The Hollies - Stay with The Hollies (1964)

Ik vind dit debuut-album erg tegenvallen. Het overschot aan overbodige covers
In mijn cd-collectie heb ik die versie met zowel de mono als de stereo-versie. Ik zie dat bovengenoemde cd ook bonus tracks van singles en e.p.'s bevat en dat krikt het album toch wel ietsje op, want op de singles kwamen de Hollies altijd wel sterk naar voren.

Het is een begin, en best een aardige plaat. The Hollies worden altijd gezien als een singles-groep, en dat waren ze ook totdat ze vanaf 1966 zelf alle nummers op hun LP's gingen schrijven. Nummers als 'Stay' (een van hun eerste hits) en 'It's Only Make Believe' zijn catchy rock 'n' roll nummers, en de samenzang tussen Allan Clarke, Tony Hicks en Graham Nash is altijd grandioos.

Toch niet zo'n geweldige plaat, ondanks enkele prima nummers. Ik ben het met Pieter Paal eens dat de meeste covers overbodig zijn. Met de singles '(Ain't That) Just Like Me' en 'Searchin', plus de prachtige b-kant 'Whole World Over' (had een a-kant moeten zijn!) was dit album veel beter geweest.

Waar komen nummers 15 tot en met 24 van deze tracklist vandaan? Voor zover ik weet gaat het album tot en met Candyman. Ik weet ook dat de Canadese versie anders is, maar daar staan ook geen nummers als Poison Ivy en nog wat anderen op. Dus waar komen die vandaan?

De reissue uit 1999 heeft deze 24 tracks.

Ah vandaar. Ik zal ze wel even aanvinken als bonustracks.

3* had ik staan, en daar blijf ik wel bij. Het is een leuke, spontane beatplaat, maar het is wel duidelijk dat The Hollies hier nog in de kinderschoenen stonden. Pas één eigen nummer. 'Stay' vind ik er al wel bovenuit springen.

Extreem zwak debuut.
Staat inderdaad vol overbodige covers. 'Stay' is het enige nummer dat in orde is op de cd.
De bonustracks vallen al beter mee. De single 'Just One Look' met vooral als b-kant 'Keep off of that Friend of Mine' is wel een goede single. 'A Whole world Over' is een okée b-kant.

In chronologische volgorde:'Talkin' Bout You' is muzikaal gezien een leuk nummer, maar vocaal onvoldoende. De slecht gezongen falsetstemmen van Nash en Clarke zijn een marteling voor de oren. 'Mr. Moonlight' en 'You Better Move On' komen qua vocale prestatie al een stukje meer in de richting van het hoge niveau waar ze zo beroemd door zijn geworden. Het overbekende 'Lucille' van The Everly Brothers coveren is zelfmoord. Beter dan de Everly Brothers zat er niet in, dus is het een totaal overbodig nummer. 'Baby Don't Cry' is een niemanddalletje en kunnen we snel vergeten. 'Memphis' is weer niet overtuigend gebracht. 'Stay' wordt wederom niet zuiver gezongen. 'Rockin' Robin' is geen sterk nummer.
'Watcha Gonna Do 'Bout It' is leuker. 'Do You Love Me' werd zo'n beetje door alle Merseybeat bandjes gezongen, maar de uitvoering van The Hollies is zeker niet de beste. 'It's Only Make Believe' is zowaar een aardige ballad tussen al dat beat geweld. Het gebrek aan variatie is storend, waardoor zelfs een 34 minuten durende album een lange zit is. Bij 'What Kind of Girl Are You' komt de zang weer niet uit de verf. Nash en Clarke doen een ambitieuze poging tot professionele samenzang, maar het resultaat is een lelijk klinkende overdaad. 'Little Lover' en vooral het door de mondharmonica bluesy 'Candy Man' zijn een stuk beter.

Conclusie: The Hollies anno 1964 lieten zich meeslepen in de populaire 'Merseybeat' sound. Ze deden het niet onverdienstelijk, maar waren nog duidelijk onvolwassen. Van enige samensmelting van harmonieuze samenzang was nog geen sprake. Muzikaal klinkt het ambitieus, sommige gitaarsolo's kunnen wedijveren met die van de Beatles, maar is soms tegelijkertijd beschamend amateuristisch. Het gekozen populaire cover repertoire was toen een goede keuze, maar geldt nu als lichtgewicht materiaal. Dertien covers van de veertien nummers is bovendien een beetje gemakzuchtig en weinig creatief.
Het album was echter een enorme hit in Groot-Brittannië. Het bereikte de nummer 2 positie en verbleef 18 weken in de top 10. "Stay" werd zelfs hun eerste UK top 10 hit.

Dit debuutalbum van The Hollies vind ik niet echt prettig om te beluisteren. Het klinkt energiek en toont potentie, maar het is allemaal heel slordig gespeeld, en de vocalen van Nash en Clarke zijn ook voor mijn oren een marteling. Al die rhythm and blues nummers waren niet echt gesneden op hun stemmen, vind ik. De platenmaatschappij heeft wellicht ook een rol gespeeld.
Stay, It's Only Make Believe (bekend van Conway Twitty) en Baby Don't Cry konden er nog wel mee door, maar de meeste nummers wekken domweg mijn afkeer op. Vlug vergeten dus, dit album.
Ik baseer me overigens op de uitgave zonder de bonustracks.

Dit aanhorend heb ik het idee dat ik een carrière ben mis gelopen. Het is inderdaad erg slecht. Nummer voor nummer geselt het je oren. Hier kan ik het bij laten, want alles is gezegd,
En dan toch 38e in de 100 Greatest Albums of 1964 en een 105e positie in BestEverAlbums 1964.
2*

De (samen)zang komt hier inderdaad nog niet goed uit de verf en bovendien staan er teveel (overbodige) covers. De bonustracks zijn iets beter (Whole World Over en Just One Look zijn zelfs prima) en doen mij tenslotte nog 2,5* geven ipv. 2*. Gelukkig zouden The Hollies nadien betere albums uitbrengen.