Budgie - Never Turn Your Back on a Friend (1973)

Samen met "Bandolier" en "If I were Britannia I'd waive the rules" wat mij betreft de betere, zo niet beste, Budgie albums.

Breadfan - typisch Budgie nummer: opzwepend, neemt je mee in z'n ritme. Het nummer word regelmatig door Metallica gecoverd bij de toegift en is dan eh *nog* krachtiger...

Dit album heeft geen zwakke plekken, nummers als "You're the biggest thing..." en "In the grip of..." en "Parents" zijn schitterend. Niet zo constant opzwepend maar heel melodieus, gedragen door goede (bas)loops.

Zwakste schakel imho is "Baby please don't go".

toch draai ik deze (nog) 't meest...

De parkiet blijft kwalitatief hoogstaande albums afleveren. Opener "Breadfan" (later nog gecovered door Metallica) zet er gelijk goed de pas in, gevolgd door de klassieker "Baby please don't go', dat een echte Budgie behandeling krijgt. "In the grip of a tyrefitter's hand" is alweer zo'n mooie Budgie klassieker, en het album sluit af met het geweldige "Parents' gestoken in een mooie klaphoes (van Roger Dean), waarop de parkiet uiteraard weer een hoofdrol speelt.
Oorspronkelijk uitgebracht op het MCA label. Op vinyl en CD.

Heel raar dat deze maar 7 stemmen heeft, ik dacht dat Parents 1 van de beste hardrocknummers ooit was.
De rest van het album mag er ook zijn.
Ook al hou je niet van de stem van Shelley(ik wel), dan is het nog een stuk beter dan wat je de laatste jaren van rock op de radio hoort. Tony bourge was gewoon een fantastische gitarist, bij de grootsten.

Spijtig dat Budgie zo vergeten is, ik hoor ze persoonlijk liever dan Led Zeppelin. Een jaar geleden brachten ze nog een nieuw album uit, na bijna 25 jaar stilte, maar dat heeft de belangstelling toch niet verhoogt.
4,5/5

Parents is bepaald niet het beste hardrocknummer ooit. De hoofdriff is tamelijk clichématig en de bas speelt 10 minuten lang dezelfde dalende reeks noten, zij het met versieringen. De solo is evenmin opmerkelijk.
Budgie zelf heeft al veel beter gemaakt. Eén voorbeeld is de opener Breadfan. Geweldige riff en het begeleidende thema tijdens de gezongen gedeeltes is er op een slimme manier vanaf geleid. Het instrumentale tussendeel maakt iets minder indruk en de instrumentale inleiding is een tikje te lang en repetitief - maar meisjes en jongens, die riff, die zou net zo bekend moeten zijn als Satisfaction, Whole lotta love of Smoke on the Water.

Het basgeluid bij "Light My Fire" van The Doors al goed beluisterd?
Als je zenuwachtig en krittisch naar een nummer luisterd vind je altijd wel zaken die minder zijn, vooral als het 10 minuten duurt.
Er zijn weinig lange nummers die me van begin tot einde kunnen boeien. Bourge heeft een prachtig vol gitaargeluid maar het is vooral de combinatie van alle instrumenten dat het em doet.
Ik vind Parents voor Budgie iets zoals Shine On... voor Pink Floyd.
Er staat ook een mooie versie op Heavier Than Air.

Ja. Saai tot en met. Ik zou er naar kunnen luisteren om mij van mijn slapeloosheid te genezen, ware het niet dat ik wakker schrik als Morrison weer begint te zingen.
Ik luister nooit zenuwachtig maar altijd kritisch naar muziek. En nee, er zijn honderden composities waar ik niets op aan te merken heb. Budgie zelf heeft er een paar gemaakt. Vele van die composities duren ook nog langer dan 10 minuten. Luister eerst eens naar Young is a World en daarna naar Parents. De verveling van het laatste nummer is dan evident.

Overigens een voortreffelijke LP. Deze versie van Baby please don't go is eveneens briljant en ook Powdered Milk en Tyrefitter zijn heel bijzonder.
Zwakste nummer naar mijn mening Parents; toch een dikke 4 sterren van mij.

Het derde album van Budgie vind ik een fractie beter dan de tweede vanwege de 4 Budgie knallers 'Breadfan', 'You're the biggest Thing...,' 'In the grip...' en 'Parents'. Deze laatste is een meeslepende ballade die bijna over the top is, bijna... En dat terwijl Budgie van zichzelf al een beetje over the top is en weinig subtiliteiten kent. Maar dan wel op zo'n manier dat het weer fantastisch wordt. Zeg maar, zoals in het hoefijzermodel, begrijpt u? Of wacht: Budgie kan een cliché spelen en het omdat het Budgie is hoor je iets briljants. Dat zocht ik! Anyway, Tony Bourge lijkt hier de sound van zijn gitaar wat feller te hebben gemaakt. Klonk het op de voorgangers rauw, bluesy en dof klinkt hij hier fel en scherp. Dat geeft sommige nummers precies wat ze nodig hebben. Weer een voltreffer van de Welshe band!

Vandaag zette ik na vele jaren deze plaat (LP) weer eens op. Tot mijn verbazing herkende ik in het gitaar intro van Breadfan een zelfde intro van een nummer van de Red Hot Chilli Peppers. Maar die spelen hetzelfde riffje op bas. Ik kan alleen niet op de naam van het nummer komen. Wie helpt?

Around the World van het californication album misschien?

Ja, dat is hem. Dank je. Dit is geen toeval, denk ik. Maar in dat geval zou het plagiaat zijn.

Kan ook zijn dat Red Hot Chili Peppers niet afwisten van Budgie.
Zo vlug wordt er ook niet van plagiaat gesproken denk ik, het is maar een kort stukje.
Het kan ook een groep als Budgie goed uitkomen als een populaire groep als RHCP een riffje afsnoept. Als er ergens over gediscussieerd wordt kan dat nieuwe fans opleveren.
Ik heb Budgie leren kennen door de covers van Iron Maiden(I Can't See My Feelings) en Metallica(Breadfan en Crash Course...)

Ik heb deze band ook leren kennen dankij Metallica (Breadfan) Vind de Metallica versie enorm vet, maar het origineel is misschien wel nog beter!

Lang geleden dat ik deze plaat heb gedraaid. Das nou de ellende van het ontbreken van een aansluiting van mijn platenspeler op zo'n home cinemasystem wat tegelijkertijd je geluidsinstallatie is. Gelukkig kan ik nog luisteren via m'n PC. Neemt niet weg dat een zeer sterk album was, is en blijft. Bijna 40 jaar oud alweer, maar het staat nog recht overeind. Eigenlijk is Budgie altijd een melodieuzer nazaat van Black Sabbath geweest. Minpuntje was het piepstemmetje van zanger/bassist Burke Shelley (beetje vergelijkbaar met de zanger van het latere Primus). Op later albums kreeg zijn stem wat meer body, wellicht dankzij de producer of omdat eindelijk z'n ballen waren ingedaald. Who knows. In die jaren mocht je als gitarist nog een solo opbouwen en dat zullen we weten. Niet even pieken op vier of, nou vooruit dan maar, acht maten, nee, gewoon lekker doorhalen. Dat mis ik bij de huidige bandjes toch wel.

Was deze band vele jaren uit het oog verloren. De herniewde kennismaking via dit net aangeschafte album valt me beslist niet tegen. Fijne gitaarplaat waarop de jongens van Budgie lekker ongecompliceerd los gaan. De afsluiter Parents voelt als een warm bad, heerlijke muziek.

Een van de betere Budgie albums. Wie kent niet het spetterende Breadfan,het machtige In the Grip of the Trefitte`s Hand en het voor mij absolute topnummer Parents (deel dus niet de mening van andere stemmers). Dit hoort bij de beste hardrock uit de jaren 70!

Heel lang niet gedraaid, dus ik weet niet meer of dit één van de betere Budgie albums is. Breadfan is trouwens fantastisch en kent een geweldige riff die bijna niemand kent, helaas. Onbekend maakt onbemind. Anecdote: in 1974 speelde Nazareth in de Rotterdamse Doelen en daar zou Budgie support act zijn. Vanwege (technische?) problemen werd de set omgedraaid en speelde Nazareth eerst. Na hun matige show stroomde de zaal leeg, maar bij de eerste tonen kwam het merendeel van de mensen terug en werd het een daverend concert. Toen de band het podium opkwam begon ik samen met een paar andere "kenners" te roepen om "Breadfan" en daar begonnen ze gelukkig mee. Topconcert in een topzaal, zeker in die tijd.