Mr. Big - Mr. Big (1989)

Ten tijde van aankoop van dit debuutalbum, december 2011 in Antwerpen, kende ik twee muzikanten van Mr. Big. De eerste was gitarist Paul Gilbert van het ter ziele gegane Racer X, dat vooral opviel voor een aantal razendsnelle songs opgefleurd door zijn vingervlug gitaarwerk. De tweede was bassist Billy Sheehan die de eerste twee soloalbums van David Lee Roth voorzag van even vingervlug basswerk.

De eerste indruk bij dit album toen was er één van kleine ontgoocheling, behalve een paar uptempo nummers hier en daar (Addicted to That Rush, How Can You Do What You Do) hoorde ik vooral Adult Oriented Rock, ik weet dat het letterwoord AOR Album Oriented Rock betekent. Toen en nu vond ik het te tam mits zijn betere momenten, maar die waren schaarser dan ik hoopte. Het drumwerk van Pat Torpey (RIP) is louter in functie van de song (dat mag) maar onavontuurlijk, Eric Martin heeft een best goeie en halfhese stem. Het album geeft minder dan het belooft omwille van die bekende namen en dat is jammer maar de albumlengte zit goed.

Ach, 1991, de beginjaren van een decennium waarin mijn muziekbeleving op een lager pitje kwam te staan deels door verplichtingen van het echte leven maar deels door desinteresse in de muziek toen. Toen kon ik nog echt over de nek gaan door die Hard Rock / Rock groepen die de ballad als single uitbrachten (liefst met een zanger met puppy ogen en zijig haar). Voor Mr. Big werd dat later To Be with You, een dikke hit maar een nummer waarbij ik nog grotendeels mijn gal kon inhouden, puur omdat het een spontaan klinkend akoestisch tussendoortje leek.