Gamma Ray - Heading for Tomorrow (1990)

had ik een cassetebandje van maar vond het niet de moeite om de cd aan te schaffen

Deze stijl muziek volg ik nu niet meer. Toch mag ik dit nog graag horen. Natuurlijk is de basis van deze band terug te leiden naar Helloween. De invloeden liggen er bovenop. Toch biedt de band kwalitiet genoeg om een eigen bestaan te rechtvaardigen. Op dit debuut is Lust For Life een heerlijke snelle opener en laat de zanger horen een perfecte stem te hebben voor dit materiaal. Space Eater is een zware stamper en andere favoriet. Het lange titelnummer verdient ook een pluim. De cover Look At Yourself is leuk, maar sommige andere nummers zijn te melig voor woorden. Dat is ook gelijk het probleem van de band, sommige nummers zijn geniaal, andere weer zwaar klef.

Met Lust For Life, Heaven Can Wait, The Silence en het titelnummers staan er 4 prima nummers op. De rest is vulling, en de Uriah Heep cover is zwaar overbodig.

Wel, ik ga even "stout" wezen, ik vind dit een meer dan prima album. Ok, de koortjes zijn er soms over, maar voor mij hebben Helloween en Gamma Ray (met natuurlijk onze Kai) de powermetal gevormd. Oh ja, moet kunnen, op tijd en stond... en tip voor de onwetende metalmens: hun album Blast From the Past: geweldig album met heropgenomen versies van door fans gekozen nummers. Neh, mijn gedacht!

Ik kan dit album ook goed hebben. Waar Helloween wat stuurloos werd, maakte Kai Hansen wat mij betreft de enige echte opvolger van Keeper Of The Seven Keys part II.

Free Time is toch het zwart schaap van dit album en exact wat notsub bedoelt... Het verschil tussen een Duvel en een Heineken...

Free Time is inderdaad niet echt denderend. Het enige nummer wat Ralf Scheepers heeft geschreven, ik geloof niet dat Kai Hansen hier echt blij mee is geweest?

Free Time is de Dr. Stein van Heading For Tomorrow. De rest is uitstekend te pruimen. Vergeet Keeper 3 van de vorige broodheren van Hansen. Dit is de echte Keeper Of The Seven Keys part 3.

Sinds wanneer wordt bier met water vergeleken?

Goed debuutalbum van Gamma Ray. Vooral het titel nummer is fantastisch.

De nieuwe heruitgave heeft een prachtige hoes die een vertaling is van het origineel naar de huidige Gamma Ray fantasy hoezen. "Heading for Tomorrow" was aanvankelijk een album voor de lol en als eenmalig project bedoelt schijnt. Maar Gamma Ray bleef bestaan met Kai Hansen als zanger en er was ook de band Primal Fear later, met originele zanger Ralph Scheepers. De opvolger "Sigh No More" vind ik veel beter: cynischer door de golfoorlog met een transparantere productie.
"Heading for Tomorrow" heeft inderdaad veel "Keeper of the Seven Keys" verwijzingen, bombastisch instrumentaal intro, een lang nummer later op de plaat, een ballad en de algehele stijl. Die ballad "The Silence" is nog a capella door Scheepers gezongen op het huwelijk van Kai Hansen, op YouTube is dit aparte tafereel te zien.
Het geluid van dit album is wel wat harder en minder wollig als van Helloween in die tijd. Er staan een paar lekkere stampers op. Ook melige Queen achtige stukken waardoor het album toch wat minder scoort bij mij.

Ik denk dat eigenlijk alle Helloween/Gamma Ray-fans inderdaad wel weten dat Heading For Tomorrow de enige echte opvolger van Keeper Of The Seven Keys pt 2 is. Lust For Life is precies de krachtige speed metal die Helloween toen niet meer maakte, terwijl The Silence en Heading For Tomorrow epics zijn die zo op de Keeper-albums zouden kunnen passen. Waarom de band Free Time ooit heeft uitgebracht is mij echt een raadsel, aangezien ik dit nummer echt hartstochtelijk haat. Money is ook een niet al te serieuze, jolige track, maar dat nummer ontaardt in ieder geval niet in een obligate meezinger. Snel niet meer over nadenken, ik moet meer fanboyen over Heading For Tomorrow. Ralf Scheepers is in ieder geval een fantastische zanger die op tracks als Space Eater en in de Uriah Heep-cover echt alles geeft.

Ik vergeet vaak te denken aan Kai Hansen als ik denk aan favoriete gitaristen, maar dat is compleet onterecht. De beste man is een ware powermetalgod met zijn snelle speedmetalriffs (is dat een beetje dubbelop?), zijn rauwe, hardrockende en/of neoklassieke en/of progressieve gitaarsolo's en zijn algehele compositorische talent. Ik vraag me echter nog steeds af of de koorzang in dit nummer nu wel of niet gejat/gekopieerd is van Alan Parsons Project's Breakdown van I Robot, want de overeenkomsten zijn daar. Niet dat het erg is, de band heeft wel vaker hints naar andere nummers vanuit goedbedoelde odes.

Heading For Tomorrow is in ieder geval een uitstekend debuut van een uitstekende powermetalband. Ik vergeet Free Time gewoon wederom en houd dan een fantastische plaat over.

Gamma Ray: meer Helloween dan Helloween ooit was na The Keeper Of The Seven Keys (part 1). Ik kan me nog wel interviews herinneren van (Duitse) power metalbands die enorm fan zijn van Gamma Ray en Helloween verfoeien. Dat laatste gaat me veel te ver, daar ik vind dat Helloween ook vandaag de dag nog relevant is. Maar als ik moet kiezen, dan ga ik ook voor Gamma Ray, want consistenter en eigenlijk ook wel beter.

Heading For Tomorrow staat al jaren in de kast, maar ik ben nooit veel verder gekomen dan de eerste drie songs (intro niet meegerekend). Heel tof materiaal. Ik kan ze zo meezingen bij een optreden, maar wat daarna komt, is toch een tikje minder goed. Met uitzondering van magistrale titeltrack overigens. Wat staat Kai Hansen daar even uit te blinken zeg! Free Time is inderdaad een kinderlijke track. De enige die door Ralf Scheepers geschreven is (die overigens geweldig zingt op deze plaat). De teksten zijn tenenkrommend en muzikaal compleet inwisselbaar. Wat mij betreft hadden ze het weggelaten hier. Toch, als we kijken naar het gemiddelde hier, dan luistert dit album bovengemiddeld goed weg. Dikke 4* daarom. Ik zal 'm eens wat vaker (en vollediger) draaien.

De Helloween is strong in this one en dat is waarschijnlijk precies de reden dat ie zo goed smaakt