Budgie - Nightflight (1981)

Klinkt niet zo fantastisch meer. Budgie had zijn ruwheid hier wat verloren en wou blijkbaar wat meer inspelen op de verkoop met wat gladdere nummers. Maar Burke Shelley's hoge stem gaat dan wat melig klinken. Hij past gewoon beter bij het ruwere gitaargeluid. Het blijft nog wel luisterbaar maar zeer verschillend van bvb. hun eerste album.

Weer een geweldig album van de parkiet. Opener "I turned to stone" is geweldig (1 van de mooiste Bugie nummers), en alleen daarvoor al is het album de aanschaf waard. maar er valt nog veel meer te genieten, en op dit album klinkt de parkiet meer losser dan op "Power Supply", veel meer gerelaxed.
Geweldige hoes weer, en een mooie produktie.

Op vinyl en CD

Het is een beetje pijnlijk om deze ooit zo energieke band zo uitgeblust te horen klinken. Of was het juist de bedoeling om zo glad en gelikt te spelen? Buiten "I Turned to stone" overstijgen de nummers nergens de middelmaat. "Apparatus" vind ik zelfs een wanstaltige ballade. De vurige gitaarsolo kan "Superstar"niet van de saaiheid redden. Het zijn een magere 33 minuten. Jammer, jammer...

Toch wel een teleurstelling na het machtige Power Supply. I Turned to Stone is een prima opener daarna weet het me niet meer zo te boeien. Beetje slappe hap kun je wel zeggen.

Ik ken Budgie al heel lang van naam. De muziek neem ik echter nog maar sinds kort tot mij
Ik heb ze nu allemaal op de pc staan en ik moet zeggen; er zit geen slecht album tussen! De eerste 5 á 6 albums zijn te gek. Toch ben ik van mening dat het een goede zet was om het muzikaal op een gegeven moment wat over een andere boeg te gooien. Bijvoorbeeld op dit Nightflight. Anders was het meer en meer van hetzelfde geworden. Nu blijft het interessant vind ik. Steengoede hardrocknummers die toch, hoe je het wend of keert, telkens direkt als Budgie klinken.

Slecht album van Budgie. Alleen het eerste nummer is te pruimen.