Pharoah Sanders - Black Unity (1972)

Deze aantrekkelijkheid gaat voor mij ook op. Ik ben niet helemaal bevestigd in mijn associatie met Earth Wind & Fire, maar ik blijf er toch bij (luister naar een nummer als ´faces´ of runnin met toch ook interessante baslijn/percussie -combi´s en blazers (mooie break op 2´30´´). Ik ben me van bewust dat EWF geen jazz is, maar iedereen die t repertoire kent weet dat het er soms wel tegenaan ligt. Voor de ouderen: aanvang van dit nummer was ooit NOS ´Avondspits´ tune.

Uiteraard is dit verder iets heel anders. Veel meer nadruk op de solerende instrumenten, en de opbouw is ook bijzonder; waar het oppervlakkig het een aanzwellen en ontspannen is van ´uitbarstingen´ wordt er ook een reis gemaakt, waarbij je zeg maar onbewust van continent verhuist: Het ritme én de wildheid van de blazers lijken dan samen te spannen in een stiekeme sprong van een soort Zuidamerikaanse Samba om na wat teleporterende soli weer op te duiken in Afrika. Het is deze reis die deze plaat interessant maakt, en die ook vereist dat het nummer de tijd wel nodig heeft. Weet niet of ik dit nog vaak ga draaien, maar als curiositeit is het zeker leuk om te kennen, dit.