Muddy Waters - Hard Again (1977)

Misschien wel de beste plaats gemaakt door Muddy Waters. Zeer vette blues. Gemaakt met veel plezier. Waarschijnlijk geinspireerd door muzikanten als Johnny Winter en James Cotton en andere legendarische bluesmuzikanten in de begeleidingsband.

Luisteren en genieten.

Muddy's comeback - en wat voor een! Zeer vette sound, mede door gitarist Johnny Winter, wat oude nummers, wat nieuwe nummers, en het is duidelijk dat Muddy Waters er zin in heeft. Geweldig album.

Erg lekker album, met natuurlijk het bekende Mannish Boy

Muddy's stem is echt geweldig. Plus het gitaarwerk is top, alleen wordt ik helemaal gek van die mondharmonica die zo duidelijk door alles heen tettert. Erg jammer.

Zo zie je maar dat smaken dat verschillen; ik wordt ook helemaal gek van die harmonica maar dan in positieve zin! Heerlijk geluid vind ik dat. Voor de rest kan ik heel erg kort zijn en de mening van bovenstaande liefhebbers bevestigen: één van de beste (blues)platen ooit gemaakt. Een combinatie van rauwdauwerij en perfectionisme, loomheid en energie waar Muddy Waters het patent op had. 4 sterren (maar weet zeker dat ik dit nog verhoog als ik in een bluesstemming ben)

Hier staat me toch een band zeg: o.a. Johnny Winter, James Cotton, Pinetop Perkins en Willie Smith. Stuk voor stuk bluesiconen! De productie van Winter is onwijs goed. Krachtig en rauw, maar tegelijkertijd weet hij de fifties chicago blues sound te behouden. Het geluid van een echte vintage buizenversterker komt heel erg goed over in deze productie.

En als Muddy daar dan overheen zingt en Cotton zich het leplazarus blaast, kan ik echt niet stil blijven zitten.

Was er in 1977 al Viagra?

Op zijn oude dag komt Muddy Waters nog met een in your face come-back plaat. Door de rauwe productie van Johnny Winter wordt er voor een opleving van de Chicago blues sound gezorgd. Winter speelt zelf ook gitaar, maar ook James Cotton (harmonica) en Pinetop Perkins (piano) zijn te horen. Ondanks de rauwe sound, die energiek klinkt, is er altijd die warme bluesstem van Muddy Waters. Het geluid is helder en je krijgt het gevoel dat de plaat in zijn geheel live is opgenomen. De onderonsjes tussen de bandleden versterken dat gevoel. "Hard Again" is een traditionele bluesplaat die modern en fris klinkt door de puike productie van Johnny Winter.

Niets toe te voegen aan Tjofor, behalve dat het een van mijn favoriete platen ooit is.

Deze Muddy plaat heeft echt alles; Fijn gitaarspel, goeie ritmesectie, lekkere piano en mondharmonica, veel rauwe energie en het swingt als de neten. Bovendien knalt de geweldige productie ook heerlijk lomp je boxen uit. Top!

Zooo, dit is een partij lekker zeg!

Manish boy leerde ik kennen als jochie van 15 toen ie zo populair werd door de Levi reclame.

Later lang op zoek geweest naar die versie. Uiteindelijk ooit gevonden op een verzamelaar uit 1988 die speciaal n.a.v. die reclame werd uitgebracht.

Die verzamelaar is een beetje een compilatie van die laatste3 albums naar nu blijkt. Die verzamelaar heeft er ook voor gezorgd dat ik meer van Muddy Waters wilde horen. En gelukkig kom ik zo op albums als deze.

Wat een heerlijke sfeer, en wat een muzikanten!! Top album!

Misschien de beste blues plaat ooit. De Chicago blues kreeg hier een elektrische make over met de apparatuur die in de jaren 70 beschikbaar was. Muddy Waters stond in één keer terug op de kaart. Al ontdekte ik de plaat pas in het cd tijdperk, ik heb sindsdien nooit een betere gehoord. Als er al concurrentie is dat is het de Muddy "Mississippi" Waters live plaat, waar de damp van af slaat.

Prachtig bluesalbum. De muziek dendert je huiskamer in.
Zeer terecht één van de 1001 albums die je gehoord moet hebben en net zo terecht de notering in de Acclaimed Music Top 3000. Ik kwam het album tegen in de oor jaarlijst 1977. Op een veel te lage 47e plek.

Niet zonder reden is 'Mannish Boy] een van de meest bekende bluessongs. En de versie op dit album is helemaal grandioos.
Andere uitschieter is 'The Blues Had a Baby and They Named It Rock and Roll'.
Van mij 4,5*

Waanzinnig album van Muddy Waters. Ik had niet verwacht dat er zo’n krachtige energieke blues-plaat in hem zat, laat staan op deze leeftijd. Het album klinkt ook als een malle, de gitaarloopjes, de heerlijke mondharmonica die echt overal komt. Intense zalige plaat dit.