Triumph - Progressions of Power (1980)

Een tegenvaller van de eerste orde dit 4de album van het Canadese trio Triumph.
De productie helpt ook al niet mee, nogal vlak en weinig dynamiekverschillen.
Mijn originele CD klinkt alsof ik een cassettebandje afspeel, ik heb weliswaar een oude nog niet geremasterde versie maar die had ik ook van "Just a Game" en die klonk wel goed.

Van het openingsnummer krijg ik in ieder geval geen zin in om naar de kroeg te gaan, nogal een chlichematige rocker.
"I Can Survive" is een betere song maar de doffe produktie verpest veel, als single haalde het netaan de top 100 in the States.
Het goede slepende "In the Night" klinkt gelukkig wat beter.

Het logge "Nature's Child" is in alle opzichten een ramp, het moeizame "Woman in Love" is al niet veel beter en het aoustische "Take My Heart" is aardig maar meer ook niet.
"Tear the Roof Off " klinkt zoals het heet, een beetje zoals de opener muzikaal gezien en terwijl ik dit typ (en tegelijk de CD hoor) besef ik me dat het nog slechter is als ik dacht.

Iets positief dan, op het alleraardigste instrumentale "Fingertalkin'" bewijs Rik Emmet dat hij toch wel heel goed gitaar kan spelen.
Een bombastisch begin van "Hard Road", en eindelijk hoor ik hier wat van de klasse terug die Triumph op de eerdere platen liet horen.
Maar het hoef niet meer, is eigenlijk al te laat.
Nee, zal niet meer snel deze opzetten en meer als 2 sterren kan ik echt niet geven.

Mmm, de lagere scores verbazen me een beetje, aangezien dit album voor mijn gevoel toch echt beduidend sterker materiaal heeft dan Just A Game en Rock & Roll Machine. Ik had van tevoren verwacht dat ik met al dit Moore-materiaal Emmett toch meer zou missen, maar aangezien de hoofdmoot toch echt duidelijk heavy metal/hardrock is, maakt dit allemaal niet zoveel uit. Goed, de door Emmett gezongen ballad Take My Heart is het hem toch net niet helemaal, maar het afsluitende Hard Road is dan weer wel heel erg tof. Zowel op deze track als Fingertalkin' geeft Emmett echt alles. Ik vind het jammer dat de symforandjes wat weg zijn, maar buiten dat kan ik toch wel echt heel goed genieten van Progressions Of Power.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Progressions Of Power
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game

Het is jammer van de commerciële koers die Triumph meer en meer inslaat. Dit is duidelijk een album van de toegankelijke rocksongs. De heren spelen het uitstekend in en het is absoluut goed luisterbaar. De kans dat ik dit album vaker zal draaien in de toekomst is alleen nihil. Als het gaat om spanning, mag duidelijk zijn dat Triumph het erg veilig houdt. Voor het commerciële succes mist het alleen wel wat oorwurmen als hits. Het lijkt mij dat dit album de band geen steek verder heeft gebracht.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine
3. Just A Game
4. Progressions Of Power

Progressions of Power leunt veel meer op de hardrock kant, het progressieve is nagenoeg verdwenen. Vandaar waarschijnlijk ook de titel. Met een beetje goede wil is het nog terug te vinden op Hard Road.
Voor de rest zijn het rampestampers en is er 1 mierzoete ballad, Take My Heart. Als je daar voor in de stemming bent dan is ie wonderschoon. Daarom vind ik dit album iets minder, Triumph is sterk in variatie in zangstemmen en composities en daar ontbreekt het dus juist aan.
De nummers op zich zijn best goed, de opener I Live For the Weekend is beresterk en zet dus gelijk de toon.
Met Finger Talkin' wordt die toon toch even doorbroken en laat Rik zijn veelzijdigheid stiekem zien.
Kan niet zo goed inschatten hoe men tegen Rik Emmett aankijkt in Amerika maar hier wordt hij wel over het hoofd gezien als een zeer bekwaam (hard) rock gitarist.