Muddy Waters - Electric Mud (1968)

dit is Muddy Waters maar, zo als de naam al zegt, erg electrisch.
3***

Ongelofelijk dat hier nog maar 5x op gestemd is! Een regelrechte klassieker! Heel invloedrijk geweest op rockmuziek, dit is echt de perfecte kruising tussen rock en blues! Deze moet je echt hebben, kun je je geen miskoop aan doen! Beste nummers "lets spend the night together" en "Tom Cat". 4,5*

Drummer Morris Jennings over Electric Mud.

echt een schitterend album

Wat lekker zeg, heerlijke opzwepende drums.
Mijn favoriet; she's allright

Gisteren de docu over Chicago blues gezien. Daar speelde dit album een hoofdrol in. Voor de documantaire kwam had ik dit album eens een paar keer beluisterd en hij staat vandaag weer op. Ik denk dat ik het na de documantaire nog beter ben gaan vinden. Of misschien het wel nog meer ben gaan respecteren, ja ik denk dat het laatste beter is. Muddy Waters is een grootheid, een geweldig zanger. Een geweldig doorleefde, volle stem die hij optimaal benut en voor erg veel gevoel zorgt. En dan de moderne klanken van de electrische gitaren. Eigenlijk waren de heren die aan dit album gewerkt hadden hun tijd gewoon erg vooruit. Vier sterren voor dit gewaagde album.

Ga dit beluisteren mensen, en laat een bericht achter. Dit album verdient meer aandacht dan dat het nu krijgt.

Dit docu heb ik toen ook gezien. Met o.a. Common, Marshall Chess en Chuck D. Vooral Chuck D was hier vooral lyrisch over. En alleen daarom al zag ik dit album een poging geven.

Waarom heb ik hier nog niet op gestemd?

Vreemd dat het vervolg hierop: "After the Rain" niet op MuMe aanwezig is.
Of kijk ik nou niet goed...?

Maar voor wat betreft deze plaat; ondanks destijds verguisd door de zogenaamde echte, ahum, kenners, heb ik dit altijd een heerlijk album gevonden.
Vind het vooral knap hoe de stem van Waters overeind blijft in wat af en toe klinkt als een psychedelische orkaan van gitaren in overdrive.
De ritmesectie vind ik ronduit geweldig.
Helemaal in de stijl van de tijd ook, met drummers als Mitch Mitchell van de Experience wellicht als inspiratie.

WAANZINNIG!

dat punkerige gitaarwerk gecombineerd met deze legendarische blueszanger en hele goede songs ook

opener van de B kant alleen al, wat een power!

ik vind de bekendere nummers erg fijn, maar de rest vind ik nog lastig van elkaar te onderscheiden.

Misschien wel een van de beste blues-artiesten ooit en wát 'n album zeg! Pfoe, vooral Mannish Boy en I'm Your Hoochie Coochie Man als hoofdlijnen op dit album, maar de andere nummers doen eigenlijk ook niet onder aan deze nummers.

Geweldige stem, geweldige gitaren, zoals Oldfart al zegt, een geweldige ritmesectie en een geweldige sfeer.. Al met al een geweldig album, meer kan je er niet over zeggen..

Opvallend eigenlijk dat het album hier zo hoog scoort, terwijl het vaak een mislukking wordt genoemd.

Enerzijds hoort dit niet, maar anderzijds ben ik een liefhebber van psychedelica en vind ik dit een interessante combinatie. Wel vind ik de gewone bluesversies beter.

Muddy Waters is voor mij toch wel dé bluesartiest. Zijn eigen bluesnummers zijn al briljant, en hoe hij die hier mixt met rockgitaren en -drums is geweldig . Alles klopt gewoon, en hoewel zijn stem geschapen is voor de blues blijft die goed overeind tussen dat gitaargeweld.

Ik ben het wel met Stijn eens dat de gewone bluesversies vaak beter zijn. Maar ik heb alleen maar verzamel-LP's die niet op deze site staan dus daar kan ik niet op stemmen .

Heerlijke bluesplaat in een andere stijl die ik gewent ben van Waters. De akoestische ''good old'' bluessong zijn ingeruild voor een solerende elektrische plaat en dat jasje past Muddy Waters wel. Ik had ook geen idee dat hij zo'n geweldige gitarist was

Ook weer een aantal echte bluesklassiekers en Muddy's stem is natuurlijk ook heerlijk. 4*

Ps. Ook leuk is het My Girl stukje aan het eind van She's Alright.

Muddy Waters speelt hier geen gitaar. De meeste muzikanten die op dit album spelen komen uit "The Rotary Connection".
De gitarist is Phil Upchurch. Er spelen ook nog 2 andere gitaristen mee op dit album.
Deze info heb ik uit het cd boekje. Ik ga zo dus ook even op zoek naar dit album.
Ik had nog nooit van The Rotary Connection gehoord (en gezien het aantal stemmen bij de albums denk ik dat dat voor meer users zo is), maar als eerste release van Chess records en een zangeres die Minnie Ripperton heet, is mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Dit album vind ik erg lekker klinken. Beetje in de stijl van 1968 zeg maar. Ik hoor wel wat Jimi Hendrix en Deviants terug in de muziek. Lekkere psychedelische bluesrock die wel binnen de lijntjes blijft.

"Electric Mud" is een baanbrekend album. Enerzijds omdat Muddy Waters op deze plaat vooral in een elektrische context is te horen, waar hij doorgaans meer akoestisch opereert. Anderzijds omdat op "Electric Mud" een combinatie van elektrische blues en psychedelica is te horen. Deze fusion is bepalend geweest voor veel psychedelische rockbands die zouden volgen. Muddy hanteert op deze plaat niet zelf de gitaar, maar laat dat aan drie gitaristen over, namelijk Phil Upchurch, Roland Faulkner en Pete Cosey. Deze drie heren zorgen voor een vette en vuige gitaarmuur van blueslicks en psychedelische riffs en ritmes. Boven alles blijft de stem van Muddy Waters herkenbaar. Ondanks dat ik de originele versies van deze bluessongs prefereer is "Electric Mud" een zeer interessante plaat die je echt op je moet laten inwerken. Eenmaal geaccepteerd blijkt maar weer eens welke invloed Muddy Waters heeft gehad op de blues en op de ontwikkeling van de muziek in het algemeen.

nou ronald5150, muddy waters output was toch voornamelijk electrisch. alleen in de jaren 40 en in de jaren 60 voor een engels publiek (muddy's eerste tournee daar was electrisch, maar toen verwachtte men een soort big bill broonzy, die daar eerder een succesvolle tournee gedaan had, dus kwam muddy voor de 2de tournee acoustisch terug, terwijl men toen juist de chicagoblues verwachtte. het kan verkeren)was muddy acoustisch te horen en op folk album van 1963.. ik kende eerst slechts 2 nummers van dit album op verzamelaars(mannish boy en tom cat), maar ben er nu naar aan het luisteren. de opener is geweldig, i'm your hoochie coochie man is zeker niet beter dan andere versies door muddy, het stonesnummer had niet gehoeven,she's alright is ook minder dan andere versies, mannish boy is to the point en sterk, herpert klinkt goed (ik heb het nummer nooit eerder gehoord).tom cat is goed,the same thing klinkt nog het meest als "doorsnee" chicagoblues. er is ook nog een hoes van dit album met een cobra op een toilettafel.

Hmm. Net op aanraden van iemand geluisterd, diegene was er nogal lyrisch over. Nu beland ik hier en de reacties zijn wederom unaniem lovend. Misschien komt het omdat ik wat meer blues verwachtte (elektrisch a la Fleetwood Mac, wellicht?), maar dit is me teveel een kakofonie van geluiden - voornamelijk veel 'gitaargeweld'. Zodoende kan ik er niet veel mee.

De bas en de toeters in Tom Cat doen me soms wat aan Beefheart denken. Op zich wel een leuk nummer, maar doe me dan toch maar Mirror Man van den Captain.

Het is een beetje hetzelfde idee als ze later met RL Burnside gedaan hebben. De blues in een modern jasje steken. Ook hier is de uitkomst niet onverdeeld ongunstig.

Waar zijn album folk singer dus net iets te weinig mijn aandacht kon vasthouden is het bij deze electric mud wel raak. Weet niet of deze 2 albums representatief zijn voor de rest van de man zijn werk. Maar een akoestisch en eentje elektrisch en we hebben een goeie dwarsdoorsnede dacht ik zo

Deze mag mee in het koffertje van perfecte bluesplaten.

Echt een geweldig album! Stevige Blues met heerlijk gitaarwerk en natuurlijk de geweldige stem van Muddy Waters.