Cacophony - Speed Metal Symphony (1987)

Leuk hoesje, echt jaren '80-achtig

Inderdaad, een typisch voorbeeld van een albumhoesje voor de beruchte Schrapnel-shredders! Furieuze melodieën en over-the-top gitaarsolo's en nog typisch: weinig aandacht voor zang, drums en bass maar des te meer aandacht voor de gitaren. Je houdt ervan of niet...
Ik verkies toch Tony MacAlpine als ik dan toch iemand uit dezelfde "stal" moet kiezen. Een vier.

The Ninja blijft een ijzersterk nummer. En als Friedman op de snaren freakt kan er weinig mislopen.

Burn The Ground = 5*
Overall = 3.5*

Hun opvolger Go Off! uit 1988 vond ik al niet veel soeps, deze voorganger is voor mij een beetje in hetzelfde bedje ziek. Nochtans spelen hier uitstekende muzikanten op getuige de Wiki-link, Speed Metal Symphony - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org. “Kijk eens wat ik allemaal kan en hoe grensverleggend ik kan zijn.” En de rest, bijvoorbeeld echte songs? Het is maar een vraag.

Het is het typisch pover Shrapnel geluid en de matige songs die het hem doen. De songs zijn een vehikel voor de gitaarsolo's van beide Grote Gitaristen. Ik zet het in hoofdletters om de nodige ironie te benadrukken. Natuurlijk kunnen zij spelen, maar het schoonste stukje vlees kan nog verpest worden als de rest van het bord niet klopt en dat vind ik het probleem. Alle matige songs werden door beide heren geschreven, er zingt weer een matige zanger mee en het Shrapnel geluid is aanwezig. Tevreden ben ik dat er met Concerto en Speed Metal Symphony twee instrumentale nummers op staan. Een song als The Ninja is kalmer van opzet en daardoor beter eetbaar. De meeste nummers hangen als los zand aan elkaar.

Ik heb een kameraad die als fan van de Rolling Stones werkelijk alles kocht van die gitaristen tot in het absurde toe. Ik heb maar een paar favorieten onder die axeshredder stroming, Vinnie Moore en Tony MacAlpine die veel meer in hun mars hebben. Ik mag ook Joe Satriani niet vergeten hoewel ik hem nooit als een axeshredder heb beschouwd, hij overstijgt voor mij ruimschoots dat niveau.

Tja, dat heb je nu eenmaal met zulke werken. Vooral die bar slechte drums vielen me op. Gellukig scheuren & gieren de guitarjongens er lekker op los.
Versta goed dat velen dit niet smaakt, maar ik vind het nog steeds lekker om nu of dan eens op te leggen. Maar wie weet duurt het wederom 20 jaar voor hij nog eens op de (digitale)draaitafel komt te liggen.

Heerlijk gitaargeweld en virtuosa van deze supergetalenteerde jonge jongens toen nog! Volumeknop op 10.

Ik kon er vroeger wel van genieten. Naast af en toe een leuk gitaarstukje vallen nu vooral de rommelige composities en de geforceerde zang op.

Rommelige composities en geforceerde zang....heerlijk toch? Hoeft niet altijd perfect. Past precies in die tijd . Ze willen gewoon laten horen dat ze snelle en goede gitaristen zijn dan valt het songwriting wat tegen.

Niks mis met deze plaat, of het moet zijn dat ik de basgitaar (ingespeeld door Friedman) te slecht kan horen. De drums klinken misschien wat rommelig, maar dat komt omdat het (vaak) speed(!) metal is. Atma Anur is de minste niet, ook op deze plaat niet. De zang kan geforceerd overkomen, maar ik vind Marrino de perfect brulboei voor dit woest riffende epische (gitaar)werk, dat menig metal band nog geïnspireerd zal hebben - de riffs doel ik dan op. En hier en daar van die lekker (semi-)akoestische bijna-kitsch, smullen!

Ik hou hiervan en had vijf sterren dan ook niks teveel gevonden, als (het op zich prima, maar wat al te vrijblijvende) 'Concerto' was weggelaten of vervangen door een andere klapper... En negens deel ik (nog?) niet uit.