Cacophony - Go Off! (1988)

Men neme twee axeshredders, namelijk Jason Becker (solo en David Lee Roth Band) en Marty Friedman (Vixen (USA), Deuce (USA), Hawaii (USA), Megadeth, Nanase Aikawa), en laat ze gedijen in een groepssituatie. Cacophony is afgeleid van het Grieks, kakos betekent slecht, fonè betekent geluid of ook stem, is mijn latijn-grieks in het middelbaar toch nog voor iets goed geweest.
De notie groepssituatie mag in de breedste zin van het woord worden aangenomen, dit is een uitvlucht voor de gitaaruitspattingen van beide heren. Technisch is het perfect, superieur, etcetera etcetera. Levert dit een goed album op? Ja misschien en neen wellicht. Het is geen miskleun vanjewelste geworden maar om nu te zeggen dat dit onmisbaar is? Het is ook een Shrapnel productie geworden met veel galm en standaard ritmewerk van bassist en drummer. Dit is voer voor gitaristen en een document van die tijd, toen het fenomeen axeshredder de kop opstak. Ik was toen te jong om ze weer de kop in te slaan, want de song is voor mij nog altijd het belangrijkste! Een groep als Vicious Rumors was van een beduidend hoger niveau, getuige het uitstekende Digital Dictator uit hetzelfde jaar dan nog (u weze welkom). De zanger Peter Marrino (onder andere Le Mans) vind ik buitengewoon zwak, een hese kieken zonder kop en zonder gevoel voor melodie. Soms doet het geluid echt pijn aan mijn oren en ik ben ondertussen het een en het ander gewoon, met dank aan de collega's van Het Metal Album van de Week .
Goede songs op dit album? Ik zou het begot niet weten, het vliegt het ene oor binnen en het andere oor buiten. Ik heb dit album al bijna twintig jaren, ook in de uitverkoopbakken gevonden en de hoes en plaat zien er nog verdacht "in mint condition" uit. Op het album staat drummer Kenny Stavropoulos vermeld, maar het was wel Deen Castronovo die alle drums heeft ingespeeld. Allez vooruit, volgende!

Het was de tijd van Vinnie Moore, Joey Tafolla, Tony Macalpine, Racer X, Vicious Rumors, Chastain, Greg Howe, Impellitteri, Dr. Mastermind en nog een tiental vergeten bandjes die onder de vleugels van Mike Varney albums mochten uitpoepen van heb ik u daar. Het meeste past in de tijdsgeest van de jaren '80 en klinkt vandaag de dag erg gedateerd. Cacophony vind ik op zich een behoorlijke band maar zoals Sir Spamalot al aangaf laat het songmateriaal nogal te wensen over. Hoogtepunt blijft voor mij Sword of the Warrior, als ik mij niet vergis met Oosterse invloeden. Iets waar Marty Friedman zich later meer in zou verdiepen.

Sword of the Warrior is inderdaad nog het deftigste nummer op deze plaat maar ik kan het bijna niet meer aanhoren. Is dat dan de definitie van "gedateerd" waar ik anders zo tegen vecht? Ik kan tegen de galm, het is tenslotte mijn era geweest maar hier werkt het op mijn systeem, mijn zenuwen, mijn discushernia's. Oud worden, zeker?

Voor die tijd en in dat genre een zeer goed album met enkele uitschieters als Sword Of The Warrior (uptempo double bass drums metal), E.S.P. en Stranger.
Go Off en Images zijn de instrumental show off pieces en Floating World de verplichte boring hardrock ballad.
Best known track van dat album was toen X-Ray Eyes en de mensen die het debut album kennen van Cacophony zal de track Black Cat zeer bekend in de oren klinken!
Drums van Deen Castronovo (Bad English) is 100% top en met het gitaarwerk is natuurlijk ook niet mis alleen misschien soms wel een beetje over the top allemaal.

35 jaar na release hoor ik voor het eerst dit album. Ik kan me herinneren dat dit album hoge ogen scoorde in de Aardschok (LP van de Maand volgens mij). Misschien dat dit in '88 revolutionair was, maar in het huidige muzikale landschap valt vooral op dat dit album erg matige nummers bevat. Het flitsende gitaarspel van Friedman en Becker kan dat niet compenseren.

Dragons Kiss en Perpetual Burn, beiden uit hetzelfde jaar, hebben toch een aardig beter niveau.