Throbbing Gristle - The Second Annual Report (1977)

Throbbing Gristle is één van de grondleggers van het industrialgenre en deze plaat indiceert dat ook erg duidelijk. Het is een bijeenraapsel van vage electronics, geluiden die ze zomaar zijn tegen gekomen, vervormde gitaren en fragmenten van live-optredens.

Het resultaat mag er wezen. Er hangt constant een spannende sfeer en de meeste delen van dit werkje hadden zo in een horrorfilm gekunt. De geluiden die gebruikt zijn op dit album lopen uiteen van series en films tot krakende deuren en lopende mensen. Alsof ze er maar zo tegenaan gelopen zijn en dachten ''dit klinkt ook wel leuk.''

Een grote inspiratiebron dus voor latere industrialgroepen, electronic acts en Vampire Rodents, want dat is ook zeker een groep die dit ondergewaardeerde werk gehoord heeft. Het absolute hoogtepunt is de verwarrende en spannende geluidscollage After Cease to Exist, hier staat hij onder de naam The Original Soundtrack of the Coum Transmissions Film. 4*

Pff, United kwam gewoon al uit in 1977. Bizar.

Slug Bait moet toch wel zo'n beetje het meest verontrustende stukje muziek ooit zijn, vooral de tekst maakt het een hoogst onaangename ervaring.

En dit is dus het begin van industrial? In ieder geval geen muziek die je des morgens opzet om lekker op mee te zingen bij het douchen. Dystopische soundscapes, als zijn we op een plek waar metaal, hoogovens, fijnstof, zwart roet en grijs beton overheersen.

Ik kom hier op reis door new wave, waarbij ik mijn afspeellijsten met muziek in die stroming in de breedste zin des woords volg. Hiertoe reken ik ook industrial, waardoor de queste mij leidt vanaf het debuut van de Pretenders naar dit The Second Annual Report. Op streaming te vinden in de heruitgave uit 2008 genaamd Thirty-Second Annual Report.
Muziek waar maatje JeKo waarschijnlijk meer mee kan dan ik. En dat weten we van elkaar, daarom is het leuk om bij onze bezoeken aan musea en platenzaken binnen die interesses grote verschillen te hebben. Ik beleef dit album als één groot experiment, een bijzondere, zij het verre van gemakkelijke kunstexpressie. Ongelooflijk dat dit uit 1977 komt.
Zoals Ataloona hierboven treffend verwoordde: "Een bijeenraapsel van vage electronics, geluiden die ze zomaar zijn tegen gekomen, vervormde gitaren en fragmenten van live-optredens". Bovendien zijn daar de vervormde spreekstemmen, zoals in Slug Bait.

Tsja, dan wil ik hier een waardering aan hangen... Voor durf, originaliteit ende lef vijf sterren, voor de pakkendheid één en gemiddeld is dat drie sterren. Hartstikke arbitrair, ik weet het, schiet mij maar lek. JeKo, hoeveel sterren van jouw kant?

De volgende halte op mijn queste is van geheel andere koek: On the Other Hand There's a Fist (1978) van een eveneens eigenwijze kunstenaar genaamd Jona Lewie.

Bij mijn weten wel ja.