Gamma Ray - Heading for Tomorrow (1990)

De nieuwe heruitgave heeft een prachtige hoes die een vertaling is van het origineel naar de huidige Gamma Ray fantasy hoezen. "Heading for Tomorrow" was aanvankelijk een album voor de lol en als eenmalig project bedoelt schijnt. Maar Gamma Ray bleef bestaan met Kai Hansen als zanger en er was ook de band Primal Fear later, met originele zanger Ralph Scheepers. De opvolger "Sigh No More" vind ik veel beter: cynischer door de golfoorlog met een transparantere productie.
"Heading for Tomorrow" heeft inderdaad veel "Keeper of the Seven Keys" verwijzingen, bombastisch instrumentaal intro, een lang nummer later op de plaat, een ballad en de algehele stijl. Die ballad "The Silence" is nog a capella door Scheepers gezongen op het huwelijk van Kai Hansen, op YouTube is dit aparte tafereel te zien.
Het geluid van dit album is wel wat harder en minder wollig als van Helloween in die tijd. Er staan een paar lekkere stampers op. Ook melige Queen achtige stukken waardoor het album toch wat minder scoort bij mij.

Ik denk dat eigenlijk alle Helloween/Gamma Ray-fans inderdaad wel weten dat Heading For Tomorrow de enige echte opvolger van Keeper Of The Seven Keys pt 2 is. Lust For Life is precies de krachtige speed metal die Helloween toen niet meer maakte, terwijl The Silence en Heading For Tomorrow epics zijn die zo op de Keeper-albums zouden kunnen passen. Waarom de band Free Time ooit heeft uitgebracht is mij echt een raadsel, aangezien ik dit nummer echt hartstochtelijk haat. Money is ook een niet al te serieuze, jolige track, maar dat nummer ontaardt in ieder geval niet in een obligate meezinger. Snel niet meer over nadenken, ik moet meer fanboyen over Heading For Tomorrow. Ralf Scheepers is in ieder geval een fantastische zanger die op tracks als Space Eater en in de Uriah Heep-cover echt alles geeft.

Ik vergeet vaak te denken aan Kai Hansen als ik denk aan favoriete gitaristen, maar dat is compleet onterecht. De beste man is een ware powermetalgod met zijn snelle speedmetalriffs (is dat een beetje dubbelop?), zijn rauwe, hardrockende en/of neoklassieke en/of progressieve gitaarsolo's en zijn algehele compositorische talent. Ik vraag me echter nog steeds af of de koorzang in dit nummer nu wel of niet gejat/gekopieerd is van Alan Parsons Project's Breakdown van I Robot, want de overeenkomsten zijn daar. Niet dat het erg is, de band heeft wel vaker hints naar andere nummers vanuit goedbedoelde odes.

Heading For Tomorrow is in ieder geval een uitstekend debuut van een uitstekende powermetalband. Ik vergeet Free Time gewoon wederom en houd dan een fantastische plaat over.

Gamma Ray: meer Helloween dan Helloween ooit was na The Keeper Of The Seven Keys (part 1). Ik kan me nog wel interviews herinneren van (Duitse) power metalbands die enorm fan zijn van Gamma Ray en Helloween verfoeien. Dat laatste gaat me veel te ver, daar ik vind dat Helloween ook vandaag de dag nog relevant is. Maar als ik moet kiezen, dan ga ik ook voor Gamma Ray, want consistenter en eigenlijk ook wel beter.

Heading For Tomorrow staat al jaren in de kast, maar ik ben nooit veel verder gekomen dan de eerste drie songs (intro niet meegerekend). Heel tof materiaal. Ik kan ze zo meezingen bij een optreden, maar wat daarna komt, is toch een tikje minder goed. Met uitzondering van magistrale titeltrack overigens. Wat staat Kai Hansen daar even uit te blinken zeg! Free Time is inderdaad een kinderlijke track. De enige die door Ralf Scheepers geschreven is (die overigens geweldig zingt op deze plaat). De teksten zijn tenenkrommend en muzikaal compleet inwisselbaar. Wat mij betreft hadden ze het weggelaten hier. Toch, als we kijken naar het gemiddelde hier, dan luistert dit album bovengemiddeld goed weg. Dikke 4* daarom. Ik zal 'm eens wat vaker (en vollediger) draaien.