Thom Smith - Back to Outland (2013)

Back to Outland begint als een kruistocht.
Filmmuziek waarbij slaven aangevoerd door een grote trom een schip in beweging brengen.
Op zoek naar te hervormen gebieden.
Thom Smith is een ontdekkingsreiziger.
Hij neemt ons mee in zijn exotisch regenwoud.
We slaan ons een weg omgeven door vreemde beluiden.
Op het moment dat je lijkt weg te trippen bij Living in the Wild wordt je wakker geschud.
Vervolgens wordt het allemaal een stuk duisterder.
Het eiland heeft je in bezit genomen.
Een soort van Middeleeuwse variant op de serie Lost.
Het geheel doet mij wel wat denken aan de soundtrack van Until the End of the World.
Living in the Wild en Sharp Edges spreken mij het meeste aan, lekker duister.
Die stem door End of Time gemixt vind ik minder.
Verder een mooi verrassend geheel, al hoor ik de Hip-Hop niet echt terug.

Back To Outland

Het debuut achter alias 'Thom Smith' een project dat het oude pad van Opin vaarwel zegt en donker, atmosferische ambient verwelkomt.
Wat me al van bij de beginnoten opvalt is dat Opin zich hier meer lijkt thuis te voelen, hij schetst een heel verhaal. Voor hem is het een levensverhaal voor mij eerder een donker, naargeestig verhaal waar je er alleen lijkt voor te staan. Thuis voelen als luisteraar zit er dus zeker niet bij en laat dat nou één van de mooie dingen aan ambient zijn. Nee geen relaxende pads om eens lekker bij te liggen, maar donkere, naargeestige haast claustrofobische sounds die van overal lijken te komen maar uiteindelijk toch wel één stroming te vormen.

De stroming waar Opin nog meer dan zijn vorig werk de touwtjes in handen heeft.
Hoe de geluiden samenvallen is fantastisch. De choirs die soms zoals in End Of Time plots agressief invallen. De prachtige cello in de opener die gewoon door merg en been gaat, enz.
Op het eind komt er een naargeestige robotstem in die haast lijkt via een slechte mobielverbinding probeert zijn laatste hulp lijkt in te schakelen om zijn leven te redden, maar je voelt het vanaf dat de stilte doorbreekt: alle hulp kwam te laat.
4,5*

Eindelijk deze in volledigheid beluisterd! Ik had al eerder snippets/previews gekregen, maar toen was al duidelijk dat het een geheel moest zijn om er over te kunnen oordelen. Dus hierbij:

De donkere, melancholische sfeer wordt echt sterk neergezet door Opin. Dit is het grote pluspunt met een uitroepteken. Echt een knap staaltje werk, de emotie van de muziek komt echt aan.
Nu ben ik echter niet zo'n ambient-liefhebber, dus dergelijk muziek wordt voor mij al snel saai. Al is 'saai' misschien een groot woord, maar de muziek verdwijnt naar de achtergrond. Ik heb vanaf het begin al gevonden dat deze muziek de potentie heeft om spannender te worden. Meer twists en verrassende overgangen tussen rust/chaos en licht/duisternis. Opin zou het verhaaltje van Deric nog sterker uit kunnen beelden, om het zomaar te zeggen.

Dit is mijn bescheiden mening, maar ik zie echt de mogelijkheid om deze muziek nog meer tastbaar te maken!