Rowwen Hèze - Boem (1991)

Bestel Mar is natuurlijk een wereldhit. Lekkere songs met leuke teksten. Henk is een lollige vent. 3.5*

Dat vind ik nou net de mindere nummers.
Het zijn juist de 'rustigere' nummers die ik geweldig vind.
Topnummers vind ik (in volgorde van prachtigheid): De Peel in brand, Twieje wurd, Maria, D'n harde weg, Praote en De Maon.
Die echte feestnummers van ze daar hou ik zelf minder van.

erg goed album
nooit bij stil gestaan dat rowwen heze zo americana klinkt

en zoek allemaal het nummer Anselma van los lobos eens op, het origineel van bestel mar

gaaf album uit de tijd dat de mannen van Rowwen Heze nog jong en opzwepend waren

ze waren het rondvliegende bier nog niet zo moe

Een geweldig album. Toen al was Rowwenhéze in staat om geweldige nummers te maken. En dan heb ik het dus meer over rustige nummers als de peel in brand en twieje wurd.
De afwisseling op het album is heel goed. Het zijn stuk voor stuk verschillende nummers met een eigen verhaal.

Leuke plaat. Op dit album heeft Rowwen Heze al een originele sound. De songs swingen de pan uit en het enthousiasme en de gedrevenheid zijn voelbaar.

Hoogtepunten voor mij zijn de alombekende dijenkletser Henk is een Lollige Vent en het prachtige, ingetogen De Peel in Brand, maar eigenlijk is het gehele album dik in orde.

De peel in brand...

Ah, de muziek waarmee ik ben opgegroeid. In de auto, op weg naar de vakantiebestemming werden de casettebandjes van Rowwen Hèze letterlijk kapot gedraaid. Heerlijk om deze cd nu eens op te zetten - goddank zonder mijn moeder op tweede zang .
Schitterend hoe de band echte beernummers zoals Henk Is Enne Lollige Vent, Loep Nar D'n Tap Toe en Bestel Mar af weten te wisselen met ontroerende nummers als De Peel in Brand en mijn all-time favorite Twieje Wurd.

vör eederien dea os is veurgegoan,
vör eederien dea alles heet gegeave,
enne gojje mins blieft altied leave.

4,5*

De ene muziekliefhebber zal het als vrijblijvend en simplistisch bestempelen, de ander ziet het liever als origineel en als uiting van culturele waarden. Mits goed uitgevoerd, sluit ik me graag aan bij die tweede groep. Ik heb het hier over streektaalmuziek, een fenomeen van alle tijden.

Mensen identificeren zich graag met muzikanten uit de eigen streek. In deze maatschappij waarin haast en spoed twee kernbegrippen zijn geworden, is muziek uit de eigen contreien een welkom rustpunt. Het versterkt de eigen achtergrond en kan een gevoel van blijdschap, melancholie en nostalgie teweegbrengen. Het doet bij mij meteen de vraag oprijzen of binnen streektaalmuziek de muziek zelf per definitie belangrijker is dan de tekst. In dit geval is op die vraag geen eenduidig antwoord te vinden. Voor veel van deze liefhebbers is dialect immers deel van hun achtergrond en binnen deze muziek een belangrijk herkenningspunt. Zelf ben ik afkomstig uit zo’n streek, waarin streektaalmuziek voor veel mensen een daily business is. Een streek bovendien, waar mensen leven die trots zijn op hun eigen culturele achtergrond, zonder zich daarbij verheven te voelen boven anderen. Ik behoor tot de minderheid die het dialect nooit gesproken heeft, noch het accent heeft. Daarnaast heb ik me na mijn kindertijd niet meer ingelaten met het in mijn omgeving zeer populaire carnaval, laat staan dat ik me begeef in de plaatselijke harmonieorkesten, die in deze provincie voor velen een belangrijke rol vervullen.

Ondanks dat alles, koester ik al jarenlang gevoelens voor deze band die mijn provincie Limburg op de muzikale wereldkaart gezet heeft. Niet zozeer vanwege de soms poëtische teksten, maar meer vanwege de muzikale inslag van veel van hun songs. Ondanks het gegeven dat streektaalmuziek altijd al populair was in Limburg, was Rowwen Hèze met hun debuut Boem niet minder dan een openbaring. Ik zie dit album als hun hoogtepunt, zeker ook omdat alle hieropvolgende albums de lijn doortrekken die hier wordt ingezet en de verrassing daardoor een beetje weg is. Dat wil overigens niet zeggen dat platen als Station America, Zondag in het Zuiden en Rodus & Lucius slecht zijn, integendeel.

Het opzwepende Kroenenberg is een dijenkletser van formaat en brengt de luisteraar direct in een juiste, positieve stemming. De toon is gezet en Henk is Enne Lollige Vent gaat om dezelfde lijn door, maar is net wat minder geslaagd door de enigszins platte teksten. Wat daarna volgt, is een bonte mix van sfeervolle songs als Twieje Wurd, D'n Harde Weg en De Peel in Brand en feestelijke intermezzo's zoals D'n Duvel is Los, Loep Nar D'n Tap Toe en het overbekende Bestel Mar. Juist die snelle nummers op dit debuut spreken mij minder aan, terwijl op volgende albums mijn waardering voor snelle nummers enerzijds en ballades anderzijds een beetje in het midden ligt. Bestel Mar is immers grijsgedraaid en is mij net iets te veel recht-toe-recht-aan.

Mensen die beweren dat Rowwen Heze niets meer is dan feestmuziek - die zijn er genoeg, ook in mijn omgeving - zou ik willen aanraden om dit album eens op te zetten. Hopelijk zorgt het voor een bepaalde bewustwording, want Rowwen Heze is veel meer dan alleen carnaval.

Het dialect is voor mij minder van belang, de muziek blijft zonder meer belangrijker dan de tekst, uitzonderingen daargelaten. Wat voor alle Engelstalige, Nederlandstalige en anderstalige muziek opgaat, is voor mij dus ook bij dialectmuziek maatgevend. En dus zal een Drentse schlager mij niet snel kunnen bekoren, evenmin als een Brabantse wals. Toch heeft streektaalmuziek iets bijzonders. Het zal altijd een uiting blijven van karakteristieke culturele waarden, een uiting die meer aandacht verdient dan waar het tegenwoordig door velen voor wordt versleten. Alleen al dankzij die historisch-culturele betekenis, kijk ik nu al uit naar het volgende plaatwerk van Rowwen Hèze.

Twieje Wurd, D'n Harde Weg en De Peel in Brand: BRILJANT !!

Ben 't bijna helemaal met je eens, al kies ik voor Proate ipv D'n harde weg. Daarnaast vind ik Maria ook erg mooi.

Rowwen Heze's Bestel Mar vond ik destijds een leuk nummer voor op mijn koptelefoon met draagbare radio/cassette recorder om onderweg zo te horen naar mijn werk op de fiets. Mijn broer vond het meteen een toffe band en had het cdeetje ook al snel in huis. Der staan -wat mij betreft- toch wel een aantal RH klassiekers op...Kroenenberg of Henk is Enne Lollige Vent, die ik samen met mijn maat destijds op pinkpop met een flinke spliff uit volle borst meezong, D'n Harde Weg maar ook vooral De Peel in Brand. Prima feestalbum met een serieus randje geworteld in de americana en geheel Limburgs gemaakt.

Het debuut van Rowwen Heze.
Ik ben niet echt een liefhebber van de 'feestmuziek' op dit album.
Zullen de naweeen zijn van een band die begon als carnavalsband met de song 'Niks Stront Niks'.
Wil toch graag de aandacht vestigen op klassenummers als Twieje Wurd (over de dood van Jack's vader) en de Peel in Brand.
Samen met D'n Harde Weg mogen deze tracks zich rekenen tot het beste van de band.

Met haar debuutalbum Boem zette Rowwen Heze zichzelf direct op de muzikale landkaart. Dialectmuziek was weliswaar niet nieuw en ook Limburgse artiesten scoorden er eerder al mee, bijvoorbeeld de Janse Bagge Band. De combinatie van het dialect met de aanstekelijke combinatie van folk, tex-mex en rock was echter wel vrij uitzonderlijk. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Rowwen Heze een jaar na de release van deze sterke plaat met een bijzonder succesvol optreden op Pinkpop definitief doorbrak in Nederland.

De band rondom Jack Poels timmerde vooafgaand aan Boem al enkele jaren aan de weg met het spelen van Engelstalige covers. De eerste landelijke aandacht kwam nadat in een carnavalsnummer de spot werd gedreven met het Horster gemeentebestuur. Wellicht heeft dat ook meegespeeld in de beslissing om de nummers voortaan in het dialect te brengen, een keuze die band geen windeieren heeft gelegd.

De eerste drie platen behoren voor mij tot de hoogtepunten in het oeuvre van de band. Daar waar ik mij op latere platen soms wat ben gaat storen van de overdaad aan ballades en rustige nummers, is dat op Boem nog zeker niet het geval. Het is een bijzonder smaakvol geheel van diverse stijlen, waarbij de gevoelige nummers als Twieje Wurd en De Peel in Brand prima samengaan met dijenkletsers als D’n Duvel is Los, Kroenenberg en de coverversie van Henk is enne Lollige Vent (het origineel is Regular Guy van Steve Earle). Deze plaat wordt nog wel overtroffen door de opvolgers Station America en Zondag in ’t Zuiden, maar is toch een heel aardig debuut: 4*.

Barstensvol jeugdsentiment maar zonder twijfel een icoon binnen mijn puberbestaan. Kan alle liedjes meiblèhre, ze staan in mijn geheugen gegrift... Uiteraard van extra waarde vanwege het dialect maar toch, het is gewoon een uitstekend album waarin uptempo songs zich afwisselen met rustige nummers. En beide soorten hebben absoluut kwaliteit. De tex-mex jas staat Rowwen Hèze ontzettend goed en ze hebben er een eigen, Limburgse draai aan weten te geven. Dit album is voor mij één grote klassieker die nooit stuk zal gaan.

Dat zijn ze nog steeds niet moe hoor. Ze drinken alleen niet alles meer op.