Triumph - Progressions of Power (1980)

wow

het weekend in met:

i live for the weekend, als je daarvan geen zin krijgt om de kroeg in te gaan, forget it

ik mag dit bandje wel, niet altijd even spectaculair,maar wel origineel

ik denk dat dit een typische liveband is, stevige rock dat hard gespeeld moet worden

Uitstekend vierde album van deze Canadese band. hardrock, met progessieve invloeden erin en toendertijd de "concurent" van Rush, echter hier in Nederland zijn ze nooit echt groot geworden.

Een tegenvaller van de eerste orde dit 4de album van het Canadese trio Triumph.
De productie helpt ook al niet mee, nogal vlak en weinig dynamiekverschillen.
Mijn originele CD klinkt alsof ik een cassettebandje afspeel, ik heb weliswaar een oude nog niet geremasterde versie maar die had ik ook van "Just a Game" en die klonk wel goed.

Van het openingsnummer krijg ik in ieder geval geen zin in om naar de kroeg te gaan, nogal een chlichematige rocker.
"I Can Survive" is een betere song maar de doffe produktie verpest veel, als single haalde het netaan de top 100 in the States.
Het goede slepende "In the Night" klinkt gelukkig wat beter.

Het logge "Nature's Child" is in alle opzichten een ramp, het moeizame "Woman in Love" is al niet veel beter en het aoustische "Take My Heart" is aardig maar meer ook niet.
"Tear the Roof Off " klinkt zoals het heet, een beetje zoals de opener muzikaal gezien en terwijl ik dit typ (en tegelijk de CD hoor) besef ik me dat het nog slechter is als ik dacht.

Iets positief dan, op het alleraardigste instrumentale "Fingertalkin'" bewijs Rik Emmet dat hij toch wel heel goed gitaar kan spelen.
Een bombastisch begin van "Hard Road", en eindelijk hoor ik hier wat van de klasse terug die Triumph op de eerdere platen liet horen.
Maar het hoef niet meer, is eigenlijk al te laat.
Nee, zal niet meer snel deze opzetten en meer als 2 sterren kan ik echt niet geven.

Nou deze doet het anders heel goed hier hoor. Heerlijk stampende rockers en mooie ballads. En ik luister naar de remaster en die klinkt gewoon erg goed. Het gaat uiteindelijk om het songmateriaal, en dat is echt meer dan prima vind ik. Ik vind In the Night vooral een prachtig nummer. En wat een heerlijke gitaarsolo's van die Emmett trouwens!!!

Voor mij absoluut geen tegenvaller dit album. Wederom komt Triumph met een prima stuk vakwerk op de proppen. Een uitstekende afwisseling van rocknummers zoals het spetterende openingsnummer I Live for the Weekend of het snelle Tear the Roof Off. Hard Road is een van mijn favorieten op dit album, een lekker rocknummer met krachtig gitaarwerk. Take My Heart laat de gevoelige kant van de band zien, een mooie ballad. I Can Survive heeft dat typische Triumph geluid met lekker gitaarwerk van Rick Emmett. Vier sterren voor deze plaat,

Nee, hij weet me niet zo te pakken als de voorgaande drie albums. Mijn aandacht verslapt steeds tegen het einde van de plaat. Ik weet nog niet precies waar het hem in zit, maar deze plaat maakt gewoon minder indruk dan de voorgaande platen.

Zeker niet de beste Triumph plaat. Meer recht toe recht aan rock. Eigenlijk kun je wel stellen dat dit een soort overgangs plaat is naar het meer subtielere werk van Allied Forces enz. De nummers hebben (vaak) lang niet de klasse en diegang die wel op de volgende 3 platen aanwezig is. Plus dat Moore mij hier veel te veel op zingt. Emmet zijn zang vind ik stukken en stukken beter. Ik heb ook nooit begrepen dat die Moore zo nodig moet zingen. Zeker als je een klasse zanger als Emmet in je band hebt. Laat die Moore 1 hooguit 2 nummers zingen en de rest lekker overlaten aan Emmet.
Emmet weet natuurlijk wel weer het nodige mooie gitaar werk op deze plaat te gooien. En spelen kan hij!! Waardoor de plaat mij nog enigzins blijft boeien.
Maar als zelfs Ricky.E zich laat verleiden tot zoetsappig geleuter op Take My Heart. Dan kom ik toch tot de conclusie dat Power me best wel wat tegenvalt

Furieus album met inderdaad veel rechttoe rechtaan stampers met uiteraard spetterend gitaarwerk. Hier staat niks op wat al niet eerder of later beter gedaan is en de zingende drummer weet niet altijd te boeien. Maarrr vergeet niet het geweldige In the Night wat oudere tijden weer doet herleven en tevens de opmaat is voor het album hierna.
Ik hou wel van een stevig potje RnR. 3.5

Mmm, de lagere scores verbazen me een beetje, aangezien dit album voor mijn gevoel toch echt beduidend sterker materiaal heeft dan Just A Game en Rock & Roll Machine. Ik had van tevoren verwacht dat ik met al dit Moore-materiaal Emmett toch meer zou missen, maar aangezien de hoofdmoot toch echt duidelijk heavy metal/hardrock is, maakt dit allemaal niet zoveel uit. Goed, de door Emmett gezongen ballad Take My Heart is het hem toch net niet helemaal, maar het afsluitende Hard Road is dan weer wel heel erg tof. Zowel op deze track als Fingertalkin' geeft Emmett echt alles. Ik vind het jammer dat de symforandjes wat weg zijn, maar buiten dat kan ik toch wel echt heel goed genieten van Progressions Of Power.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Progressions Of Power
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game

Het is jammer van de commerciële koers die Triumph meer en meer inslaat. Dit is duidelijk een album van de toegankelijke rocksongs. De heren spelen het uitstekend in en het is absoluut goed luisterbaar. De kans dat ik dit album vaker zal draaien in de toekomst is alleen nihil. Als het gaat om spanning, mag duidelijk zijn dat Triumph het erg veilig houdt. Voor het commerciële succes mist het alleen wel wat oorwurmen als hits. Het lijkt mij dat dit album de band geen steek verder heeft gebracht.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine
3. Just A Game
4. Progressions Of Power

Progressions of Power leunt veel meer op de hardrock kant, het progressieve is nagenoeg verdwenen. Vandaar waarschijnlijk ook de titel. Met een beetje goede wil is het nog terug te vinden op Hard Road.
Voor de rest zijn het rampestampers en is er 1 mierzoete ballad, Take My Heart. Als je daar voor in de stemming bent dan is ie wonderschoon. Daarom vind ik dit album iets minder, Triumph is sterk in variatie in zangstemmen en composities en daar ontbreekt het dus juist aan.
De nummers op zich zijn best goed, de opener I Live For the Weekend is beresterk en zet dus gelijk de toon.
Met Finger Talkin' wordt die toon toch even doorbroken en laat Rik zijn veelzijdigheid stiekem zien.
Kan niet zo goed inschatten hoe men tegen Rik Emmett aankijkt in Amerika maar hier wordt hij wel over het hoofd gezien als een zeer bekwaam (hard) rock gitarist.

Vroeger wat verguisd en onderschat van mijn kant. I Live for the Weekend en Tear the Roof Off - met dat 'diabolische' einde dat klinkt of ze bezeten zijn - zijn de toppers. In the Night een subtiel werkje en Woman in Love van oudsher ook goed. Fingertalkin' buitencategorie. Alleen dat Take My Heart valt niet in smaak.