Eric Woolfson - Somewhere in the Audience (2013)

Dit album is al weer een paar maanden oud en was aan mijn aandacht ontsnapt. Eric Woolfson (1945-2009) was de creatieve motor achter The Alan Parsons Project en was de laatste twee decennia van zijn carriere vooral bezig met musicals. Op dit album horen we de musicaluitvoeringen van zijn nummers. Licht klassieke pop kun je het noemen, beetje zoals The New London Chorale.

De Nederlandse zangeres Pia Douwes zong een aantal nummers op dit album, waaronder dit
Tiny Star.
Fraaie romantische muziek, inmiddels wel wat verder verwijderd van wat er in de dagen met The Alan Parsons Project gebeurde. Het is allemaal een stuk zoeter en gospelachtig. Zo ook in het volgende nummer, gezongen door Gareth Gates Closer to Heaven. Op bepaalde momenten krijg je daar wel een brokje van in de keel, maar met rockmuziek heeft het heel heel weinig meer te maken. Eric kon er zelf niet meer bij zijn helaas, maar wie weet zit hij daar 'somewhere in the audience'.

Ik heb het hele album nog niet gehoord en ga er eens naar op zoek. Ik kon het niet laten de CD alvast toe te voegen.

Het is heel goed, dat je er even aandacht aan besteed!

Ik begrijp het alleen niet zo goed: wat is dit precies voor een album?
Want ik lees titels die allemaal al eens zijn uitgebracht op andere Woolfson albums (Closer to heaven is uit mijn hoofd zelfs van Gaudi van het Alan Parsons Project, net als Too late).

De nummers die je hebt gevonden, klinken allemaal inderdaad zoetig, nogal musical-achtig van opzet.
Ook in vergelijk met het eerdere werk van Woolfson, ten tijde van het Alan Parsons Project, Freudiana en solo.

Ik ben bang voor mij enigszins te zoetig.
Ik weet niet waarom dit album is uitgebracht en wie waarom deze nummers heeft uitgekozen.
Voor een goede kennismaking met Eric Woolfson is Freudiana of Poe (deel 2) waarschijnlijk een leukere keuze.

Het album heb ik nog niet in bezit (lijkt me iets voor onder de kerstboom) maar wat ik er van begrijp, zijn de nummers allemaal afkomstig van de diverse musicals die Woolfson heeft geproduceerd. Gaudi is er één van. De originele musicalcast met het Brighton Festival Choir en solisten. De musicals lopen nog steeds.

Ook voor mij (of beter: zélfs voor mij, want ik houd ook wel van klassiek en Tom Parker en Thijs van Leer) is dit net iets te zoet. Ik ga wel eens met de familie naar een musical in het Circustheater en dan dommel ik bij dit soort klanken wat in. Maar aan de kwaliteit van het gebodene twijfel ik niet. Het klinkt goed en er wordt fraai gezongen.

Ik kan me nu wel beter voorstellen dat er op een gegeven moment een breuk ontstond tussen Parsons en Woolfson over de musicalkoers. Parsons is toch meer de pop/rockman terwijl Woolfson met één been in de klassieke muziek stond als ik het goed heb. Het evenwicht is nu verstoord. Ik mis de 'verrocking' van Parsons. Die meerwaarde was ook een stuk succesvoller.

Hoe kan ik deze nou gemist hebben? Eric Woolfson is vooral dankzij Alan Parsons Project één van mijn muzikale helden. Fijn toch dat MuMe me op de hoogte houdt en hulde aan de toevoeger (Fedde dus)!