Jona Lewie - On the Other Hand There's a Fist (1978)

Veel Engelser kan ík het niet verzinnen

Deze gast heeft toch ook dat kerstliedje gemaakt, Stop the Cavalry, dubbedubbedumdum, dubbedubbedum, dubbedumdum dubbedum, dubbedubbedum?

Klopt.

Niet echt mijn grootste Stiff fave maar Kitchen At Parties is klassiek.

You'll Always Find Me in the Kitchen at Parties is lachen

ON THE OTHER HAND THERE'S A FIRST
verscheen in 1979 en 1980 met verschillende tracklijst.
De zeldzame CD versie uit 1991 (godzijdank heb ik die gevonden)
volgt de versie uit 1980 en voegt er 8 bonustracks aan toe.

Voor liefhebbers van pubrock met een kwinkslag.
Jona Lewie is een muzikale duizendpoot die houdt van veel muziekjes.
Bijzonder geestige teksten en briljant gearrangeerde liedjes.

Kitchen at Parties is zijn op één na bekendste nummer.
Interessant omdat er drie typische Lewie kenmerken in terug te vinden zijn:
humoristische tekst, creatief gebruik van de synthesizer en een folk bruggetje.

The Baby She's on the Street was de eerste solo-hit op Stiff.
Een aanstekelijke en rijk gearrangeerde pub boogie.

Big Shot - Momentarily was de opvolger van Kitchen at Parties.
Een prettige folksong waarin Jona de draak steekt met het sterdom.
Doet denken aan Mike Oldfield en Jona's eigen Stop the Cavalry.

A Bit Higher en Vous et Moi worden beide gedragen door gitaren.
Twee stukjes die echter weinig meer zijn dan interessante studies.

God Bless Whoever Made You is de enige uitschuiver hier.
Hoorbaar niet volledig van Jona's hand ... een fletse single flop.

Hallelujah Europa is misschien bekend van de radio.
Moest Jona's tweede single worden voor Stiff, maar werd weerhouden.
Prachtige melodie en opnieuw een bijzonder creatief arrangement.

Feeling Stupid was een b-kantje dat eens te meer drijft
op de zelfironie die Jona voortdurend in zijn nummers legt.
Muzikaal best leuk, maar minder beklijvend zoals tracks 4 en 5.

On the Road heeft het ritme van een postkoets en doet
op die manier zijn titel alle eer aan ... aardig zonder meer.

I'll Get By in Pittsburgh klinkt als Tom Waits in een saloon.
Schiet niet op de pianist, maar geniet van deze dronken boogie.

Laughing Tonight is zydeco op een warme zomeravond.
Inclusief folk bruggetje en bijzonder aanstekelijk uitgevoerd.

Bang-a-lang-a-boom-er-rang-man is zo lui als een hangmat.
Met de ogen half toe gezongen en een sfeervolle intro op ...

... The Fairground Ride waarin Jona weer alle folkregisters opentrekt.
Hierop is het heerlijk een beentje of twee te strekken ... doen gewoon.

Bureaucrats is een mooi staatlje pubrock musical.
Klinkt op zekere manier eigenlijk behoorlijk new wave.

Police Trap is een muzikaal hoorspel op plaat.
Opnieuw een bijzonder vindingrijk gearrangeerde boogie.

The Last Supper at the Masquerade is een sublieme party closer.
Met puntige bas en mooie keyboard akkoorden en naar het einde toe
een piano die op de voorgrond treedt tussen een gospel achtergrond.

Denny Laine's Valet was de b-kant van de eerste single.
Een liedje dat lichtjes verdrinkt in een te gecompliceerd arrangement.

Be Stiff is eigenlijk een promoliedje voor het Stiff label.
Met Jona aan de piano en op lead vocals ... een coda zeg maar.


De 1979 release van dit album zag er qua tracklijst als volgt uit.

The Baby She's on the Street / Laughing Tonight /
Bang-a-lang-a-boom-er-rang Man / The Fairground Ride / On the Road /
Vous et Moi / I'll Get By in Pittsburgh / Bureaucrats / Hallelujah Europa /
Police Trap / Feeling Stupid / The Last Supper at the Masquerade

De singles uit deze periode waren ...

The Baby She's on the Streets / Denny Laine's Valet
Hallelujah Europa / Police Trap (deleted, behalve in Duitsland)
God Bless Whoever Made You / Feeling Stupid
You'll Always Fine Me in the Kitchen at Parties / Bureaucrats
Big Shot - Momentarily / I'll Get By in Pittsburgh

In 1980 verscheen het album opnieuw met een tracklijst
van 10 nummers (waaronder alle singles) zoals op MM aangegeven.

Mooie beschrijving, maar ik vind dat je vergeet te zeggen dat er een flink new wave sausje over zijn muziek geschonken is, dankzij de synths en drumcomputers. Als dit alleen maar boogie en folk zou zijn zou ik zijn muziek echt niet trekken.

Dat sausje zit mijn inziens vooral over het album Heart Skips Beat.
Neemt niet weg dat je gelijk hebt natuurlijk: Jona durfde stoeien
met synths en drumcoputers, wat hem meteen onderscheidde
van die andere pubrockers uit de jaren 70 ... leuk om lezen
dat er nog users vallen voor de charme van Jona Lewie.

Behoort in het rijtje STIFF-lp's met gekleurd vinyl; uit het hoofd, dus ik kan mij vergissen:
Lena Lovich(blauw), Mickey Jupp(rood), Wreckless Eric (algengroen), Rachel Sweet (wit) en deze van Jona Lewie (geel).
Vraag: welke van deze platen wordt nog regelmatig uit de hoes getrokken?

Van dit album bestaat zowel een gele als een zwarte.
Meer nog, er bestaan zelfs twee verschillende zwarte versies van.

Die laatste bevat enkel wat hits, maar krak dezelfde hoes.
De eerste 10 tracks in de MuMe tracklijst zijn van die hitversie.
Als je tracks 1, 2 en 6 vervangt door 11, 12, 13, 14, 15 en 16 dan
heb je het originele album (dat zowel in zwart als geel vinyl bestaat).

Tracks 17 en 18 staan enkel op de CD release uit 1992.

Er bestaat van dit album nog een versie met lichtblauw vinyl... met verpest artwork door een sitcker met 'incl.Big Shot Momentary' door coverfoto te monteren.

Alleen behoorde dit nummer niet tot de oorspronkelijke lp, die als ik me niet vergis uit maar 12 nummers bestond en samen één prachtig geheel vormden.

De oorspronkelijke vinylversie is uit 1978 (SEE 8-H). Deze maakt deel uit van de 'Be Stiff Route 78 Tour' samen met Lene Lovich - Stateless (SEE 7), Wreckless Eric - The Wonderful World of (SEE 9), Mickey Jupp - Juppanese (SEE 10) en Rachel Sweet - Fool Around (SEE 12).
Jona schreef alle songs, produceerde en arrangeerde het geheel zelf.

De originele tracklist is:

Side one
1. The Baby, She's on the Street
2. Laughing Tonight
3. Bang-a-Lang-a-Boom-Er-Rang-Man
4. The Fairground Ride
5. On the Road
6. Vous et Moi

Side two
1. I'll Get by in Pittsburgh
2. Bureacrats
3. Hallelujah Europa
4. Police Trap
5. Feelin' Stupid
6. The Last Supper at the Masquerade

Ja, we moeten die tracklijst hier maar eens onderhanden nemen
en herstellen naar zijn oorspronkelijke staat, al is de huidige
tracklijst ook in tweede instantie zo op vinyl verschenen.

De CD re-issue volgt die tweede tracklijst
en voegt dan bonustracks toe zoals het nu online staat.
Dus misschien blijft het overzichtelijker zoals het nu is.

Overzichtelijkheid versus origineel ... een lastige kwestie hier.

Jammer dat de CD-versie hier wordt getoond met een andere (slechtere) opeenvolging van liedjes. In The Kitchen at Parties staat niet op de vinylplaat, is dus een bonustrack.

De volledige plaat is de absolute voorloper van de 'tweepop' (wie Belle and Sebastian kent weet waar ze oa de mosterd haalden). Prachtige muziek.

De tracklijst is niet enkel de tracklijst van de CD versie.
In 1980 werd het album opnieuw uitgebracht met de tracklijst zoals die nu op MuMe staat.
Als een soort best of zeg maar, maar wel met dezelfde titel en dezelfde hoes.

Jona Lewie - On The Other Hand There's A Fist (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Deze internationale release werd door de CD makers beschouwd als de meest bekende.
Maar het klopt dat het originele UK album er in 1978 zo uit zag ...

Jona Lewie - On The Other Hand There's A Fist (Vinyl, LP) at Discogs

Misschien moeten we deze release als verzamelaar catalogeren
en de andere uit 1978 alsnog toevoegen op MusicMeter.
Ik weet niet wat de crew daarover denkt.

Ik zag het helemaal zitten met Lewie toen ik Hallelujah Europa een keer hoorde.
Inderdaad: absoluut Engels dit. Kan nóóit uit een ander land gekomen zijn.
Lewie's melodieën zijn behoorlijk catchy en hij gebruikt heel smaakvol synths en ritmebox.
Volgens mij omdat zijn stijl niet helemaal te vatten is nooit zo bekend geworden als hij verdiend.
Het is nét geen synth-pop, Het is nét geen pop of folk.
Om dat duidelijk te maken de eerste regels van Police Trap:
Al boogieënd zingt hij:
L S D
Is For Free
verdere uitleg overbodig

Ik heb de eerste vinyl uitgave.
Bovenstaande tracklist is onzin.
In The Kitchen At Parties stond bijv. niet eens op de eerste uitgave.
Het is zoals GuitarMan zegt. Dát is de originele.

Favorieten:
Bureacrats
Hallelujah Europa

Als hoofdschuldige zal ik deze toevoeging eens gaan corrigeren....

edit: zo moet het kloppen

Het is uit de engelse skiffle , door folk en blues besmet, voort gekomen, de muziekstijll van Jona Lewie, om in pubs met veel plezier voor een meeswingend en meelallend publiek ten gehore gebracht te worden. Voorloper van de pubrock, maar akoestisch, met als typische ritme-instrumenten het wasbord en de legendarische zobstick.
Het is leuk om na te gaan wat er allemaal vooraf is gegaan: Brett Marvin and the Thunderbolts, Terry Dactyl and the Dinosaurs, een verzameling exentrieke britten met fijne namen zoals Keef Trouble.

Verklaar plies ......

Volgens de muziekgeschiedenis die ik ken was pub-rock, met bands als Brinsley Schwarz, Kilburn & The High Roads & Ducks DeLuxe, de voorloper van de new-wave en da's nou net de stroming waar Lewie normaal ook geschaard wordt ......

De tracklijst klopt. Maar de releasedatum is 1978 ipv 1980.
En alle bonustracks die op de CD release staan zijn nu verdwenen.

Je hebt gelijk dazz .
Ik heb de correctie inmiddels gecorrigeerd.

Ik dacht wel dat er vragen zouden komen over.... de zobstick !

'Cherry Ring', de eerste single (uit '76) van Jona Lewie, werd voor een punklied gehouden, wat het natuurlijk totaal niet was en net zo onzinnig is het om hem tot de new wave te rekenen omdat STIFF het uitbracht.
Een pril soort akoestische pubrock was het die the Thunderbirds (lekker lullige naam) maakten in de late sixties. De hoogtijdagen van de (elektrieke) pubrock werden rond '74 beleefd.

Ik heb alvast mijn favoriete nummers opnieuw aangeduid.

The Last Supper at the Masquerade bijvoorbeeld: subliem gewoon.

Laughing Tonight dat ik aanvankelijk leerde kennen als b-kant van Stop the Cavalry,
maar dus eerder al op dit album verscheen. Zo herkenbaar Jona Lewie. Met overal en altijd
het gepaste gevoel voor humor en zelfrelativering. En het singletje The Baby, She's on the Street.

Lees misschien ook nog eens mijn recensie bij deze en de andere plaat.
Ben erg blij dat een aantal mensen Jona weer even onder de aandacht brengen.

Ook erg goed zijn het in elkaar overvloeiende 3 en 4. En 8, 9 en 10.

ps. Ik merk dat Pittsburgh nog een tracktijd mist.

Is in de correctie correct gecorrigeerd.

ja echt een uniek figuur die lewie. maakt muziek die best breed gedragen wordt.
als ik deze cd draai als ik met de guys op fietsvakantie ben, wordt er enthousiast gereageerd, al lopen de smaken behoorlijk uiteen. (de leeftijd minder, mss is dat t em)
maar zeer schaars bekend dus, behalve dat kerstdingetje.

ik vind het geweldig. heb zelf wel een andere tracklist aangehouden - de boni althans. anders dubbelt het behoorlijk met 'heart skips beat'. heb er dus de eerdere nummers (van gatecrasher) aan toegevoegd en dat maakt het voor mij tot een coherent klinkende cd (voorzover bij jona...)

hij staat nu op en ik glimlach met een warm gevoel (lekker wijntje ook)

Deze bonustracks kloppen toch helemaal niet?

Van welke release zijn ze afkomstig?

oh wat leuk om weer eens te horen, op de punk en new-wave golf kon lewie doorbreken, wel naar geheel eigen muzikale receptuur

Blijf toch regelmatig interessante dingen ontdekken op dat Stiff label. Dit is er weer zo een.
Kende Jona Lewie eigenlijk alleen van hitjes als Stop the cavalry en Always in the kitchen.
Had dit album al 'n tijdje liggen op (geel) vinyl en nu pas voor de eerste keer beluisterd.
Aangename verrassing moet ik zeggen.
Weet eigenlijk nog niet zo goed wat ik er van moet vinden maar boeien doet het zeker.

Muzikale uitersten: op reis door new wave en aanverwanten kom ik van de eerste industrial ooit (Throbbing Gristle) bij doe-het-zelver Jona Lewie.

Een man met een uitgebreide muziekcarrière in de dagen vóór punk, door het onafhankelijke label Stiff in de stal opgenomen. Zijn debuut bij hen was dat met de heerlijke titel On the Other Hand There's a Fist. Hierboven staat beschreven dat het album nadien in uitgebreidere edities verscheen. Dit na de oorspronkelijke uitgave van 13 oktober 1978 (ja ja, een vrijdag de dertiende...). Ik beperk me echter tot dat jaar.
In 1978 bleef de naam van Lewie een onopvallende naam in Nederland. Eigenlijk een bescheiden wonder dat hij nadien überhaupt hits scoorde, gezien de eigenwijze synthpop, soms met drums en soms met primitieve, eerste generatie drummachine ondersteund.

Tegelijkertijd klinkt hier heerlijk eigenwijze synthesizer-/piano-/orgelpop, want zo zou je het ook kunnen noemen. En met Hallelujah Europa was hij Europapa van Joost Klein mooi 46 jaar vóór. Meest pakkend vind ik Vous et Moi, met Lewies kenmerkende lichte stem, synthesizer en dameskoortje. Dat Lewie veelvuldig uit de popgeschiedenis graait is eveneens aangenaam, zoals de pianoblues in I'll Get By in Pitsburgh.

Volgende halte in mijn reis door wave: meer industrial van Throbbing Gristle op het eveneens in 1978 verschenen D.o.A. The Third and Final Report.