Mr. Big - Mr. Big (1989)

Ik heb deze CD laatst van iemand gekregen en vandaag goed naar geluisterd.

Muzikaal is het allemaal dik in orde. Maar wat wil je ook met een topper als Paul Gilbert in je band. Ook die zanger (ben z'n naam) staat z'n mannetje.

Qua composities is het vrij aardig, ook niet meer dan dat. Je hebt toch het gevoel dat al veel vaker en veel beter is gedaan.

Vooral de naam Van Halen komt vaak bij me op.

Origineel is het geheel dus vooral niet.

Neemt niet weg dit schijfje op geen enkel moment echt slecht is.

Het is een lekker blije hardrock schijf die nergens verrast maar vooral voor Van Halen-fans (wat ik niet ben) zeer te pruimen valt.


3.0*

De plaat begint een beetje wisselend en wist in de eerste instantie niet mijn aandacht vast te grijpen, maar naarmate ik de plaat verder luisterde, kwamen er toch een aantal toppertjes naar boven. Het nummer "Anything for You" is erg mooi, hier komen de zangkwaliteiten van Eric Martin ook goed naar boven. Rock & Roll Over is een lekker rockende afsluiter die de luisteraar eigenlijk weer doet verlangen naar meer.
Niet vernieuwend of origineel, maar zeer degelijk.

Ik kocht vroeger uit kostenoverwegingen veel elpees tweedehands. Deze blijkbaar niet want hij ziet er nog als nieuw uit. Ik vraag me nu af wat de basis voor aankoop was. Kreeg deze lovende kritieken in de Aardschok? Of was het vanwege de status van Paul Gilbert en Billy Sheehan als virtuozen? Halverwege het eerste nummer krijg ik al het idee dat het een lange zit gaat worden. Dat gevoel gaat gedurende nummer twee en drie niet weg. Gelukkig begint tijdens nummer vier mijn wasmachine te piepen en kan ik ondertussen de was ophangen als welkome onderbreking.

Tot en met nummer acht ben ik blij dat er in ieder geval ook geen uitschieters naar beneden op staan. Blijkt Mr. Big het met nummer negen toch nodig te vinden met de ballad Anything for You op de proppen te komen. Al met al geen aanknopingspunten om deze in de toekomst nog eens op te zetten.

Nog steeds een heerlijk plaatje, heul veul geluisterd in die dagen. Nu na zoveel jaar weer eens aangezet en ik zit er meteen weer in. Productie bevalt me ook, lekker open en rauw, geen poespas.
Niet alle nummers zijn even sterk, maar als geheel is het gewoon compleet. Elk instrument is duidelijk te onderscheiden, dat is iets wat je tegenwoordig nog maar zelden hoort, een echt pluspunt.
Zwaar genieten weer...

Een superband vol zwaargewichten die al bij andere bands hebben gespeeld of gezongen. Billy Sheehan als basbeest bij Talas en David Lee Roth. De snarenvirtuoos Paul Gilbert die via een column van Mike Varney in Guitar Player bekendheid verkreeg en furore maakte met Racer X. Pat Torpey drumde bij Pat Travers en Eric Martin had enige succes met zijn eigen band en was al vaak benaderd door andere grote bands om als zanger aan te treden.

Je zou verwachten dat al dat muzikale geweld een gigantische egotrip oplevert. Dat valt best mee. De heren laten zeker horen waartoe ze in staat zijn, gelukkig altijd in dienst van de songs.

Mr. Big is een lekker rauwe plaat die uit de speakers knalt. Spelplezier en goede songs staan voorop. Gewoon een tof album weetjewel.

Zoveel lekkerder dan de opvolger ook, die viel toch echt tegen na dit heerlijke ding.

Dat vind ik dan weer niet. Ik vind beide albums een beetje een blauwdruk van elkaar. Zoveel verschillen ze niet in mijn ogen en oren.

Nou, deze is inderdaad wat ruwer en ongepolijster dan de opvolger. Maar kwalitatief doen ze weinig voor elkaar onder, dat vind ik ook. Hier zit wat meer pit en wat meer gitaarwerk in, de opvolger besteedt iets meer aandacht aan het songmateriaal en heeft dus per saldo enkele sterkere nummers. Maar de energie die hier vanaf spat, vind ik ook heel wat waard.

Ik heb beide albums met een 3,5 beoordeeld, ondanks de verschillen. Ik heb het idee dat sommige muziekliefhebbers Lean into it teveel afrekenen op die kampvuurballade. Dat werd tegen de verwachting in een enorme hit, maar ik heb altijd het idee gehad dat de bandleden het nummer als een leuk extraatje zagen. De plaatsing op het album - als laatste nummer - getuigt daar ook van.

Het geluid alleen al, eerste is simpeler in geluid en composities en toch klinkt voor mij de tweede meer outdated en is moeilijker om in één zit uit te zitten. En dan nog skip ik nummers.
Misschien is de eerste wel spontaner en minder doordacht tot stand gekomen.

Oh die kampvuurballade kan ik zeer goed hebben, een bijzonder nummer, springt er echt uit. Ik hou van zulke verrassingen.

Klopt wel wat je zegt over het geluid inderdaad. Daar zitten wel verschillen tussen beide albums. Je laatste zin zit ook wel wat in trouwens. Die indruk krijg ik ook wel. Dat To be with you een kneiter van een hit werd was meer toeval en geheel onverwacht meen ik eens gelezen te hebben. Het werd, zoals gaucho al zegt, meer als geinig opvullertje op het eind van het album gezet. Nooit met de bedoeling om het als single uit te brengen. Althans, dat zeiden de bandleden achteraf. En achteraf is het altijd makkelijk lullen

Lach je nou om 'kampvuurballade' of 'ver-assingen'?

Uiteraard de combinatie.

Ja precies dat bedoelde ik natuurlijk ook snap je wel.

Ah... fucking autocorrect. Schrijf je het éën keer fout, blijft het er in
Wel een hilarische combinatie inderdaad!

Ten tijde van aankoop van dit debuutalbum, december 2011 in Antwerpen, kende ik twee muzikanten van Mr. Big. De eerste was gitarist Paul Gilbert van het ter ziele gegane Racer X, dat vooral opviel voor een aantal razendsnelle songs opgefleurd door zijn vingervlug gitaarwerk. De tweede was bassist Billy Sheehan die de eerste twee soloalbums van David Lee Roth voorzag van even vingervlug basswerk.

De eerste indruk bij dit album toen was er één van kleine ontgoocheling, behalve een paar uptempo nummers hier en daar (Addicted to That Rush, How Can You Do What You Do) hoorde ik vooral Adult Oriented Rock, ik weet dat het letterwoord AOR Album Oriented Rock betekent. Toen en nu vond ik het te tam mits zijn betere momenten, maar die waren schaarser dan ik hoopte. Het drumwerk van Pat Torpey (RIP) is louter in functie van de song (dat mag) maar onavontuurlijk, Eric Martin heeft een best goeie en halfhese stem. Het album geeft minder dan het belooft omwille van die bekende namen en dat is jammer maar de albumlengte zit goed.

Ach, 1991, de beginjaren van een decennium waarin mijn muziekbeleving op een lager pitje kwam te staan deels door verplichtingen van het echte leven maar deels door desinteresse in de muziek toen. Toen kon ik nog echt over de nek gaan door die Hard Rock / Rock groepen die de ballad als single uitbrachten (liefst met een zanger met puppy ogen en zijig haar). Voor Mr. Big werd dat later To Be with You, een dikke hit maar een nummer waarbij ik nog grotendeels mijn gal kon inhouden, puur omdat het een spontaan klinkend akoestisch tussendoortje leek.

Nu sinds lange, nee erg lange tijd weer eens op de draaitafel. Puur omdat ik bij het zijn van de hoes in m'n platenkast dacht; deze kan misschien wel weg. Maar dan begint de plaat zo verrekte fijn met Addicted to that rush en Wind me up en begin ik al te twijfelen. En eigenlijk geldt dat voor 80% van de rest van de numers die volgen. Enkel Merciless en Anything for you vallen wat uit de toon. En dat zeg ik als fervent ballad liefhebber. Dat ging de band op de albums hierna toch echt vele malen beter doen. Maar goed, echte uitschieters staan er eigenlijk niet op. Zowel naar boven als naar beneden. Het luistert allemaal lekker weg zonder dat ik naar het het puntje van m'n stoel schuif. Jaren terug heb ik 3,5* toegekend en dat dekt nog steeds prima de lading voor m'n gevoel. De productie is heerlijk, zoals hierboven al meerdere malen aangehaald. De plaat gaat mooi terug de kast in.

Hebben ze hierna nog platen uitgebracht met zo'n open en puur productie geluid? Na de voor mij teleurstellende opvolger en de cover van "Wide Word" heb ik ze gelaten voor wat het was.

Ik denk het niet. Al komt het album What if? bij me op. Ook een geweldige productie en tevens één van hun beste albums. Vind ik. Ik vind Lean into it overigens beter dan dit debuut. Qua nummers dan. Qua productie legt die het wat af ten opizchte van dit debuut. Daarna heb ik ze ook niet meer echt gevolgd moet ik eerlijk bekennen. Tot ik het nummer Undertow ooit eens ergens voorbij hoorde komen en ik ineens naar het puntje van mn stoel schoot. Gelijk het album gekocht.

Net gehoord, wauw dat is inderdaad een knaller! Laat het maar aan Martin over om met goede zanglijnen te komen... en belachelijk hoe goed die Gilbert is. En inderdaad, alle instrumenten zijn weer duidelijk te horen, iets wat te vaak niet meer gebeurt.