Entombed A.D. - Back to the Front (2014)

Bijnaaaaaaaaaaa!!!!!!!

Gave hoes! Terugkeer naar de death metal uit begindagen van Entombed?

Inmiddels is de plaat uit, maar wel onder de naam Entombed A.D. Er was wat gezeur over de bandnaam van een ex-lid en toen is besloten om A.D. aan de bandnaam toe te voegen om eventuele rechtszaken te voorkomen.
Ik heb de plaat 1 keer geluisterd en het klinkt allemaal weer lekker lomp. Precies wat je mag verwachten van deze band, of er nou A.D. achter de naam staat of niet. Voor een waardering moet ik nog wat vaker luisteren.

Wazige toestanden rondom een ex-lid van de band die aanspraak denkt te maken op de bandnaam zorden ervoor dat de band nu door het leven gaat als Entombed A.D., maar gelukkig maakt het voor de muziek niet uit. Sterker nog, men klinkt als herboren. Het geluid ligt dicht bij dat van Entombed's beste album, Wolverine Blues uit 1993, al haalt het songmateriaal dat niveau slechts sporadisch. De eerste helft van het album is prima- vooral de uptempo beukers zijn fijn- maar halverwege zakt de boel toch wel flink in. Jammer, want de lekker uitgeklede produktie is top en zowel zanger als band zijn in prima vorm.

Vroeger hadden we zo'n smiley met een bedremmeld kijkende cheerleader. Die zou ik hier in willen zetten. Want 'klinkt als Wolverine Blues' is voor mij juist reden om mijn nieuwsgierigheidsgehalte tot 'below zero' te laten dalen.

Verder goed om te zien dat de band ondanks de achterlijke perikelen gewoon lekker doorgaat. Iedereen weet wel dat dit gewoon Entombed is, maar Entombed is wat mij betreft pas Entombed als Entombed het geluid van de aller, allerbeste Entombed weer eens opzoekt: Left Hand Path. Weg met die dronken death n rolltoestanden.

Nochtans was Wolverine Blues echt stukken beter dan Left Hand Path. Maar die discussie is al jaren gaande, hihi.

Ik vond het nogal lijden aan de Ziekte van de Jaren Negentig. Een obsessieve en destijds hele hippe drang om sober en 'to the point' te klinken.

Ik weet niet of Wolverine Blues voortkomt uit een obsessieve en hele hippe drang. Maar zouden de twee voorgangers dan niet even goed uit dezelfde drang kunnen voortkomen?

Met Back to the Front heb ik wel in mijn handen gestaan, maar na wat fragmenten beluisterd te hebben toch maar laten liggen.

Mwa, ik vind Left Hand Path niet zo sober en 'to the point' als Wolverine Blues. Dat sobere dicht ik toe aan de algehele teneur van hardrockbands om afstand te nemen van de -ik noem het maar even- spektakelmodus. De jaren 80-erfenis, zeg maar.

Maar goed, andere discussie. Back To The Front. Ik heb hem nog niet gehoord. Morning Star en To ride And Shoot Straight.. vond ik de leukste 'moderne' Entombedplaten. Maar niet leuk genoeg om de band met interesse te blijven volgen.

Vind ik ook niet. Maar die albums zijn volgens mij wat trend betreft even goed te plaatsen in hun tijd en zouden dus even goed kunnen ontstaan zijn vanuit een obsessieve hippe drang.

Dat is aannemelijk maar het ging mij om de jaren 90 trend.

Het lijkt inderdaad wel in die trend te passen, dus daar volg ik je wel in.

Ik ook.

Maar in dit geval (Wolverine Blues) vind ik het niet slecht uitpakken.

En daar volg ik jou in.

Ook ik laat deze kelk na welgeteld één luisterbeurt aan mij voorbij gaan. Back to the Front heeft jammer genoeg niets weg van death metal klassiekers Left Hand Path en Clandestine, waar ik eigenlijk (zie mijn post van oktober 2013) wel een beetje op gehoopt had...

Prima plaat, maar de opvolgers zijn een stuk beter. Dit is allemaal een beetje van hetzelfde. Dat is op zich prima, maar het kan beter.