Laura Branigan - Self Control (1984)

Aaaaaah, nostalgie!!! Heel fout eigenlijk, maar het nummer Self Control vind ik nog steeds erg leuk! Voor mij weer typische tachtiger jaren muziek.. Heerlijk zo op zijn tijd.

Tja wat vliegt de tijd, 2 jaar geleden is ze overleden

Joh, dat meen je?? Wist ik helemaal niet, was ze nog vrij jong dan...

47

Self Control had ik op een bandje staan, helemaal grijs gedraaid. Jong overleden zeg.

Ik vind het origineel van Raff beter

Aangename poprock/powerpop.
Laura heeft een interessant stemgeluid.
De productie is goed en de songs staan als een huis.

Ik meen dat ze zelf niets heeft geschreven.

Wow...ik schrok er erg van om te lezen dat ze al in 2004 is overleden

Self Control is nog steeds een kneiter van een hit voor mij.

Apart, dat hoorde ik afgelopen week ook voor het eerst bij de afkondiging van Self Control op de radio. Triest zeg, 47 jaar.

Aangename popplaat.

Het heeft wat rockpretenties en ze heeft een lekker rauwe stem, al vind ik Ti Amo misschien wel het allerslechtste nummer ooit geschreven. Gecoverd door 1000+ artiesten, ik snap het niet.

Even collectief de eindscores van Branigan naar voldoendes trekken.

Toch één van de meest karakteristieke stemmen in de popmuziek.

Enige echte minpuntje is Ti Amo. Maar daar hebben we de skip-knop voor

'Ti Amo' is niet eens van Laura Branigan. Dat is in 1977 origineel opgenomen en uitgebracht door Umberto Tozzi. Hij had daar destijds een hit mee, en dat geldt ook voor 'Gloria' uit 1979. Branigan coverde het in 1982 en had daar een wereldhit mee.

En dat geldt ook voor Self Control, dat oorspronkelijk ook al van een Italiaanse zanger is, namelijk Raf.

Daar heb ik nog de 12 inch van. Wat zal die nu veel waard zijn!

Dat is mooi om dit mogen lezen. Alvast bedankt. Ik zal de versie van Raf zeker spoedig (eens) gaan luisteren. Ik zag ergens dat Raf zijn versie eveneens in '84 heeft opgenomen.

Tot begin jaren 80 werd de disco wel eens voorzien van een vet aangezette gitaarriff of een kneiter van een gitaarbreak. Self Control, de single is hier een uitstekend voorbeeld van. Drie noten van de riff en je roept al : Self Control! Het verder donker liedje van een meisje dat met een breekbare stem geen weerstand meer kan bieden aan de verlokkingen van het nachtleven in de grote stad verdient ook wel een rauw randje. No. 1 in half Europa maar hier kwam ze Robero Jacketti & the Scooters niet voorbij en bleef steken op 10.

Leuk jaren 80 hitje Self Control. Ik dacht altijd dat het van Sandra (Maria Magdalena) was. Klinkt vrijwel hetzelfde.

Dus jij hoort het verschil niet tussen italo euro pop en Duitse euro pop? ik ook niet hoor.

Ze zingen alvast beiden over creatures of the night. Allebei iconische 80's tracks en de blauwdruk van wat onzer geliefde Chromatics en andere Italians Do It Better trachten te evoceren. Het album zal ik dan weer niet zo snel proberen, ik denk dat er veel van de magie van de hit track verloren zou gaan.

Oké, precies hetzelfde is overdreven. Ik ken de nummers enkel van de radio uit die tijd. Maar vind jij ze niet erg op elkaar lijken? Het zal de synthesizer sound zijn.

Er zijn wel overeenkomsten, al is "Self Control" relaxter dan de typerende jaren 80 Michael Cretu bombarie dat "Maria Magdalena" heeft. Ook het 'Oo-oo-oo' later in de nummers heeft overeenkomsten. De intro van "Maria Magdalena" komt overigens weer terug in 2 Unlimited's "Twilight Zone"

Bij mij schoot Sandra's In the Heat of the night ( ook met gitaarbreak!) te binnen. Het is allemaal één pot nat inderdaad.

Muziek als dit heeft eigenlijk niet zo veel te maken met muziek waar ik graag naar luister. Alles is geschreven door anderen, geproduceerd door de meest hippe producers, ingespeeld door computers en studiomuzikanten. De zang is slecht, de spaarse solo's duren ongeveer 5 seconden en elke song klokt rond de de 3 of 4 minuten. De suiker druipt van de plaat af, was gericht op het yuppenpubliek.

Ik denk dat platenzaken deze niet eens durven een prijsje te geven en recht in de kliko gooien als ze 'm binnen krijgen.

Dit is over-geproduceerde, gelickte 80's pop vol studiotrucjes en wat dan ook. Alsof je zeventig blikjes cola en achthonderd gummibeertjes tegelijk in je keelgat giet, maar ik vind het gewoon goed. Ik kan er niets aan doen.

Nope, die twist zag ik dus niet aankomen

Ga je 'm nu ook luisteren?

Ik denk het niet, ik ben meer van de foute 80's Euro-pop. En altijd als ik Self Control hoor besef ik dat ik het origineel van Raf vele malen beter vind

Ik geef het eerlijk toe: ik heb de LP nog (en de single ook, net als die van Raf). Maar ik kan me naast de titelsong eerlijk gezegd geen enkel nummer meer voor de geest halen. Waarschijnlijk geen goed teken. En toch ga ik 'm binnenkort weer eens draaien...

Meteen de koe maar bij de horens gevat gisteravond. En ik moet zeggen: het viel me beslist niet tegen. Natuurlijk is dit jaren-tachtigpop die tegenwoordig - en toen wellicht ook al - als 'fout' gezien wordt. Het is in de eerste plaats een 'product' dat verkocht moet worden, maar ik vind het album vrij professioneel in elkaar zitten. Naast de titelsong bevat het een paar sterke commerciële troeven in nummers als The lucky one, Heart en Satisfaction (nee, voor de verandering is dat géén cover), die zo op single hadden kunnen worden uitgebracht.

De Shirelles-cover is mooi verstild gebracht op de piano en laat Branigan's stem schijnen. Ze heeft een behoorlijk bereik, maar ik vind haar stem hier en daar wat aan de schrille kant. Missers zijn er ook: het origineel van Umberto Tozzi kan ik goed hebben, maar deze versie van Ti amo mist de sfeer en de ingetogenheid die Tozzi's versie wél heeft.
En in de laatste drie nummers kakt het album behoorlijk in. Breaking out is veel te repetitief, Take me is stomvervelend, vooral door die veel te dominante jaren-tachtigdrum en de afsluitende ballad, nou ja, die gaat wel. En dat laatste geldt ook voor de resterende nummers.

Het meest aantrekkelijke aan albums als deze vind ik de productie, de geluidskwaliteit en de uitvoering. Het toetsenwerk en de sequencers (Harold Faltermeyer) zijn dominant, maar ook de gitaar zit lekker in de mix. En de solo's in enkele nummers zijn om je vingers bij af te likken. Die komen dan ook van Dann Huff en Michael Landau, terwijl een resem topmuzikanten en vocalisten (o.a. de mannen van Mr. Mister in het achtergrondkoortje) een bijdrage levert. Daardoor klinkt deze plaat als een klok.

O ja, en het album is geproduceerd door niemand minder dan Jack White. Dat moet toch ook de meest verstokte indie-fan over de streep helpen?