soort muziek zal op CD toch een stuk beter klinken denk ik.
Geen idee of dit nog makkelijk te krijgen is trouwens.
En van de "new-wave" is dit imo inderdaad een "vergeten" groep.
Prijs mezelf gelukkig dat ik dit ken, en de originele Factory - CD in mijn bezit heb. Vooral nrs. 11 en 12 ( toegevoegd op de CD ) zijn prachtige nummers, en mijn favorieten op deze CD.

Op Amazon (co.uk) staat de cd (met de extra nummers) inderdaad nog te koop zo'n 10 GBP - incl verzending heb je 'em dan voor 14 - 15 euro.

Ik vond deze op vinyl (tweedehands) voor 14 euro - vind ik nog wel ok. Heb ook wel eens een Durutti Column (met waterschade) uit de 1-eurobak 'gevist' - even door de wasmasjien en zippo/presto draaibaar was ie. Hoes minder fraai, maar alla. Meestal als Factory of Factory Benelux apart staat, betaal je een fikse prijs; Ebay; mazzel hebben. In mijn post van 29/07/08 vind je een link naar een site met info over Factory en FBN.

The Wake deze en deze zijn ook van die vergeten pareltjes - ook nog leverbaar op cd (zie hierboven).

Ah, dank voor deze info.
Ik zal eens een bezoek aan Amazon brengen.
Eerst maar weer eens genieten van deze muziek.

Dankzij de "reminder" van Mafketel dit weer gedraaid, en daarmee gelijk een cultuurschok in mijn top-10 ; deze maakt zijn entree in mijn toplijst, en Joy Division moet wijken !
Man, wat een schoonheid openbaart zich op deze CD.
Plateau Phase is al machtig mooi, maar vooral de tracks 11 en 12, oorspronkelijk uitgebracht als 12"-single Live On A Hot August Night tillen deze CD naar het maximum van 5 sterren.

Vreemd dat mensen dit blijven vergelijken met Joy Division. Behalve dat het tijds-, label- en genre-genoten waren, lijken ze totaal niet op elkaar.
Waar JD grosiert is de meer standaard post-punk (couplet, refrein, couplet), is Crispy Ambulance bezig een meer hallucinerende sfeer te creeëren.
Vreemd blijft het trouwens wel dat CA een vergeten band is. Nou, ik ben dan één van de weinige (blijkbaar ook op MuMe, 15 stemmen?) die deze band niet meer zal vergeten.

4,5*

Een andere parel van Factory Records. Ik lees overal op het net de vergelijkingen met Joy Division maar deze muziek is toch een tikje anders dan die illustere andere band. Geen plaat om zomaar langs je heen te laten glijden.
Hypnotiserend, dromerig, donker, slechts enkele termen die perfect bij deze muziek passen. Opener Are You Ready laat je al weten welke richting deze plaat uitgaat, maar is nog gewoon vergeleken met sommige andere nummers. Gewoon een goeie song.
Heel onheilspellend klinkt We Move Trough the Plateau, lijkt gewoon bijna onwerelds of de soundtrack bij de wereld die vergaat, zo ervaar ik toch deze song.
De echte hoogtepunten liggen voor mij toch op het einde, alhoewel niet origineel bij deze plaat horend passen ze er toch werkelijk heel goed bij, de extra songs afkomstig vanop de Live on A Hot August Night single, The Presence dat een 13min+ durende trip doorheen de donkerste lagen van ons brein is. Ik wordt niet echt vrolijk van deze song maar hey ik voel tenminste iets en dat is wat ik tegenwoordig zo weinig terugvind in muziek, iets voelen al is het maar in je kleine teen. Nu deze muziek zorgt daar wel zeker voor.
Niet de meest happy joyjoy plaat dus maar wie zegt dat iedereen altijd behoefte heeft aan dergelijke gevoelssferen. Ik wentel me graag in de donkere krochten des levens gewoon omdat ik alles wil voelen, weten, ervaren....

hah had dit tekstje al een tijdje staan maar post 'm nu pas, er blijkt dus nog animo te zijn voor deze plaat al is het dan door de wat oudere medemensen

Dit vind ik echt een plaat die ja als geheel moet beluisteren. Als je er losse nummers van hoort, komt de (herfstige) sfeer toch niet zo goed over. En het album heeft zeker ook wat tijd nodig om te groeien. Ik vond er eerst niet zo erg veel aan. Had ook die eindeloze Joy Division-vergelijkingen gelezen.
En die Joy Division vergelijking gaat naar mijn mening enkel op bij het nummer 'Not What I Expected' van de "Unsightly And Serene" 10", en die had ik al voor ik deze elpee kocht.
Maar terwijl dat 'Not What I Expected' nummer nu wat gedateerd klinkt, blijft deze 'Plateau Phase' tijdloos klinken. Ik vind het persoonlijk hun sterkste release en vind de latere singles/CD's minder goed.
Maar misschien dat Martin Hannett's topproductie hier iets mee te maken heeft ??!!

Volgens mij zijn de eerste 10 nummers ( de LP ) geproduceerd door Crispy Ambulance zelf, met Chris Nagle.

De CD heb ik kunnen lenen, en volgens de inleg-cover zijn de nrs. 11 en 12 wel door Martin Hannett geproduceerd.
Maar voor het uiteindelijke gevoel maakt dat bij mij niets uit.

Chris Nagle - check zijn eigen website gerust (hij is nog zeer actief), anders via de Engelse wiki - was de rechterhand van Hannett, de chief engineer, die later het vaandel overnam.

Zijn werk is ook te horen op The Wake

Prachtig beschrijving !

Muziek die pijn beschrijft of pijn doet, blijft vaak het langst bij.
Wsch ook herkenbaarheid in teksten, of uiteraard het gevoel dat er is bij het afspelen. En dat is precies wat CA bij mij doet.

The Presence, wat een trip!
Klinkt het raar als ik zeg dat The Happy Mondays veel van deze band hebben gepikt?

Draai jij dit van cd? I am shocked.

Een beetje OW draait dit toch van V ? Of is dit voor jou net als voor mij bijv Cocteau Twins, V - voor de hep en cd voor de draai?

En wat betekent OW ? Ouwe Wijsneus ?

Sorry, maar dit klinkt op CD toch echt gewoon beter.

OW: ouwe waver, een uitdrukking die Premo en Oldfart wel eens gebruiker om jongeren zoals ook jij en ik aan te duiden - in jouw, speciale zou dat dan (wellicht) OWW kunnen zijn.

CD? Geen idee - hangt denk ik ook af van waarmee/waarop je het draait (niet om de wn hier uit te hangen). 'k heb daar ook al eens iets over geschreven bij het topic over vinyl (vs cd) - meen dat dat "Vinyl, vinyl, vinyl ..." heet - of bij "worden er nog lp's gedraaid".

Zal deze snel weer eens draaien.

En, MM, alweer op de vinyl-draaier gelegd ?

Als ie nou goed valt, kan je deze eens plaatsen in het topic :

Album v/d Dag ( NW/PP ).

Kan ik lekker balen dat ik daar de handdoek in de ring gegooid heb



Ja, daar komt het bij mij wel op neer, want die oude kraakplaten worden er niet beter op na intensief draaien.

Zonder meer waar ! Niet alleen legendarisch, maar i.m.o. ook een essentiëel NW-album.
Herfstachtig, melancholisch, en psychedelisch zelfs.



Absoluut; bij de eerste beluistering kwam de plaat wat flauw op me over. Later drong ie langzaam door, met inderdaad een herfstachtige impact. Desolaat is ook een term die in me opkomt als ik er naar luister.

Miscchien kwam deze plaat wel een paar jaar te laat; na de hausse eind 70'er/begin 80'er jaren aan New Wave artiesten. Waarom kennen de "wavers" wel Joy Division, The Sound, Echo & the Bunnymen, The Cure etc, etc. ?

Midzomer, maar ik voel me desolaat. Ik zit alleen op de top van een berg, en flarden mist zijn het enige gezelschap. Langzaam dringen die door in mijn brein, en die ene dwingende vraag dringt zich op. Ben je er klaar voor ? Klaar om af te dalen; terug naar de werkelijkheid ?

Nee, want ik verkeer in een bepaalde mood, en die wordt met dit album alleen maar sterker.
Zoals in mijn vorige bericht al aangegeven : herfstachtig, melancholisch en af en toe psychedelisch.

Zwaar onderschatte en onbekende plaat uit de tijd dat de New Wave, en vooral de "doom"-gedachte(n) op zijn hoogtepunt waren. Sober gekleurde gitaarpatronen, een stemmig zware basgitaar, ondersteund door functionele drums. Daaroverheen geeft de zanger zijn niet bepaald vrolijke gedachtenspinsels prijs. En dat komt hard aan, als een zware donderbui op een klaarheldere dag ...........

Luister eens naar het zieldoorklievende Simon's Ghost (een instrumental). Ai, dat dringt diep door, diep, tot in het binnenste van mijn eigen innerlijk. Doet me herinneren aan een muziek-vriend uit die tijd, die jaren later zelf een einde maakte aan zijn (nog jonge) leven. Of laat je gedachten helemaal los in de bonustrack Concorde Square, met een prachtig flowend outro van zo'n 6 minuten.

Een correctie op mijn vorige bericht is wel op zijn plaats. Voor mij kwam deze plaat niet een paar jaar te laat, maar juist op tijd. Voor mij is dit een essentiëel album uit de tijd dat ik volop in mijn muzikale ontwikkeling zat.

En die vermeende JD-invloeden; ach, dat zou best kunnen. Ik hoor het eerlijk gezegd niet zo. The Plateau Phase heeft voor mij meer dan genoeg een eigen identiteit.

Na deze trip kan ik met een gerust hart het "plateau" waar ik me bevind, weer verlaten, en langzaam afdalen naar mijn eigen werkelijke wereld.

En EvilDrSmith, wat zijn uw bevindingen?

Dat ik het zeker een fijne plaat vind, behoudens wat mindere nummers, maar ik was met het imposante kennismakingsnummer 'Concorde Square' al wel degelijk meteen getrakteerd op het beste nummer. Al doet 'The Wind Season' er nauwelijks voor onder, is 'We Move Through the Plateau Phase' een fijn repetitief postpunkexperiment en bevalt mij de ambient-achtige track 'Death from Above' en die andere bonustrack ('The Presence') van de EP 'Live on a Hot August Night' (1981) ook prima.