Lorde - Pure Heroine (2013)

Lorde is de stem van de laatste generatie. Een generatie die er geen bal meer om geeft. Het heeft zijn ouders zien scheiden en trouwen en ziet nu amper onderscheid in liefde, lust en leegte. Welk verschil? Het verdrinkt in oppervlakkige weelde, maar kijk ons schitteren. Mooi, of niet? Het laat zijn armen vol tatoeëren uit verveling en denkt niet aan ouder worden. Maakt het uit? Hier telt. Nu telt.

Dat uitgerekend een 16-jarig meisje, amper een voet gezet buiten d’r eigen Nieuw-Zeelandse boerendorp, even stelt waar het op staat...

Maar Lorde is niet alleen de stem van deze generatie, ze doorprikt tegelijk de eigen façade. Ze leeft het niet, als outsider zonder postcode envy observeert ze. Het droomt, en verwerpt. Twijfelt, en zet uiteindelijk toch beide voeten in de wijde wereld. Geloof bestaat nog, Lorde gelooft in iets beters. De sombere teksten en ijskoude electronica zijn zelden zonder zilveren randje en een iet of wat sarcastisch lachje.

Lorde snapt het en staat met de juiste houding in het leven, tegen het leven. Misschien is er nog iets na de laatste generatie. De aardkloot vertrouwt op dit 16-jarige boerenkind afkomstig van het einde van de wereld.

Lorde, de stem van de anti-generatie.

Ik vind dit ook een goed album, en voor haar leeftijd zelfs een geweldig album.
Ik wil niet overdrijven maar ik vind dit nu al beter dan 19 van Adele, en die was toen 19 dus.
Nummers zitten erg goed in elkaar, staat ook geen enkel zwak nummer tussen, af en toe lekker duister zoals Still Sane maar ook lekker catchy en poppy.

Top debuut.

Plaat, arrangementen, verveelde toonzetting, stylish gothic looks, hype ... Het doet me allemaal wat aan The XX denken. Daar was ik echter na een seizoen wel op uitgeluisterd. Pure Heroine lijkt langer mee te kunnen, er staan eenvoudigweg betere songs op. Bovendien lardeert Lorde d'r werk met subtiele citaatjes, ze heeft duidelijk meer bagage dan de gemiddelde Arcade Fire fan. Hoort iemand bijvoorbeeld Steve Reich terug in Team? Feel good music voor zwaarmoedigen, ik vermaak me hier wel mee

Op vakantie in Nieuw Zeeland stond deze cd in de rekken bij menig tankstation onderweg, tussen de nieuwste albums van Rihanna en Katy Perry, en misschien hier en daar een verdwaalde Led Zeppelin best-of. Gecombineerd met de positieve reacties op MuMe was ik toch wel nieuwsgierig naar dit album. Hoewel...de weinige keren dat ik radio luister, was Royals wel eens voorbij gekomen. Dat was een weinig positieve kennismaking met Lorde.

De eerste paar luisterbeurten was Pure Heroine dan ook vooral een sterk album met die irritante single. Langzamerhand is die impressie verdwenen, en werd Royals voor mij steeds meer een ‘normaal’ deel van het album. Misschien ook omdat het niet meer zo vaak voorbij kwam op de radio (of doordat ik de laatste tijd weinig radio heb geluisterd?).

Een sterk album dus, dit Pure Heroine. De muziek klinkt zoals de hoes eruit ziet: sober, zodat er veel ruimte overblijft voor Lordes stem en teksten. Die teksten zijn een mengsel bestaand uit een deel verhalen uit het leven van een teenager, een deel afstandelijke observaties van datzelfde leven, aangevuld met wat commentaar op de samenleving hier en daar. Een interessant mengsel wat mij betreft, gepresenteerd op een onderkoelde manier. Niet elk nummer is helemaal raak (400 Lux, Still Sane), maar slecht of zelf maar zwak, wordt het nergens. Uitschieters zijn Tennis Court, Ribs, Glory and Gore, en White Teeth Teens.

In 2013 heb ik niet veel nieuwe muziek geluisterd, maar ik ben toch blij dat ik niet door Royals werd afgeschrikt om Pure Heroine te beluisteren.

4.0*

Een aantal maanden geleden dit album, mede door de positieve commentaren hier, maar eens op mijn audio-speler gezet. Het moet gezegd worden: popmuziek kan, zelfs als het commercieel is zoals hier, wel degelijk goed (mag ik het woord ambachtelijk gebruiken?) in elkaar gezet worden.

Op de een of andere manier zet ik hem regelmatig op. Het vrij donkere en dwarse stemgeluid van Lorde intrigeert in de meeste nummers steeds opnieuw. Het moet gezegd worden dat de eerste zeven nummers van een hoger niveau zijn dan de rest van het album. Maar dat is een betere score dan de meeste popzangeressen ooit zullen halen, en deze jongedame is pas net begonnen. Chapeau!