Cacophony - Speed Metal Symphony (1987)

Hun opvolger Go Off! uit 1988 vond ik al niet veel soeps, deze voorganger is voor mij een beetje in hetzelfde bedje ziek. Nochtans spelen hier uitstekende muzikanten op getuige de Wiki-link, Speed Metal Symphony - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org. “Kijk eens wat ik allemaal kan en hoe grensverleggend ik kan zijn.” En de rest, bijvoorbeeld echte songs? Het is maar een vraag.

Het is het typisch pover Shrapnel geluid en de matige songs die het hem doen. De songs zijn een vehikel voor de gitaarsolo's van beide Grote Gitaristen. Ik zet het in hoofdletters om de nodige ironie te benadrukken. Natuurlijk kunnen zij spelen, maar het schoonste stukje vlees kan nog verpest worden als de rest van het bord niet klopt en dat vind ik het probleem. Alle matige songs werden door beide heren geschreven, er zingt weer een matige zanger mee en het Shrapnel geluid is aanwezig. Tevreden ben ik dat er met Concerto en Speed Metal Symphony twee instrumentale nummers op staan. Een song als The Ninja is kalmer van opzet en daardoor beter eetbaar. De meeste nummers hangen als los zand aan elkaar.

Ik heb een kameraad die als fan van de Rolling Stones werkelijk alles kocht van die gitaristen tot in het absurde toe. Ik heb maar een paar favorieten onder die axeshredder stroming, Vinnie Moore en Tony MacAlpine die veel meer in hun mars hebben. Ik mag ook Joe Satriani niet vergeten hoewel ik hem nooit als een axeshredder heb beschouwd, hij overstijgt voor mij ruimschoots dat niveau.

Niks mis met deze plaat, of het moet zijn dat ik de basgitaar (ingespeeld door Friedman) te slecht kan horen. De drums klinken misschien wat rommelig, maar dat komt omdat het (vaak) speed(!) metal is. Atma Anur is de minste niet, ook op deze plaat niet. De zang kan geforceerd overkomen, maar ik vind Marrino de perfect brulboei voor dit woest riffende epische (gitaar)werk, dat menig metal band nog geïnspireerd zal hebben - de riffs doel ik dan op. En hier en daar van die lekker (semi-)akoestische bijna-kitsch, smullen!

Ik hou hiervan en had vijf sterren dan ook niks teveel gevonden, als (het op zich prima, maar wat al te vrijblijvende) 'Concerto' was weggelaten of vervangen door een andere klapper... En negens deel ik (nog?) niet uit.