Cliff Richard - I'm No Hero (1980)

Een leuke variatie zou 'I'm no Unox' kunnen zijn.
Mijn favoriete nummers zijn hier 'A little in love', 'Give a little bit more', 'Dreamin'' en het prachtige 'A heart will break' dat vol emotie gezongen is. De bonus tracks heb ik niet, maar 'Dynamite' lijkt een remake van zijn eigen cover van heel lang geleden.
Dave Edmunds heeft ook een goede cover van dat nummer gemaakt.

Zo van tijd tot wijlen snuister ik eens tussen de platencollectie die ik heb overgenomen van mijn vader en hoewel ik zijn muzieksmaak goed ken, verbaast het me toch af en toe dat er iets tussen zit dat ik helemaal niet verwacht. In die categorie hoort deze Cliff Richard met I'm No Hero en nieuwsgierig als ik ben heb ik deze de afgelopen dagen toch maar eens een aantal keer gedraaid. Ik moet zeggen: ik ben aangenaam verrast. Ik ken verder absoluut niets van het oeuvre van Richard (met uitzondering van een verzamel-CD van The Shadows) maar dit zijn een handvol erg leuke poppy nummers. Het probleem is echter dat het allemaal snel op elkaar begint te lijken en dat je een uur nadat het album gedaan is, je eigenlijk nog met moeite een aantal nummers voor de geest kunt halen. Het merendeel zijn alleszins leuke meezingers en qua productie klinkt dit ook erg vlot, al voel je wel dat dit een echte jaren '80 plaat is, waardoor het best lekker luistert. Het hoogtepunt zit aan het begin met Take Another Look en Anything I Can Do (vooral dat tweede heeft een erg leuke vibe) en met Here (So Doggone Blue) heb je dan ook meteen het dieptepunt van de plaat achter de rug. In 2001 verscheen nog een remaster met 2 bonustracks: Keep On Looking is de A-kant van de Give A Little Bit More single maar geen idee vanwaar Dynamite komt.

Dat kan ik je wel vertellen: Dynamite was de B-kant van Dreamin', de eerste single van dit album. Zoals Pieter Paal hierboven al suggereert, is dit een cover van een eigen nummer van Cliff, waarmee hij al vroeg in zijn carrière (1959!) succesvol was. Een beetje disco-achtige remake, die ik op zichzelf genomen niet heel geweldig vind (de hierboven aangehaalde cover van Dave Edmunds is een stuk beter), maar die wel goed aansluit bij de sfeer en het geluid van dit album.
Want dat moet je Cliff nageven: hoewel hij ten tijde van het verschijnen van dit album al een eeuwigheid meeliep, slaagde hij er steeds in zijn muziek voldoende te vernieuwen om bij de tijd te blijven. Popliedjes en -ballads in de jaren zeventig en vanaf 1979 (We don't talk anymore) een samenwerking met producer Alan Tarney, wiens kenmerkende keyboards en stevige beats prima pasten in het popgeluid van de jaren tachtig. Aan het eind van het decennium ging Cliff zelfs een eenmalige samenwerking aan met Stock, Aitken & Waterman. Niet mijn kopje thee, maar als poging om bij de tijd te blijven, was het geslaagd.

Ik hoor Cliff eigenlijk het liefst op zijn jaren tachtigst: productioneel misschien een tikkeltje gedateerd, maar het blijft lekker klinken. Ik vond dit album wel een pak minder dan voorganger Rock 'n' roll juvenile - teveel slappe liedjes die niet beklijven. Dreamin' blijf ik echter een van zijn aardigste singles vinden. Vooral dat drumwerk, net naast de tel, geeft het nummer een boost.