The Rolling Stones - "Still Life" (1982)

Hoewel vaak verguist vind ik dit wel een goed album, alleen jammer dat het zo kort duurt, 10 nr's in de meest kort mogelijke versies, terwijl de concerten bestonden uit 25 nr's en met een tijdsduur van meer dan 2 uur.

De versies van Just my imaganation, time is on your side en start me up maken dit voor mij zo wie zo de moeite waard.

Maar als je echt van deze tour iets goeds wil horen of zien schaf dan Hampton 81 aan zowel op cd als dvd subliem!

Hallo mensen: wat een onvoorstelbaar negatief gezemel hier bij dit album!! Dat zit elkaar lekker na te papagaaien zeg.... tjonge jonge.....
Ik krijg toch sterk de indruk dat the Rolling Stones van eind jaren '60 worden geidealiseerd (zie de terecht hoge score van Get Yer Ya-Ya's Out) en die van begin jaren '80 overdreven kritisch worden benaderd. Zet beide live albums maar eens na elkaar op: dat rechtvaardigt niet de ruim 1,0* verschil. De Stones leverden in de jaren '80 mindere albums af dan in de jaren '60 en '70, maar live bleven ze als een huis staan. Zelf zag ik ze in die tijd optreden in Keulen, dat was echt een waanzinnig goed optreden. Het was wat relaxter, wat minder strak dan in de jaren erna.

Kijk nou eens even naar die tracklist van Still Life. Alleen die al is f***ing briljant, met ook een paar niet vaak gespeelde 60ties songs. En hoe goed moet je beginnen: Under My Thumb & Let's Spend the Night Together zijn direct, relaxed en vooral erg lekker tegelijk. En daarna gaan de heren, net als op Love You Live, heerlijk ruizige rommelige gore vuile rock 'n roll spelen. Bijvoorbeeld in het geweldige vierluik Going To A Go-Go, Let Me Go, Tiiiiiiime is On My Side, Just My Imagination. Hoe zeikerig kan je Time is on My Side zingen? Fantastisch gedaan door de heren Jagger en Richards.

Net als bij Love You Live geldt dat de sound van the Stones rommelig was in die tijd. Maar dat klinkt toch juist geweldig?! Je hoort de joints bij wijze van spreken door de speakers heen komen. Dit is beter dan de latere soms ietwat te gelikte optredens uit de jaren '90 en '00. Dit is pure rauwe eerlijke rock 'n roll. Veel beter krijg je het niet.

Beste Stones live plaat. De band speelt strak en de gitaarmuur die Wood en Richards optrekken is zo hard als beton, wat een samenspel. Dit hoor je met name als Going to a Go Go start, wat een moddervet gitaargeluid. Verder hoor je dat Jagger met zijn stem de band stuurt, hij dirigeert de hele bende. Hier zijn de Stones dus op hun best. De keuze van de nummers is verassend. Dit is tevens de laatste live plaat waarbij de Stones niet worden geholpen door een batterij toeters en achtergrondzangers en zangeressen. Hier doet Keith gewoon de backing vocals. En daarom hoor je gewoon hoe de Stones eigenlijk klinken. Het gevoel knalt gewoon van het vinyl. Als je dan hierna Flashpoint hoort dan weet gelijk dat dit echt live is, en Flashpoint een half studio album met ingemixt publiek.

Heb dit album nog gekocht indertijd maar had daar al snel spijt van.
Geen enkel nummer komt ook maar in de buurt , laat staan overtreft, de studioversies.

En hoe Jagger het doet om life zo veel slechter te zingen dan in de studio? Ach ja, de onstage aerobics
die hem de adem af snijden om nog verstaanbaar te klinken, wat met de jaren alleen maar erger werd.
Hij blaft meer dan hij zingt.

Alleen interessant voor verzamelaars en als curiositeit, 1/5[/