Mike Oldfield - Tubular Bells III (1998)

Super album... Sommige vinden dat het concept helemaal wordt uitgemolken. Misschien is dat waar (dat gevoel had ik een klein beetje bij Music of the Shperes).

Dit is een meesterlijke compositie met geweldige dynamiek en een prachtige song "Man in the rain".

Geweldig ook op DVD uitgebracht.

Raar raar raar. De berichten hier over dit album. Snap ik niets van. Want dit is werkelijk een briljant album. Zeker, het is een herhaling van zetten, maar beter goed gejat dan slecht verzonnen. En als iemand mag citeren uit eigen werk is het Mike zelf. En wat is de muziek op zichzelf beschouwd sterk en fris. Het centrale thema is prachtig en helder, verslavend mooi. Daarnaast een paar prachtige sfeervolle tracks, een mooie Moonlight Shadow tribute in Man of the Rain en dan de afsluiter Far above the clouds....wow....wat een briljante, geweldige, fenomenale track waarin alles tezamen komt wat Oldfield zon klasbak maakt. Absoluut een parel in zijn omvangrijke oeuvre. En daarmee kom ik tot de conclusie dat dit een ijzersterke plaat is. Die ik beloon met 5 sterren!

TUBULAR BELLS III (1998)

Deze 90's Oldfield plaat is het meeste in mijn achting gestegen. Met name de stukken The Source Of Secret, The Inner Child en het afsluitende trio Moonwatch, Secrets en Far Above The Clouds kan ik goed verdragen. We trippen als het ware mee in een Tubular chill room. De vocale inkleuring vind ik meestal mooi. Daartussen zitten een paar dubieuze stukken die ofwel weinig toevoegen aan de reeds genoemde titels, ofwel weinig met Tubular Bells te maken lijken te hebben ofwel... Neem nu Outcast. Dat is Mike's caveman moment uit Tubular Bells (Part 2) op de dreigende gitaarriff uit Tubular Bells (Part 1). Hoe gek is dat? Of Man In The Rain. Dat lied is heel nadrukkelijk gearrangeerd (tot en met de gitaarsolo) als een kopie van Moonlight Shadow. Alsof Oldfield hier twee keer een imitatie van zichzelf neerzet. De finale is op zich ook merkwaardig: de buisvormige bell op de Afrikaanse beats uit de finale van Ommadawn. Mikes knipoogjes naar eerder werk werken voor mij maar als ze subtiel gebeuren. En dat is niet altijd het geval op Tubular Bells III. Ik vind het misschien ook een te gemakkelijke titel voor een plaat die meerdere kanten tegelijk uitgaat.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl