The Ocean - Aeolian (2005)

Goeie plaat. Voor iedereen die zijn metal graag extreem en experimenteel geserveerd krijgt. Vergelijkbaar met mastodon (die riffjes!) en dillinger escaspe plan (de songstructuren, of het gebrek daarvan, het is hoe je het bekijkt natuurlijk)

Ik vind alle vergelijkingen met DIllinger, Mastodon en Neurosis maar een beetje scheef. Af en toe Meshuggah achtige rifjes en zware geluidsmuren maar het wordt nergens zo gevarieerd als een Mastodon of gefreakt als Dillinger.

Maar dat doet de muziek ook goed, want wat er over blijft is een bovengemiddeld goede hardcore/metalplaat die behoorlijk zwaar klinkt. De muziek voelt ook letterlijk als een oceaan, je gaat onder en boven in een flinke storm, je kunt slechts kort naar adem happen alvorens weer onder te worden getrokken.

Uitstekende release voor mensen die met een botte bijl hakken! 4 sterren

Wat een donderslagen, geweldig dat eerste nummer!

Iets minder progressief, iets primitiever dan meesterwerk Precambrian, maar daarmee absoluut geen slechte mathmetal.

Na het debuut Fluxion een lichte tegenvaller, vooral omdat dit album heel anders is qua sfeer. Deze plaat is veel harder, nerveuzer en minder melodieus dan de voorganger. Helaas ook minder meeslepend. De knalharde songs zijn uitstekend uitgevoerd en het zit allemaal vernuftig in elkaar, maar ik mis de groove en de soundscapes van Fluxion een beetje. Op naar Precambrian...

Wederom best sterk, heel anders dan het debuut, maar kwalitatief vind ik ze beiden even goed.

Het heeft lang geduurd eer ik in dit album van The Ocean kwam. Maar nu ben ik er volledig wild van! Wat een plaat!!

echt een geweldige plaat

Deze plaat komt best hard aan, als je, nietsvermoedend, besluit om ernaar te gaan luisteren. Erg brute plaat, zoals het moet eigenlijk. Ik hou persoonlijk meer van de meer meeslepende, melancholische muziek in dit genre, maar dit kan ik ook zeker smaken.

Nadat ik eind vorig jaar het schitterende Pelagial ontdekte en het waanzinnige Precambrian heb beluisterd, heb ik lange tijd gewacht met het luisteren van de rest van de platen van de heren. Waarom? Geen idee, een onderbuik gevoel misschien dat zei dat het tegen zou vallen, maar wat waren deze gevoelens onterecht. Het debuut was zeer goed, daarna was het de beurt aan Aeolian.

Allemachtig wat een plaat is dit zeg, heerlijk bruut geweld, zware muren van geluid en een machtige schreeuw er overheen. Killing the Flies en Austerity als toppers, maar eigenlijk geen slechte nummers te ontdekken op dit pareltje. Kan niet wachten ze te zien op Incubate later dit jaar.